Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr S.0133.9.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. na rzecz strony skarżącej 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 14.07.2025 r. P – dalej strona, skarżąca wystąpiła do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.- dalej organ o udzielenie informacji o minimalnej i maksymalnej wysokości wynagrodzenia wszystkich pracowników zatrudnionych w jednostce w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska w tym dot.: Młodszego referenta, Referenta, Specjalista, Podinspektor. Inspektor, Pracownik socjalny, Starszego pracownika socjalnego, Specjalisty pracy socjalnej, Główny specjalista pracy socjalnej i dalej, wszystkie stanowiska w jednostce.

Pismem z dnia 28.07.2025r. organ poinformował stronę o minimalnym i maksymalnym wynagrodzeniu co do stanowisk; Sprzątaczka, Opiekun w ośrodku pomocy społecznej, Młodszy wychowawca w placówce wsparcia dziennego, Starszy wychowawca w placówce wsparcia dziennego, Pracownik socjalny Starszy specjalista pracy socjalnej , Starszy specjalista pracy socjalnej – koordynator, Starszy inspektor, Kierownik działu

Następnie decyzją z dnia 13.08.2025r ., [...] na podstawie art. 16 ust. 1, art. 1 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) dalej u.d.i.p. w związku z art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), - dalej k.p.a. po rozpoznaniu wniosku strony odmówił udzielenia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 14.07.2025r., w zakresie udostępnienia wynagrodzenia zasadniczego wypłacanego za miesiąc czerwiec 2025 r. przypisanego do stanowisk niepowtarzalnych, a które można w łatwy sposób przypisać do konkretnej osoby,

W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 28.07.2025 r. udzielono wnioskodawcy informacji publicznej przekazując żądane dane w postaci tabeli, w której wykazano wszystkie powtarzalne stanowiska oraz maksymalną i minimalną wartość wynagrodzenia zasadniczego dla tych stanowisk. W tabeli uwzględniono również wynagrodzenia zasadnicze pracowników pełniących funkcje publiczne.

Spełnienie żądania o udostępnieniu wynagrodzenia pracowników Ośrodka zatrudnionych na wszystkich stanowiskach, w stosunku do stanowisk niepowtarzalnych, a które można w łatwy sposób przypisać do konkretnej osoby nie pełniącej funkcji publicznych, w świetle art. 5 ust. 2 Ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), naruszałoby zaś zdaniem organu prawo do prywatności osoby fizycznej. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem informacje o wynagrodzeniu pracownika pozwalające zidentyfikować taką osobę z imienia i nazwiska podlegają ochronie ze względu na prywatność osoby i w związku z tym może zostać udostępniona ona dopiero po uzyskaniu zgody pracownika (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1160/23).

W skardze do WSA w Gliwicach strona zarzuciła organowi naruszenie;

1. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 u.d.i.p. oraz art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji (uniemożliwiającego sądowi administracyjnemu oraz Skarżącemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów spornego rozstrzygnięcia, a także niespełniającego wymogów ogólnej zasady przekonywania Stron) co polegało na zupełnie dowolnym skategoryzowaniu przez organ osób zatrudnionych na bliżej nieokreślonych stanowiskach jako niepełniących funkcji publicznych,

2. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. i art. 7,77 k.p.a. poprzez samowolne przyjęcie przez organ - z wyłączeniem zwrócenia się bezpośrednio do pracowników - że osoby skategoryzowane jako niepełniące funkcji publicznych rezygnują z prawa do ochrony prywatności,

3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i w konsekwencji przyjęcie, iż osoby zatrudnione na stanowiskach innych niż wymienione w odpowiedzi Organu z dn. 28 lipca 2025 roku nie pełnią funkcji publicznych,

4. naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez niewskazanie w decyzji osób, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

5. naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 u.d.i.p. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej mimo braku zaistnienia przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi strona zauważyła, że Skarżący nie ma prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, pozostaje natomiast uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.), alternatywnie - wniesienia skargi na decyzję do Sądu. Powyższe wynika z faktu, iż Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej pozostaje podmiotem reprezentującym jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 17 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona powołała się na wyrok NSA z 25.04.2018 r., I OSK 2373/17, LEX nr 2493499).

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi. Wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący nie wnosi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co jednoznacznie wynika z treści skargi, a kwestionuje samą decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. W takiej sytuacji, czyli merytorycznego kwestionowania decyzji organu, skarżący zobowiązany był wywieść odwołanie od decyzji do właściwego organu, w niniejszej sytuacji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, o czym pouczono skarżącego w treści samej decyzji. Bezspornym jest, iż takie odwołanie nie zostało wniesione. Tym samym skarga winna podlegać odrzuceniu z powodu braku uprzedniego wniesienia odwołania w sprawie, przed wywiedzeniem skargi na decyzję.

Odnosząc się merytorycznie do zarzutów podniesionych w skardze, organ zwrócił uwagę, iż informacja o wynagrodzeniu pracowników pozwalająca zidentyfikować osobę z imienia i nazwiska, podlega ochronie ze względu na prywatność osoby i w związku z tym może zostać udostępniona dopiero po uzyskaniu zgody pracownika - wyrok NSA z dnia 09.05.2024r., sygn. akt III OSK 1160/23).

