Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. (...) w (...) w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto). WSA/post.1 - sentencja postanowienia

W dniu 26 lutego 2026 r. A. R. (dalej: skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. (...) w (...) (dalej: organ) w udostępnienia informacji publicznej dotyczącej organizacji świadczeń rezonansu magnetycznego (MRI) w Szpitalu Powiatowym w (...). W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dniu 9 lutego 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie lub umorzeniu postępowania. Zamiast tego przesłał pismo zawierające stanowisko, w którym odmówił realizacji wniosku, powołując się m.in. na brak interesu publicznego oraz rzekome motywy wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarga na bezczynność jest środkiem skierowanym przeciwko wadliwemu procedowaniu, w wyniku którego konkretna sprawa nie jest załatwiona w terminie. Tymczasem Szpital dnia 25 lutego 2026 r. załatwił sprawę wniosku skarżącej z dnia 9 lutego 2026 r. wydając i doręczając skarżącej decyzję nr (...) z dnia 25 lutego 2026 r. odmawiającą A. R. udzielenia żądanej przez nią informacji publicznej. W sprawie brak jest zatem faktycznego przedmiotu zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w określonym przepisami terminie. Przewlekłość zaś występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy.

Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postępowanie

w sprawie (art. 149 § 1 p.p.s.a.), jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie zgodnie wskazuje się na specyfikę badania takich skarg, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął stosownych działań w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Oznacza to, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie wnika jaka decyzja powinna zapaść w sprawie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1628/14, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: CBOSA).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ, któremu skarżąca zarzuca bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, już to postępowanie zakończył wskazaną decyzją z 25 lutego 2026 r. odmawiającą A. R. udzielenia żądanej przez nią informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta doręczona została skarżącej 25 lutego 2026 r. Skarżąca mogła wystąpić do Szpitala z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji. Skoro w czasie wnoszenia skargi na bezczynność organ nie pozostawał już w zwłoce w załatwieniu wniosku, to nie było już podstaw do wywodzenia skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i sygn. II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (publ. w CBOSA) skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skład orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a.

W wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 298/25 (publ. w CBOSA), NSA potwierdził, że treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z podanych przyczyn Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58

§ 1 pkt 6 p.p.s.a.

Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwraca stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.