Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Dyrektora SPZOZ [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

W dniu [...] stycznia 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga K.O. (dalej: skarżący) na bezczynność Dyrektora SPZOZ w [...] (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, uznanie, że bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku, wymierzenie organowi grzywny, orzeczenie że przyznana w trybie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) suma pieniężna zostanie przekazana nie na rzecz skarżącego, lecz na cele statutowe Fundacji [...] (Fundacja [...]), działającej na rzecz zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, zasadzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji inwestycji pn. "Budowa Centrum Neuropsychiatrii dla Dzieci i Młodzieży w [...]". Wniosek ten - jak wyjaśnił skarżący - został wysłany z jego adresu mailowego ([...]), m.in. na adres mailowy [...], tj. adres organu wskazany w BIP. Pomimo tego jednak organ nie podjął żadnych czynności w ustawowym terminie, tj. do dnia 12 października 2025 r. Dopiero w dniu [...] października 2025 r., organ przesłał pierwszą odpowiedź, w której przyznał, że wniosek został "odnaleziony" w folderze SPAM, a następnie organ w późniejszej korespondencji zaczął konsekwentnie wskazywać, jakoby realizował "wniosek z dnia [...] października 2025 r.". Takie twierdzenie - zdaniem skarżącego - jest niezgodne z faktami i ma na celu sztuczne przesunięcie daty wpływu wniosku, by uniknąć odpowiedzialności za przekroczenie terminu.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalanie, ewentualnie - w przypadku uznania, że organ spóźnił się z rozpoznaniem wniosku - o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności w kontekście zadośćuczynienia żądaniom skarżącego. Organ wniósł także o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych bądź spisu kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p., nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, sąd oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej - zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, CBOSA).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw i dokumentów, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, a domagał się on udostępnienia informacji dotyczącej realizacji inwestycji pn. "Budowa Centrum Neuropsychiatrii dla Dzieci i Młodzieży w [...]". Skarżący domagał się udostępnienia:

"1. Dokumentacja finansowa i organizacyjna.

1.1. wysokość przyznanego dofinansowania, jego źródło i warunki przyznania

1.2. kopię umowy, decyzji lub uchwały przyznającej dofinansowanie wraz z załącznikami

1.3. harmonogram płatności i realizacji inwestycji

1.4. kosztorysy lub analizy ekonomiczne

1.5. sprawozdania z wydatkowania środków publicznych

1.6. aneksy do umów lub zmiany w budżecie inwestycji

2. Dokumentacja projektowa i inwestycyjna

2.1. program funkcjonalno-użytkowy, koncepcje, projekty budowlane i wykonawcze

2.2. dokumentacja przetargowa i wyniki postępowań (protokoły otwarcia ofert, ogłoszenia, wyniki)

2.3. umowy z wykonawcami lub podmiotami współpracującymi

2.4. raporty z realizacji inwestycji (protokoły odbioru, harmonogramy postępu)

3. Kadry i organizacja pracy

3.1. liczba etatów przed i po inwestycji

3.2. wskaźniki obłożenia łóżek oraz dostępności świadczeń po rozbudowie

3.3. zbiorcze statystyki pacjentów (liczba przyjęć, średni czas oczekiwania)

4. Kontrole i nadzór

4.1. wyniki kontroli NFZ, NIK, RIO lub innych organów w zakresie inwestycji

4.2. raporty z audytów dotyczących inwestycji lub jakości świadczeń

5. Polityki, procedury i regulaminy

5.1. regulaminy organizacyjne placówki po rozbudowie

5.2. procedury przyjęć pacjentów po zmianach organizacyjnych

5.3. protokoły z posiedzeń organów (np. rady społecznej) dotyczących inwestycji - o ile są jawne

6. Informacje o przebiegu inwestycji

6.1. aktualny etap realizacji inwestycji i przewidywany termin jej zakończenia

6.2. dokumenty potwierdzające odbiory techniczne i dopuszczenie do użytkowania

7. Korespondencja i ustalenia

7.1. notatki ze spotkań roboczych z instytucjami finansującymi lub organami nadzorującymi i inwestycję

7.2. decyzje administracyjne wydane w związku z inwestycją (pozwolenia, zgody, opinie)".

Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2025 r., drogą mailową, skarżący przesłał organowi pismo, w którym wskazał, że wniosek o udostępnienie ww. informacji wpłynął do organu w dniu [...] września 2025 r. Następnie organ, pismem z dnia [...] października 2025 r., poinformował skarżącego, iż nigdy nie otrzymał jego wniosku z dnia [...] września 2025 r. Organ zaznaczył, że system operacyjny uznał ww. wniosek za wiadomość potencjalnie niebezpieczną i umieścił ją w folderze SPAM, który usuwa wiadomość po 7 dniach. Kolejnym pismem - z dnia [...] października 2025 r. - organ poinformował skarżącego, iż z uwagi na bardzo szeroki zakres informacji, nie będzie w stanie udostępnić informacji w ustawowym terminie 14 dni oraz poinformował skarżącego, że odpowiedzi udzieli najpóźniej do dnia [...] listopada 2025 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. skarżący poinformował organ, że w dniu [...] listopada 2025 r. otrzymał żądane informacje, jednak nie wszystkie. Skarżący wskazał, że nie otrzymał kompletu dokumentów składanych do Ministerstwa Zdrowia w ramach konkursu, Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, Operatu dendrologicznego, map przyrodniczych oraz pełnej dokumentacji środowiskowej, wszystkich wersji Programu Funkcjonalno-Użytkowego, jeśli były aktualizowane, pełnych protokołów odbiorów i raportów z nadzoru dotyczących prac koncepcyjnych, geotechnicznicznych i projektowych. Następnie organ pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. poinformował skarżącego, że wszystkie dokumenty będące w jego posiadaniu, których skarżący udostępnienia się domagał, zostały udostępnione w żądanej formie. Dodatkowo organ przesłał wniosek projektowy. Organ zaznaczył, że inne żądane dokumenty nie istnieją, głównie z uwagi na fakt, że ich powstanie będzie możliwe dopiero po podpisaniu z Ministerstwem Zdrowia umowy na realizację projektu. Tym samym organ potratował sprawę jako zamkniętą.

Skarżący podnosi w skardze, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożył w dniu [.....] września 2025 r., organ natomiast wskazał, iż nigdy nie otrzymał ww. wniosku (system operacyjny uznał wniosek za wiadomość potencjalnie niebezpieczną i umieścił ją w folderze SPAM, który usuwa wiadomość po 7 dniach).

Wobec powyższego podkreślić należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego jasno, co jest przedmiotem tego wniosku. U.d.i.p. nie precyzuje bowiem formy w jakiej wniosek powinien zostać złożony. Oznacza to, że dopuszczalne są w tym zakresie wszelkie formy komunikacji. Niemniej jednak warunkiem udzielenia informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie organowi wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 marca 2020 r., II SAB/Go 176/19, publ. CBOSA). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną lub w systemie ePUAP. NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2025 r., III OSK 878/24 (publ. CBOSA) - i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko to podziela - wskazał, że w obecnych czasach nie ma żadnych przeszkód aby złożyć wniosek o udzielenie informacji publicznej przez ePUAP lub w zwykłej formie pisemnej. Tym bardziej, że wygenerowane za pośrednictwem platformy ePUAP poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Poświadczenie doręczenia jest niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru. Rozwiązania techniczne systemu doręczeń za pośrednictwem platformy ePUAP zapewniają niezaprzeczalność urzędowego poświadczenia odbioru (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., I OSK 1729/15, publ. CBOSA). W tych przypadkach znacznie ułatwiona jest identyfikacja samego wnioskodawcy oraz sam fakt "doręczenia wniosku organowi" co przecież dopiero uruchamia odpowiednią procedurę wynikającą z u.d.i.p. W tym kontekście warto przywołać wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., III OSK 1602/24, gdzie wskazuje się również na to, że nietrafne jest stanowisko, że: "(...) w istocie każdy niepodpisany wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony drogą e-mail identyfikuje w sposób bezpośredni jego autora, gdyż identyfikatorem jest właśnie adres e-mail, z którego nadano wniosek. Nie można bowiem uznać, że adres e-mail, który w żaden sposób nie identyfikuje bądź nie odzwierciedla imienia i nazwiska osoby fizycznej (odpowiednio nazwy w przypadku osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych) - autora wniosku, zawsze zawiera cechy w pełni identyfikujące dany podmiot (autora wniosku dostępowego), gdyż w takiej sytuacji swoistym identyfikatorem jest właśnie ten adres". Dodatkowo NSA wskazał, że: "(...) udostępnienie informacji publicznej zwrotnie na adres e-mail, z którego przesłano wniosek nie determinuje stanu pewności, że informacja ta trafiła do podmiotu, który w świetle obowiązujących przepisów jest uprawniony do realizacji podmiotowego prawa dostępu do informacji publicznej. Standardy związane z procedurą dostępu do informacji publicznej muszą bowiem gwarantować adresatowi wniosku dostępowego pewność, że informacja jest udostępniania wyłącznie temu podmiotowi, który o nią wnioskował".

Zatem wniosek elektroniczny złożony na adres e-mail organu może nieść ze sobą ryzyko braku doręczenia takiego wniosku do organu (tj. potencjalnego trafienia do folderu "spam" lub na "kwarantannę"). Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa cyfrowego obywateli i instytucji publicznych stoi na przeszkodzie, by sam dowód wysłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. pocztą elektroniczną mógł być uznawany za potwierdzenie, że wniosek taki dotarł do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim, jeśli przedstawione przez tego adresata dane z jego konta pocztowego okoliczności tej nie potwierdzają. W takiej sytuacji, ciężar wykazania doręczenia - tj. złożenia wniosku - w razie zaistnienia sporu co do tego faktu - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. W niniejszej sprawie mamy bowiem do czynienia ze "zderzeniem" dwóch wartości: szeroko pojętego bezpieczeństwa informatycznego państwa, jako dobra wspólnego wszystkich obywateli (art. 1 Konstytucji) oraz prawa obywateli do dostępu do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji). Przypomnieć również należy, że prawo do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i może podlegać ograniczeniu ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczając sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane do celu, jaki temu przyświeca (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 4 lipca 2018 r., II SAB/Op 58/18, publ. CBOSA). Zatem nie będzie konstytucyjnym ograniczeniem prawa do informacji sytuacja w której wniosek elektroniczny wysłany przez daną osobę na adres e-mail organu będzie podlegał sprawdzeniu pod katem zagrożeń związanych z cyberbezpieczeństwem. W takiej sytuacji ciężar wykazania doręczenia takiego wniosku w razie zaistnienia sporu co do tego faktu (tj. zablokowania owego wniosku w folderze "spam" czy przesłania pliku na "kwarantannę") - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. Dopiero bowiem wniosek prawidłowo doręczony (przekazany) do organu wywołuje wskazane w u.d.i.p. określone skutki prawne i obowiązki po stronie organów administracji. W sytuacji złożenia wniosku w formie elektronicznej na oficjalny adres mailowy organu to wnioskodawca powinien dochować należytej staranności i upewnić się, że ów wniosek - po sprawdzeniu ewentualnych zagrożeń informatycznych - został w sposób prawidłowy "doręczony" organowi administracji. Sytuacja taka - co warto podkreślić - nie występuje w przypadku złożenia wniosku w zwykłej formie pisemnej i przesłania w systemie ePUAP. Z powszechnie dostępnych publikacji (por. K. Gawkowski, Wpływ nowoczesnych technologii informatycznych na zdrowie i jakość życia człowieka, Prace naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Technika, Informatyka, Inżynieria Bezpieczeństwa 2018, t. VI, s. 185–197) wynika, że codziennie atakowanych jest pięćset tysięcy stron internetowych i generuje się ponad trzydzieści mld maili o charakterze spamu. Dodatkowo warto podkreślić, że odnotowuje się kilkaset istotnych włamań do systemów teleinformatycznych. Są to więc zagrożenia realne a nie tylko potencjalne wymagające odpowiedniej reakcji (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2025 r., III OSK 878/24, publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał doręczenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. Doręczenie natomiast wniosku - drogą mailową - innemu podmiotowi, tj. Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa [...], nie oznacza, że wniosek ten - w sposób skuteczny - został doręczony organowi. O wniosku tym organ dowiedział się w dniu 21 października 2025 r., po wysłaniu przez skarżącego maila z dnia [...] października 2025 r., a zatem zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie przewidzianym w u.d.i.p., tj. podjął czynności przewidziane w art. 13 tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Organ pismem z dnia [...] października 2025 r., poinformował skarżącego, iż z uwagi na bardzo szeroki zakres informacji, nie będzie w stanie udostępnić informacji w ustawowym terminie 14 dni oraz poinformował skarżącego, że odpowiedzi udzieli najpóźniej do dnia [...] listopada 2025 r. W dniu tym organ udostępnił żądaną informację. Skoro zatem informacja publiczna nie mogła być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, i organ powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku), a następnie w terminie tym udostępnił informację, to uznać należało, że organ nie pozostawał w bezczynności.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie określa, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez stronę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (por. wyroki NSA: z dnia 23 września 2003 r., II SA/1852/03, z dnia 20 lutego 2013 r., I OSK 2235/12, z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21, publ. CBOSA). Powyższe oznacza, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24, publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organ - pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. - poinformował skarżącego, że wszystkie dokumenty będące w jego posiadaniu, których skarżący udostępnienia się domagał, zostały udostępnione w żądanej formie. Dodatkowo organ przesłał wniosek projektowy. Organ zaznaczył, że inne żądane dokumenty nie istnieją, głównie z uwagi na fakt, że ich powstanie będzie możliwe dopiero po podpisaniu z Ministerstwem Zdrowia umowy na realizację projektu.

Podsumowując, powyższe determinuje ocenę, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona, bowiem w dacie jej wniesienia organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Nie uwzględniono wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji nie jest możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. Zwrot kosztów przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu administracji (art. 200 p.p.s.a.) i to w razie uwzględnienia skargi.