Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Zarządu Powiatu L. w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu co do punktu 2 wniosku P. K. z dnia [...]; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Powiatu L. na rzecz P. K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 13 stycznia 2026 r., P. K. (dalej jako: "skarżący"), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej zwrócił się do Zarządu Powiatu L. (dalej jako: "organ", "Zarząd Powiatu") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Czy do organu wpłynęło pismo Stowarzyszenia [...] dotyczące prośby o wsparcie organizacji XV Mistrzostw Polski [...], które odbyły się w G. w dniach 6-8 czerwca 2025 r.? Jeśli tak – w jaki sposób Powiat ustosunkował się do tej propozycji wraz z uzasadnieniem; czy przyznano środki finansowe, a jeśli tak to w jakiej wysokości; przesłanie skanów wszelkich umów, porozumień, decyzji lub innych dokumentów będących podstawą przekazania środków;

2. Kto/jaki podmiot zapewnia obsługę prawną Powiatu L. w 2026 r.? W związku z powyższym proszę o wskazanie osób/podmiotów świadczących obsługę prawną w 2026 r., informację o trybie jego wyłonienia, przesłanie skanu protokołu z przeprowadzonej procedury i przesłanie skanu umowy z każdym podmiotem wraz

z załącznikami i aneksami;

3. Jaka jest liczba mieszkańców Powiatu według najbardziej aktualnych danych Urzędu?

Pismem z 20 stycznia 2026 r., Zarząd Powiatu poinformował wnioskodawcę, że do tutejszego urzędu nie wpłynęło pismo w sprawie wsparcia organizacji XV Mistrzostw Polski [...] w G. w dniach 6-8 czerwca 2025 r. Odnośnie liczby mieszkańców Powiatu organ poinformował, że Starostwo Powiatowe nie jest odpowiedzialne za prowadzenie ewidencji mieszkańców. Zgodnie z art. 6a ustawy o ewidencji ludności rejestr mieszkańców jest prowadzony przez wójta.

Skarżący pismem z 2 lutego 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Zarządu Powiatu, w zakresie rozpoznania wniosku z 13 stycznia 2026 r.

Pismem z 6 lutego 2026 r., organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie nr 2 z ww. wniosku z 13 stycznia 2026 r., wskazując, że obsługa prawna prowadzona jest obecnie przez dwie radczynie prawne, wyjaśniając sposób obsadzenia stanowisk

i załączając żądane umowy.

W odpowiedzi na skargę z 26 lutego 2026 r., organ wniósł o oddalenie skargi

i umorzenie postępowania oraz o nieobciążanie organu kosztami postępowania. Wyjaśnił, że 20 stycznia 2026 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na pytania nr 1 i 3 zawarte we wniosku. W związku z wpływem do Starostwa Powiatowego skargi na bezczynność, organ niezwłocznie udzielił odpowiedzi na pytanie nr 2, wyjaśniając przy tym, że brak udzielenia informacji w ustawowym terminie był wynikiem omyłki pracownika i nie był zamierzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym,

w składzie trzech sędziów, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, LEX/el.). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacja o aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18 czy wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA).

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że adresat wniosku – Zarząd Powiatu, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej,

a wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 13 stycznia 2026 r. skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej. Organ 20 stycznia 2026 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w pkt. 1 i 3 wniosku. Natomiast już po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu, pismem z 6 lutego 2025 r., udzielił wnioskodawcy żądanej informacji dotyczącej pytania zawartego w pkt. 2 wniosku. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga na dzień jej wniesienia była tylko częściowo zasadna, ponieważ organ udzielił częściowo odpowiedzi na wniosek; nie pozostawał więc bezczynny w zakresie udzielenia informacji publicznej określonej w pkt. 1 i 3 wniosku

z 13 stycznia 2026 r. Z tego względu tutejszy Sąd w pkt. II wyroku oddalił skargę w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Natomiast bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej

z punktu 2 wniosku z 13 stycznia 2026 r. ustała przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność, decydujący jest zaś stan faktyczny

z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna w CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). Wobec tego tutejszy Sąd był zobowiązany do umorzenia postępowania w tym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt. I sentencji wyroku.

Stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, tutejszy Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku).

Skarżącemu wyjaśnić należy bowiem, że nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc

do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności

z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por.

B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).. Sam fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością.

W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2331/16, CBOSA). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste (wyrok NSA z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 710/25, LEX nr 3907980).

W ocenie tutejszego Sądu okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie nie wskazują na naruszenie prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji, gdyż nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu. Organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na punkt 2 wniosku skarżącego od razu po wniesieniu skargi, jednocześnie wyjaśniając przyczyny braku odpowiedzi w terminie. W związku z tym, w ocenie Sądu, okoliczności przytoczone przez organ nie wskazują, aby opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nosiło cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na podmiot mocą przepisów u.d.i.p. Potwierdza to terminowe udzielenie odpowiedzi na wniosek w zakresie punktów 1 i 3 przez Zarząd Powiatu.

O kosztach postępowania – na zasadzie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U.

z 2023 r. poz. 1964) w zw. z art. 206 p.p.s.a. – Sąd orzekł w pkt. IV sentencji wyroku, mając na względzie oddalenie skargi w zakresie dwóch punktów wniosku.