Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,

R. Z. (dalej: "skarżący") wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W wykonaniu wezwań Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 lutego 2026 r. wezwano skarżącego do: 1) usunięcia braku formalnego skargi przez podanie nr PESEL strony wnoszącej skargę, 2) uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.").

Z uwagi na niepodjęcie przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia ww. braków skargi uznano ją za skutecznie doręczoną – w trybie tzw. fikcji doręczenia – z dniem 11 marca 2026 r. (k. 16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony będące pierwszym pismem w sprawie (którym to pismem jest m.in. skarga) powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Z kolei przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Treść powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że brak podania numeru PESEL jest brakiem, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i stanowi podstawę odrzucenia skargi.

Sąd zauważa przy tym, że problematyka braku formalnego w postaci braku wskazania w skardze numeru PESEL, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. II GPS 3/22, w której stwierdzono, że niezachowanie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL - określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd.

Ponadto, na zasadzie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, podlega wpisowi. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Dlatego też skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL oraz braku fiskalnego poprzez uiszczenie wpisu sądowego.

W niniejszej sprawie przesyłka sądowa zawierająca wezwania została doręczona skarżącemu w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. Przepis ten normuje doręczenie w drodze tzw. fikcji doręczenia, a to w sytuacji niemożności dokonania takiego doręczenia osobiście adresatowi bądź jego dorosłemu domownikowi. Przewiduje on, że podlegające doręczeniu pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1) dokonując zawiadomienia o powyższym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Przesyłka była awizowana dwukrotnie. Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki miało miejsce dnia 25 lutego 2026 r., zaś drugie 5 marca 2026 r. (ZPO, k. 16). Skarżący przesyłki nie odebrał, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 11 marca 2026 r. W związku z tym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków rozpoczął bieg 12 marca 2026 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 18 marca 2026 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że do 18 marca 2026 r. skarżący powinien uzupełnić wskazane wyżej braki skargi, czego jednak nie uczynił.

Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.