Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. H. i M. M. na bezczynność Wójta Gminy Dobromierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 30 października 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Dobromierz do załatwienia sprawy w zakresie punktu 1 wniosku; II. zobowiązuje Wójta Gminy Dobromierz do rozpatrzenia wniosku w pozostałym zakresie, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że Wójt Gminy Dobromierz dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wójta Gminy Dobromierz na rzecz strony skarżącej – K. H. i M. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

K. H. i M. M. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca)

- pismem z 30 października 2025 r. (wpływ do organu: 3 listopada 2025 r.) - skierowali do Wójta Gminy Dobromierz (dalej: Wójt, organ) pismo o następującej treści: "W związku z nieprzedłużeniem przez Gminę umowy dzierżawy działki nr [...]/[...], znajdującej się między naszymi działkami nr [...]/[...] i [...]/[...] oraz wyznaczeniem w dniu 07.10.2025 r. granic przez geodetę, a następnie zerwaniu z działki nr [...]/[...] całej nawierzchni, wnosimy o wyjaśnienie:

• w jakim celu wykonano w/w prace?

• kiedy będą prowadzone dalsze prace?

• czy Gmina na dzień dzisiejszy ma pozwolenia na dalsze prace na przyległych działkach prywatnych?" W piśmie z 24 listopada 2025 r. - odpowiadając na ww. pismo - Wójt poinformował, że ze względu na fakt, iż droga na dz. nr [...]/[...] P. stanowi własność gminną, a jej granice były nieuwidocznione w terenie, dokonano okazania granic działki przez uprawnionego geodetę oraz zaznaczono ślad drogi. Droga będzie spełniać swoje zadania zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych

i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82) oraz ustawą o drogach publicznych (Dz. U.

z 2025 r. poz. 889). Wnioskodawca złożył skargę na bezczynność w związku z nieudzieleniem przez Wójta informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Uzasadniał, że organ udzielił tylko częściowej informacji (skoncentrował się na kwestiach związanych z granicami działki i jej statusem własnościowym). Zarzucił, że organ nie odpowiedział na pytania dotyczące terminów dalszych prac oraz posiadanych pozwoleń na dalsze prace na przyległych działkach prywatnych, a ponadto nie poinformował o odmowie udzielenia odpowiedzi na pozostałe pytania, nie wydał decyzji administracyjnej, ani nie wskazał, że potrzebne są dodatkowe dane, co stanowi bezczynność w rozumieniu ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności organu

w zakresie rozpoznania wniosku; 2) zobowiązanie organu do udostępnienia pełnej informacji publicznej w terminie 14 dni; 3) stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) nałożenie na organ kary grzywny za nieudzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania; 5) zasądzenie od organu kosztów. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Argumentował, iż wniosek (pismo) strony miał charakter ogólny i że nie został on potraktowany jako wniosek o dostęp do informacji publicznej, z uwagi na brak rozpoznania w nim znamion takiego wniosku. Dodał, że - w związku z powyższym -udzielił wnioskodawcy standardowej odpowiedzi w terminie 21 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola

- o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania

w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ani ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jeżeli tak - to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści

i terminu, wypełnia wymogi stawiane przez przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.).

Odpowiedź dotycząca informacji publicznej winna być udzielona na zasadach

i w trybie określonych w u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/ we Wrocławiu z 25 czerwca 2024 r., IV SAB/Wr 253/24; dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych /orzeczenia.nsa.gov.pl/ - dalej: CBOSA), tj.:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

- jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);

- w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy); w tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta

w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek strony skarżącej z 30 października 2025 r. (wpływ do organu: 3 listopada 2025 r.) .

Sąd stwierdza, że niewątpliwym jest, iż Wójt - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Także to, że działania gminy dotyczące działek gminnych stanowią przedmiot informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 u.d.i.p.).

Zdaniem Sądu, treść pisma strony skarżącej dowodzi, że winno być ono potraktowane przez organ jako wniosek o udzielenie informacji publicznej. Fakt, że wniosek nie zawierał odesłania do przepisów ustawy (u.d.i.p.) nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nierozpoznania lub niedochowania przez organ terminów przewidzianych przez u.d.i.p. To na organie ciąży bowiem obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Tym bardziej, że zawarte w przepisach ustawy pojęcie "informacji publicznej" jest bardzo szerokie,

o czym przekonuje otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio

z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną.

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie wniosek strony skarżącej należało potraktować jako wniosek o udzielenie informacji publicznej i załatwić go w terminie ustawowym (określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ew. przedłużonym zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy), co jednak nie nastąpiło.

W konsekwencji powyższego, Sąd - w pkt III zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt III zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Z uwagi na udzielenie stronie skarżącej informacji w zakresie pkt 1 wniosku pismem z 24 listopada 2025 r. (cel wykonanych prac), tj. już po wniesieniu skargi na bezczynność, co potwierdzają akta administracyjne sprawy, Sąd - na podstawie art. 161 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej dotyczącego tego punktu, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.

W pkt II sentencji wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku

w pozostałym zakresie (terminy dalszych prac i pozwolenia na dalsze prace),

w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia na organ grzywny (nie uwzględnił wniosku i oddalił skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.; pkt IV sentencji wyroku). Sąd zważył na fakt, że organ nie dopuścił się rażącej przewlekłości i rozpoznał częściowo wniosek po wniesieniu skargi na bezczynność. Zdaniem Sądu, dotychczasowa postawa organu dowodzi, iż nie istnieje uzasadniona obawa, że organ nie rozpozna wniosku strony skarżącej w pozostałym zakresie w wyznaczonym przez Sąd terminie. Orzekając jak w pkt I-IV sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149

§ 1 pkt 1 i 3, art. 149 § 1a, art. 151 w zw. z art. 149 § 2 oraz art. 161 ust. 1 pkt 3

w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz strony skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiściła ona inicjując postępowanie sądowe

w sprawie. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.