Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz B. D. kwotę 100 (słownie: sto złotych) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Prezydentowi [...] (z którego upoważnienia działał Burmistrz Dzielnicy [...], określany potem jako "Burmistrz"), zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] czerwca 2025 r.

Organowi zarzucono naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), w zakresie, w jakim przepisem tym ustanowiono prawo do uzyskiwania informacji - poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, gdy należało to uczynić na wniosek,

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że – jeżeli informacja nie udostępniono w Biuletynie Informacji Publicznej - należy to uczynić na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od jego złożenia - poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku bądź stwierdzenie, że dopuścił się on bezczynności oraz, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazano:

- [...] czerwca 2025 r. Wnioskodawca złożył do organu - za pośrednictwem poczty elektronicznej (dalej, jako "e-mail") - podanie o udostępnienie informacji o następującej treści:

"czy na dzień udzielania przez Organ odpowiedzi zlecono do wdrożenia projekt organizacji ruchu na ul. [...] na odcinku od [...] do [...]? Jeśli projekt został zlecony, proszę o informację, kiedy to miało miejsce. Jeśli projekt nie został jeszcze zlecony, proszę o wskazanie, kiedy planowane jest jego zlecenie",

- termin do udostępnienia informacji upłynął [...] lipca 2025 r.; mimo tego zobowiązany podmiot nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi,

- [...] lipca 2025 r. Wnioskodawca skierował - za pośrednictwem e-mail - wezwanie o udzielenie informacji publicznej o treści:

"w związku z tym, że od złożenia wniosku upłynęło już 17 dni, a odpowiedź nie została udzielona, niniejszym uprzejmie wzywam do udzielenia odpowiedzi najpóźniej do środy, 17 lipca 2025 r.",

- drugi e-mail Wnioskodawca wysłał nie tylko na adres urzędnika, będącego w dniu składania wniosku Burmistrzem, ale i na adresy pozostałych urzędników, wchodzących w skład zarządu dzielnicy,

- bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa bo:

- naruszenie terminu z art. 13 ust. 1 ustawy o informacji jest oczywiste,

- od momentu monitu z [...] lipca 2025 r. do dnia wniesienia skargi (datowana [...] lipca 2025 r.) organ nie podjął żadnej czynności - nie odpisał nawet na którąkolwiek wiadomość,

- żądana informacja jest prosta i gotowa "od ręki",

- milczenie - po upomnieniu - narusza zasadę zaufania do urzędników i organu oraz rzetelności; pokazuje brak woli załatwienia sprawy; kwalifikuje się to, jako "rażące naruszenie prawa".

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano:

- wniosek z [...] czerwca 2025 r. był powtórzeniem zapytania (jednego z trzech), złożonego [...] czerwca 2025 r. (data wpływu do organu - [...] czerwca 2025 r.); Wnioskodawca złożył w tej sprawie skargę na bezczynność; rozpatrywał ją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 639/25); sprawę zakończono wydaniem postanowienia z 27 sierpnia 2025 r. – o odrzuceniu skargi,

- w trakcie rozpatrywania uprzedniego wniosku organ doszedł do przekonania, że żądane dane mają charakter "informacji publicznej przetworzonej"; wobec tego - [...] sierpnia 2025 r. - wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej; Wnioskodawca wniósł od niej odwołanie; [...] sierpnia 2025 r. organ wydał decyzję, którą uchylono uprzednie orzeczenie - w części dotyczącej odmowy udzielenia informacji w zakresie projektu stałej organizacji ruchu na ul. [...],

- [...] sierpnia 2025 r. skierowano do Wnioskodawcy pismo, w którym szczegółowo wyjaśniono kwestie projektu stałej organizacji ruchu na ul. [...];

- zakres odpowiedzi stanowi realizację wniosku z [...] czerwca 2025 r.,

- skarga nie jest zatem zasadna, gdyż organ nie dopuścił się bezczynności.

W replice (k. 36-37) Wnioskodawca podtrzymał skargę. Wskazał, że organ nie udzielił odpowiedzi w terminie, zakreślonym w ustawie o informacji. W ocenie Wnioskodawcy, odpowiedzi na pismo z [...] czerwca w ogóle nie udzielono. Organ uchybił też terminowi przekazania akt do Sądu.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku – tak art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r.,

o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

Strony sporu jednolicie opisują stan faktyczny sprawy – tu: terminy kierowania pism i ich zakres. Nie jest sporny brak uzyskania przez Wnioskodawcę odpowiedzi wobec wniosku z [...] czerwca 2025 r. - do dnia skierowania skargi do Sądu. Wobec wcześniejszego zreferowanie stanowisk stron, ponowne jego przywoływanie nie byłoby zasadne. Poza sporem jest także, że organ generalnie należy do obowiązanych udostępniać informacje publiczną - wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji, żądanie dotyczyło zaś udostępnienia informacji publicznej - wykonywania zarządu drogami publicznymi przez organ, z którego upoważnienia działał w danym zakresie Burmistrz.

W toku postępowania przed Sądem nie zakwestionowano też, że organ – już po skierowaniu skargi na bezczynność - udostępnił w stosownym zakresie informację - żądaną wnioskiem z [...] czerwca 2025 r. (tak: pismo z [...] sierpnia 2025 r.). Wnioskodawca uzyskał treść odpowiedzi na skargę i temu nie zaprzeczył. Sąd miał więc podstawę przyjąć, że uzyskana informacja była zadowalająca. Nie może mieć istotnego znaczenia, że nie zamieszczono jej w piśmie, w którego treści powołano by wniosek datowany [...] czerwca 2025 r. Bezczynność pozostawać bowiem może wyłącznie w związku z nie udostepnieniem informacji nie zaś wobec braku odpowiedzi na pismo z konkretnej daty. Z treści ustawy o informacji nie wynika powinność udzielania odpowiedzi na wszelką, kierowaną od organów korespondencję.

W tak zarysowanym, niespornym stanie faktycznym, należy jednak uznać, że organ - na dzień skierowania skargi - pozostawał w bezczynności. Odpowiedzi udzielono przy tym z uchybieniem terminu, wskazanego w art. 13 ustawy o informacji. Wobec daty wpływu wniosku wyekspirował on z dniem [...] lipca 2025 r. zaś odnośne pismo, gdzie przekazano stosowne wiadomości, skierowano do Wnioskodawcy [...] sierpnia 2025 r. - tak informacja od organu (nie zakwestionowana przez Wnioskodawcę) oraz załączona do akt treść skierowanego doń pisma.

Wobec zrealizowania wniosku, co do udostępnienia informacji publicznej, bezzasadne byłoby zobowiązywanie organu do jego rozpatrzenia. Sąd poprzestał więc na stwierdzeniu, że organ pozostawał w bezczynności.

Bezczynność organu nie miała jednak – wbrew stanowisku skargi - charakteru rażącego naruszenia prawa – nie była intencjonalna, nie stanowiła przejawu oczywistej niedbałości. Przed wpływem wniosku z [...] czerwca 2025 r., organ procedował już wobec innego żądania tego samego Wnioskodawcy. Obejmowało ono - między innymi - zagadnienie ujęte w kolejnym podaniu – działania w zakresie organizacji ruchu na ul. [...] (tak: pkt 2 wniosku z [...] czerwca 2025 r.). Nie zwalniało to wprawdzie organu z powinności stosownego zareagowania na kolejny wniosek - z zachowaniem terminów wskazanych art. 13 ustawy o informacji. W rozpatrywanym jednak stanie faktycznym - gdzie zgłoszone ponownie żądanie było równolegle przedmiotem rozważań w kontekście powinności udostępnienia także tej informacji (wydano w tym przedmiocie decyzję, którą następnie w części uchylono) - nieskierowanie do Wnioskodawcy stosownego pisma, nawet wobec ponaglenia - skoro był świadom, że jego sprawa także w danym zakresie jest obecnie procedowana - nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Żądaną informację zresztą ostatecznie - z pewną zwłoką (wobec trwania procedury administracyjnej odmowy w drodze decyzji), przy uwzględnieniu terminu wniesienia wniosku z [...] czerwca 2025 r. - udostępniono. Okoliczności te, jakkolwiek nie uwalniają z zarzutu bezczynności, mają jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadniają przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Powyższej oceny nie zmienia sama, sygnalizowana przez Wnioskodawcę kwestia przekazania do Sądu akt z około miesięcznym opóźnieniem. Mogło być to natomiast przedmiotem rozważań Sądu w razie skierowania stosownego wniosku o wymierzenie grzywny z tego tytułu (tak art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji - w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił wpis od skargi.