Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wymierzenie Prezesowi Aeroklubu Szczecińskiego grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Prezesowi Aeroklubu Szczecińskiego grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); 2. zasądzić od Prezesa Aeroklubu Szczecińskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 14 grudnia 2025 r., J. S., złożył u Prezesa Aeroklubu [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na bezczynność ww. organu, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 16 stycznia 2026 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie Prezesowi Aeroklubu [...] grzywny z powodu nieprzekazania Sądowi ww. skargi.

W odpowiedzi na wniosek, Prezes Aeroklubu [...] wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym należy zwrócić uwagę na szczególną regulację wynikającą z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), który przewiduje, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w sprawie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do oceny żądania określonego w rozpoznawanym wniosku wskazać trzeba, że instytucja wymierzenia grzywny określona w art. 55 § 1 p.p.s.a. umożliwia dyscyplinowanie organów administracji publicznej, które nie wykonują obowiązków nałożonych na nie na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. Grzywnie tej nadano mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny charakter (por. postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06), czyniąc z niej podstawową gwarancję procesową realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Omawiana sankcja finansowa służy przede wszystkim zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości, stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Trzeba też zauważyć, że wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, LEX nr 1309900).

Wymierzając organowi grzywnę sąd bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13, LEX nr 1419496, a także postanowienie WSA w Łodzi z 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SO/Łd 17/17, LEX nr 2341874).

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że wymierzenie grzywny uzależnione jest wyłącznie od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie powyższe przesłanki o charakterze formalnym zostały spełnione, wobec czego wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie jego skargi na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, okazał się zasadny.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach rozpatrywanej sprawy wynika bowiem, że skarga na bezczynność została doręczona organowi w dniu 17 grudnia 2025 r., lecz do 31 grudnia 2025 r. nie przekazano jej do Sądu wraz z aktami celem jej rozpoznania. Skarga ta została nadana do Sądu przez organ - za pośrednictwem poczty - dopiero w dniu 16 stycznia 2026 r., tj. w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny.

Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a. wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2026 r. (M. P. z 2026 r. poz. 232), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło 7770,04 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 77700,40 zł.

Określając wysokość grzywny sąd nie jest związany wnioskiem strony. W niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę, że opóźnienie w przekazaniu skargi do Sądu na dzień złożenia wniosku wynosiło 16 dni, jak również okoliczność, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Dodatkowo, skarga z dnia 14 grudnia 2025 r. dotyczyła bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej, co na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni (art. 21 pkt 2 u.d.i.p.).

W związku z tym, w ocenie Sądu, grzywna w wysokości 200 zł powinna stanowić dostateczną represję za brak aktywności w realizacji spoczywającego na organie obowiązku terminowego przekazania skargi do sądu administracyjnego. Kwota wymierzonej grzywny uwzględnia zarówno czas i charakter uchybienia. Sąd wziął pod uwagę także okoliczność, iż skarga ostatecznie została przekazana do Sądu, przy czym nie załączono do niej odpowiedzi na skargę oraz akt postępowania zainicjowanego wnioskiem, co spowodowało konieczność zwrócenia się do organu o ich nadesłanie i wydłużyło tok postępowania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz wnioskodawcy zwrot kwoty 100 zł, tytułem uiszczonego wpisu od wniosku.