Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku skarżącego M. O. z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego M. O. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z [...] września 2025 r. M. O. (dalej jako wnioskodawca lub skarżący) wystąpił do Burmistrza [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku sformułował następujące pytania:

"1) Czy na terenie gminy istnieją lub planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?;

2) Czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?;

3) Czy gmina wprowadziła lub planuje wprowadzić dla imigrantów lub uchodźców jakiekolwiek zniżki, ulgi czy szczególne ułatwienia w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)?".

Wnioskodawca wskazał, że wnosi o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej na adres e-mail: [...]

Pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia powyższej informacji publicznej, wnosząc o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

2. zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z [...] września 2025 r.;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że [...] września 2025 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej i do dnia wniesienia skargi, tj. do [...] stycznia 2026 r., nie otrzymał żadnej odpowiedzi na złożony wniosek. Skarżący podkreślił, że adres e-mail, na który wysłano wniosek, został pozyskany z oficjalnej bazy teleadresowej jednostek samorządu terytorialnego, dostępnej na stronie rządowej: www.gov.pl/web/mswia/baza-jst, która była aktualizowana

[...] czerwca 2025 r.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w wyniku splotu nieprzewidzianych okoliczności opisany na wstępie wniosek o udostepnienie informacji publicznej został zagubiony. Po otrzymaniu skargi urzędnicy odnaleźli wniosek i niezwłocznie udzieli na niego odpowiedzi przesyłając w dniu [...] lutego 2026 r. na wskazaną skrzynkę mailową pismo, w którym wskazano, że:

"1. Nie istnieją miejsca zakwaterowania dla emigrantów, obecnie nie jest planowane utworzenie takich miejsc.

2. Gmina nie bierze udziału i nie planuje udziału".

3. Gmina nie wprowadziła i obecnie nie planuje".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest terminowość czynności podejmowanych przez Burmistrza [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznych, o które zwrócił skarżący opisanym na wstępie wnioskiem

z [...] września 2025 r.

Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że Burmistrz [...] jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot

"w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób, innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym.

W kontekście powyższego żądane przez skarżącego informacje zawarte we wniosku z [...] września 2025 r. jako dotyczące realizacji polityki migracyjnej

i związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem działań,

o których mowa art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. c u.d.i.p., stanowią informację publiczną.

Skoro przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie była informacja o sprawach publicznych, uznać należy, że na tej podstawie Burmistrz zobowiązany był załatwić wniosek w trybie i na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16

i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Wniosek skarżącego nie został rozpoznany w ustawowym terminie. Wpłynął on bowiem do organu [...] września 2025 r., zatem organ powinien załatwić go

w terminie do [...] września 2025 r. Tymczasem odpowiedź na złożony wniosek

o udostępnienie informacji publicznej została udzielona skarżącemu [...] lutego 2026 r., a więc z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W konsekwencji wskazanych okoliczności Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Ponadto Sąd miał na uwadze stan faktyczny sprawy na dzień orzekania

i ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo, że nie można zobowiązać organu do określonego działania, jeśli zostało ono w dacie orzekania już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16). Jak wynika z akt sprawy ostatecznie wniosek skarżącego został rozpatrzony przez udostępnienie na wskazany adres e-mail informacji publicznej. W związku z czym Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - w punkcie I sentencji wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawił złej woli ani lekceważenia strony. W rozpoznawanej sprawie organ załatwił bowiem wniosek niezwłocznie po wniesieniu skargi. Ponadto mając na uwadze okoliczności, które wpłynęły na niezałatwienie sprawy nie można dopatrzeć się z jego strony lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Zwrócić również należy uwagę, że sam skarżący nie wniósł o stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z takim przypadkiem niewątpliwie nie mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszty te sprowadzają się do:

- wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.).

- wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Sąd przyznał to wynagrodzenie w wysokości 240, zł, tj. połowy kwoty wnikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118), korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 206 p.p.s.a.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że skoro art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje on swoim zakresem również miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (por. postanowienie NSA

z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13). Sąd stosuje ten przepis z urzędu, a określając wysokość wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy, jak i nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. W ocenie Sądu za odstąpieniem od zasądzenia na rzecz strony pełnej stawki minimalnego wynagrodzenia dla jej pełnomocnika przemawiała znana sądowi z urzędu okoliczność, że występujący w sprawie pełnomocnik reprezentuje skarżącego

w wielu jednorodzajowych postępowaniach. W Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych widnieje kilkadziesiąt orzeczeń zapadłych na skutek kierowania do organów wniosków o udzielenie informacji publicznej o tożsamej treści, jak

w niniejszej sprawie, a ponadto przed tut. Sądem, toczy się równolegle sześć spraw ze skargi skarżącego, na bezczynność organu administracji publicznej

w analogicznej sprawie (sygn. akt II SAB/Go 22, 32, 33, 55, 59, 63/26). W tych okolicznościach sporządzenie skargi było czynnością, która nie wymagała specjalnie czasu ani wysiłku, lecz stanowiła proste powielanie składanych uprzednio pism.