II SA/Wr 749/07 - Postanowienie

Data orzeczenia	2009-02-17	
Data wpływu	2007-12-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Wiesław Jakubiec /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6019 Inne, o symbolu podstawowym 601	
Hasła tematyczne	Prawo pomocy	
Sygn. powiązane	II OSK 514/09	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	*Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego zabudowań postanawia: odmówić przyznanie prawa pomocy.	
Uzasadnienie
W dniu 21 stycznia 2009 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że nie posiada środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej z uwagi na nie osiąganie dochodów oraz zabezpieczenie całego jego majątku do kwoty 350 mln zł (w związku prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym). Dodał, że nie posiada zdolności kredytowej, ani nie ma możliwości uzyskania dochodów z innych źródeł. Poinformował, że gospodarstwo domowe prowadzi małoletnim synem, a wśród posiadanych składników majątkowych (zabezpieczonych do sprawy karnej) wymienił: dom o pow. 450 m2, pałac, cegielnia, akcje spółki, samochody marki: Ferrari, Jeep Grand Cherokee oraz Suzuki Grand Vitara. Oświadczył, że organ podatkowy określił mu zobowiązanie podatkowe na kwotę 1 mln zł.

Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącego swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 lutego 2009 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 10 lutego 2009 r. dokonał wpłaty wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł.

Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odmowa uwzględnienia wniosku jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawcę spełniania przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie określił z jakich źródeł czerpie środki finansowe na utrzymanie siebie i syna (w szczególności, że skreślił rubrykę wniosku dotyczącą dochodu); nie przedłożył zaświadczenia potwierdzającego rejestrację w urzędzie pracy z prawem do zasiłku lub bez tego prawa; nie wyjaśnił czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub opieki społecznej; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie wyjaśnił czy kontynuuje działalność gospodarczą i nie wskazał jaką wartość mają posiadane przez niego składniki majątkowe; nie przedłożył dokumentu świadczącego o zajęciu egzekucyjnym jego składników majątkowych; nie wyjaśnił z jakiego źródła skarżący uzyskiwał dotychczas i uzyska aktualnie środki na pokrycie wynagrodzenia swojego pełnomocnika procesowego, w przypadku gdyby skarga kasacyjna nie została uwzględniona, w tym z jakiego źródła czerpał środki na wynagrodzenie dwóch pełnomocników w sprawie karnej; nie wskazał również z jakiego źródła skarżący uzyskał w grudni 2007 r. środki na pokrycie poręczenia w wysokości 3.000.000 zł w sprawie karnej i dlaczego z tego samego źródła nie może pokryć kosztów postępowania; nie wyjaśnił dlaczego pomimo ciążącego na nim na podstawie Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego (art. 95 i 133 KRiO) obowiązku nie dochodzi w imieniu swojego syna świadczenia alimentacyjnego od jego matki; nie określił kto aktualnie zarządza nieruchomościami skarżącego (np. w Ś.) i dlaczego skarżący nie czerpie korzyści z ww. nieruchomości; ponadto nie sprecyzował i nie udokumentował danych dotyczących wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków.

Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich).

Z okoliczności sprawy wynika (wbrew twierdzeniu wnioskodawcy próbującemu dowodzić, że nie uzyskuje dochodu), że jednak musi posiadać on źródło finansowania swoich niezbędnych wydatków. Świadczy o tym m.in. fakt uiszczenia przez niego w dniu 10 lutego 2009 r. wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, od którego zwolnienie skarżący postulował w swoim wniosku i który to wpis jest jednym istotnym kosztem sądowym do jakiego uiszczenia na obecnym etapie postępowania zobowiązany był skarżący.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.