Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 339/25 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 25 września 2025 r. (III SAB/Gd 339/25), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 151 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), zobowiązał Komendanta Komisariatu Policji w Ustce do rozpoznania wniosku skarżącego z 14 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1), stwierdził, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałej części (pkt 3) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z 14 kwietnia 2025 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o przesłanie pocztą (przesyłką poleconą) w formie kserokopii dokumentów dotyczących funkcjonariusza Policji M. K.: 1/ życiorysu; 2/ dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej; dokumentów: 3/ o przebiegu drogi zawodowej, 4/ poświadczającego staż pracy, 5/ stopień policyjny oraz 6/ zakres obowiązków w związku z pełnionym stanowiskiem; 7/ aktu mianowania na policjanta; 8/ wszystkich opinii o służbie; 9/ poświadczenia bezpieczeństwa ze wskazaną klauzulą tajności, 10/ aktualnych badań psychiatrycznych oraz 11/ aktualnych badań sanitarno-epidemiologicznych. Jako podstawę żądania skarżący wskazał art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.").

Zdaniem Sądu meriti organ pozostawał w bezczynności, stąd skarga została uwzględniona. WSA nie podzielił przy tym zapatrywań, że wskazany we wniosku policjant nie jest funkcjonariuszem publicznym, co uzasadniało odmowę udostępnienia wnioskowanych informacji, powołując się przy tym na prywatność osoby wymienionej we wniosku, pomijając rozważania dotyczące charakteru samych informacji oczekiwanych przez wnioskodawcę. Wprawdzie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, odmawiając udostępnienia wnioskowanych danych, jednakże pismo to miało wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowiło decyzji, która w przypadku odmowy powinna zawierać dodatkowe elementy wynikające z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną wniesioną przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku, zarzucając:

I. na mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 65 § 1 w zw. z art. 74a § 1 w zw. z art. 34 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie tj. doręczenie, mimo braku spełnienia przesłanek wynikających z art. 74a § 1 p.p.s.a., przez WSA w Gdańsku odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem na skrzynkę ePUAP Komendy Miejskiej Policji w Słupsku, zamiast poprzez wyznaczonego operatora pocztowego do pełnomocnika organu, tj. r.pr. K. W., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

II. na mocy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania tj. art.

149 § 1 i § 1a w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. - poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w sytuacji, gdy skarżący nie wniósł uprzednio ponaglenia, a tym samym skarga powinna podlegać odrzuceniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższych zarzutów Komendant Miejski Policji w Słupsku wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od skarżącego, według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, skarżący wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej z uwagi na brak legitymacji skargowej podmiotu ją wnoszącego, zaś z ostrożności procesowej o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako oczywiście bezzasadnej, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący wyjaśnił, że stroną przedmiotowego postępowania nie jest Komendant Miejski Policji w Słupsku, który wniósł skargę kasacyjną, a Komendant Komisariatu Policji w Ustce. Fakt podległości służbowej nie przenosi na Komendanta Miejskiego w Słupsku uprawnień strony w postępowaniu sądowym dotyczącym Komendanta z Ustki. Co więcej, pełnomocnik skarżącego kasacyjnie legitymuje się pełnomocnictwem udzielonym przez organ w Słupsku, a nie przez stronę postępowania.

Do r.pr. K. W. skierowane zostało pismo, w wykonaniu zarządzenia Sędziego Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 27 kwietnia 2026 r. wzywające do przedłożenia umocowania uprawniającego do działania w imieniu Komendanta Komisariatu w Ustce. W odpowiedzi nadesłane zostało pełnomocnictwo upoważaniające do reprezentacji organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 180 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Taka sytuacja ma miejsce w roztrząsanym przypadku.

Stosownie do art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą może wnieść strona. Z kolei z treści art. 32 p.p.s.a. wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Faktem niezaprzeczalnym na gruncie niniejszej sprawy jest to, że skarżący wnioskiem z 14 kwietnia 2025 r. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o udostępnienie informacji publicznej, a następnie wniósł skargę do WSA w Gdańsku na bezczynność tegoż Komendanta Komisariatu Policji w Ustce w rozpoznaniu tegoż wniosku. Sąd pierwszej instancji stosownie do treści art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. uznał Komendanta Komisariatu Policji w Ustce za organ będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał go do rozpoznania wniosku skarżącego z 14 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, a ponadto stwierdził, że Komendant Komisariatu Policji w Ustce dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalając skargę w pozostałej części oraz zasądzając od Komendanta Komisariatu Policji w Ustce na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Wyrok ten został w całości zaskarżony skargą kasacyjną przez Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, co także jest okolicznością bezsporną.

Należy zatem podzielić argumentację skarżącego zawartą w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że Komendant Policji w Słupsku nie jest w sprawie organem, skarżącym lub uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 32 i art. 33 p.p.s.a., a tym samym nie jest, stosownie do art. 173 § 2 p.p.s.a., podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej kwestii podziela również stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z 3 marca 2026 r. (III OZ 53/26), w którym przyjęto, że Komendant Miejski Policji w Słupsku nie jest stroną postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce, do którego skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W wyroku tym NSA słusznie stwierdził, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy administracji rządowej niewątpliwie mieszczą się w zakresie pojęciowym organów władzy publicznej.

W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, tj. w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest komendant komisariatu Policji. Jeżeli zatem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznych mogą być organy władzy publicznej, to w konsekwencji każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pełnią zatem funkcję lex specialis względem art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, z którego to przepisu Komendant Miejski Policji w Słupsku wywodzi uprawnienie do występowania w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w Ustce.

Art. 193 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Z kolei z treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wynika, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro skargę kasacyjną wniósł podmiot nieuprawniony do jej wniesienia, bowiem nie jest organem, skarżącym lub uczestnikiem postępowania, to jest ona niedopuszczalna.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania, bowiem możliwość taka nie wynika z dyspozycji art. 203 i art. 204 p.p.s.a. w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej.