Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Sędzia WSA Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. W. w L. o wymierzenie grzywny D. M. N. w L. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 września 2022 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Lu 91/22 p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Wyrokiem z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 91/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - po rozpoznaniu skargi F. L. (dalej jako: Fundacja lub skarżąca) na bezczynność D. M. N. w L. (dalej jako: Dyrektor Muzeum lub organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - zobowiązał Dyrektora Muzeum do rozpoznania wniosku Fundacji z dnia 10 maja 2022 r. (z godz. 13:41), w terminie czternastu dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (pkt I); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); oddalił skargę w pozostałej części (pkt III); zasądził od Dyrektora Muzeum na rzecz Fundacji kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).

Wyrokiem z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt III OSK 42/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Muzeum od ww. wyroku Sądu I instancji.

Pismem z dnia 25 lutego 2026 r. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na niewykonanie przez Dyrektora Muzeum wyroku z dnia 29 września 2022 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 91/22, domagając się wymierzenia organowi grzywny lub orzeczenia od organu na jej rzecz sumy pieniężnej.

W uzasadnieniu skargi Fundacja podniosła, że pismem z dnia 21 stycznia 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 10 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącej, odpowiedź ta nie zawiera jednak wszystkich informacji objętych jej wnioskiem. Fundacja wskazała, że pismem z dnia 19 lutego 2026 r. wezwała Dyrektora Muzeum do wykonania wyroku, wskazując braki w udzielonej odpowiedzi. Pomimo wezwania wyrok ten nie został zrealizowany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Muzeum wniósł o oddalenie skargi w całości.

Organ wskazał, że odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 91/22, otrzymał w dniu 8 stycznia 2025 r. i w dniu 21 stycznia 2026 r., tj. z zachowaniem 14-dniowego terminu, wykonał nałożony tym orzeczeniem obowiązek poprzez udzielenie Fundacji odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej będący przedmiotem postępowania sądowego. Zdaniem Dyrektora Muzeum, ww. wyrok wykonano w pełnym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, tj. oceny, czy w sprawie nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.).

Oceniając skargę pod tym kątem Sąd stwierdził, że podlega ona odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Podstawę prawną wniesienia przedmiotowej skargi stanowi art. 154 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jak wynika z treści powyższego przepisu, warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549; postanowienia NSA: z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12; z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1073/13; z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 540/13). Wezwanie to stanowi przesłankę, której niedochowanie przez stronę skarżącą powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1037/11; z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1679/09; z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I OSK 467/09). Wezwanie to otwiera drogę do wniesienia skargi i badania czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Jest to istotna czynność, która musi zostać dokonana wyraźnie i jednoznacznie (por. postanowienia NSA: 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1964/17; z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 743/22; z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2946/23).

Analiza akt sprawy pod kątem zachowania powyższego warunku prowadzi do wniosku, że Fundacja nie poprzedziła skargi pisemnym wezwaniem, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Wezwanie do wykonania wyroku tut. Sądu z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 91/22, Fundacja (reprezentowana przez K. K.) skierowała bowiem do Dyrektora Muzeum w dniu 19 lutego 2026 r. w formie wiadomości e-mail. Przy tym wiadomość ta nie została opatrzona podpisem elektronicznym. W ocenie Sądu, wezwanie dokonane w taki sposób nie czyni zadość warunkowi wynikającemu z art. 154 § 1 p.p.s.a. (nie można uznać go za "pisemne wezwanie" w rozumieniu tego przepisu).

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż wyrok, którego niewykonanie zarzuca skarżąca, zapadł w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 813/23: "(...) przyjmuje się, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym. Tym samym wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. Dlatego też dopuszczalne jest także złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Brak bowiem autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia: 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1013/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Niemniej jednak zasada ta nie ma zastosowania w przypadku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nawet jeżeli dotyczy spraw w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pisemne wezwanie do wykonania wyroku stanowi warunek dopuszczalności wniesienia skargi na niewykonanie wyroku do sądu administracyjnego. Jako takie powinno zawierać wszystkie elementy pisma, a więc przede wszystkim podpis własnoręczny lub elektroniczny."

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Odformalizowany charakter postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie ma bowiem przełożenia na standardy obowiązujące w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach z zakresu o dostępu do informacji publicznej. Nie sposób również odnosić go do wezwania do wykonania wyroku zapadłego w takiej sprawie. Jakkolwiek wezwanie takie jest czynnością podejmowaną wobec organu, a nie sądu, to jednak jest to czynność uregulowana w p.p.s.a., z nie w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Niespełnienie przez Fundację warunku poprzedzenia skargi pisemnym wezwaniem organu do wykonania wyroku, czyni koniecznym odrzucenie skargi, uniemożliwiając tym samym jej merytoryczne rozpoznanie.

Zważywszy na to, że skarga została odrzucona po zamknięciu rozprawy, Sąd nie mógł orzec o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi. Stosownie bowiem do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.