Ponadto zwrócił uwagę na fakt, iż zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23.05.1991r. o związkach zawodowych, pracodawca jest obowiązany udzielić na wniosek zakładowej organizacji związkowej informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących m.in. zasad wynagradzania. Tak więc podstawowy akt prawny regulujący organizację i funkcjonowanie związku zawodowego, uprawnia jedynie do uzyskania informacji o zasadach wynagradzania, a nie do uzyskania informacji o wysokości wynagrodzenia poszczególnych pracowników. Informacja o zasadach wynagradzania obejmuje dane o konkretnie występujących w zakładzie pracy zjawiskach gospodarczych, o jego sytuacji finansowej, określonych funduszach, w tym zwłaszcza funduszu płac, czy nawet informacje o wysokości wynagrodzeń określonej grupy zawodowej lub o kształtowaniu się wynagrodzeń na określonych rodzajach stanowisk. Informacja "o zasadach wynagradzania" z natury rzeczy musi zawierać pewien stopień ogólności, jest więc czymś innym niż informacja o wysokości wynagrodzenia indywidualnego pracownika - wyrok Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 25.06.2014r., sygn. akt [...].

Tym samym wniosek skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej ponieważ skarżący - jako P, ma prawo do pozyskania informacji od organu - jako pracodawcy, na podstawie i w zakresie przewidzianym w art. 28 ustawy o związkach zawodowych, nie zaś w oparciu o tryb uregulowany odrębnie w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. P jest zatem uprawniona do uzyskania informacji publicznych. Pytania zawarte we wniosku strony skarżącej dot. informacji o minimalnej i maksymalnej wysokości wynagrodzenia wszystkich pracowników zatrudnionych w jednostce w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska w tym dot.; Młodszego referenta, Referenta, Specjalista, Podinspektor. Inspektor, Pracownik socjalny, Starszego pracownika socjalnego, Specjalisty pracy socjalnej, Główny specjalista pracy socjalnej i dalej, wszystkie stanowiska w jednostce stanowią informację publiczną.

Nie jest słusznym także pogląd organu, iż skarga winna zostać odrzucona albowiem strona nie wyczerpała trybu zaskarżenia w sprawie i nie wniosła odwołania od decyzji. Jak słusznie wskazał NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 2373/17 z dnia 25.04.2018r. Dyrektor MOPS może wydawać decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, to jednak czyni to wyłącznie w imieniu i z upoważnienia organu właściwej jednostki samorządu terytorialnego, nie będąc przy tym kierownikiem służby, inspekcji czy straży działającym w jego imieniu. Skoro stosownie do art. 110 ust. 1 u.p.s. miejski ośrodek pomocy społecznej stanowi jednostkę organizacyjną gminy, to jej dyrektor należy do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, ujętych w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Konsekwencją tego jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. co z kolei oznacza, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 ust. 2, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot. Wprawdzie w sprawie organ nie pouczył o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a o prawie wniesienia odwołania ale to uchybienie pozostaje bez wpływu na ocenę dopuszczalności wniesienia skargi. To bowiem do strony należy prawo wyboru czy chce skorzystać ze środka zaskarżania, w tym wypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, czy od razu wnieść skargę do WSA. Przechodząc zatem do oceny merytorycznej spornej decyzji stwierdzić należy iż nie odpowiada ona prawu. Podzielić należy bowiem pogląd strony skarżącej, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji nie odzwierciedlającego toku myślenia organu wydającego decyzję oraz motywów jakie legły u podstaw jego podjęcia. Wskazanie zawarte w decyzji co do odmowy udzielenia informacji publicznej z wniosku dot. danych o wynagrodzenie zasadnicze przypisanych do stanowisk niepowtarzalnych, a które można przypisać do konkretnej osoby oznacza, iż w istocie rzeczy organ podjął decyzję w zakresie nieoznaczonym. Nie jest wiadomym bowiem dla Sądu kogo w istocie rzeczy ta decyzja, a konkretnie jakie stanowiska w ocenie organu są niepowtarzalne w MOPS w B.. Nie jest rzeczą Sądu analiza czy i które stanowiska w organie są niepowtarzalne. Skoro organ twierdzi, iż informacje w tym zakresie nie mogą być udzielone z powodu możliwości naruszenia prawa do prywatności osób zatrudnionych na tych niepowtarzalnych stanowiskach to winien to w treści decyzji wykazać. Winien przede wszystkim wskazać argumenty z powodu których przyjął pogląd o niepowtarzalności stanowisk i wskazać konkretnie jakie stanowiska z tych co do których strona wniosła zapytanie w trybie u.d.i.p. uważa za niepowtarzalne. Następnie, o ile zachodzą przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podejmować argumentację związaną z ograniczeniem prawa do udzielenia informacji publicznej w tym trybie.

Powyższe oznacza, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. to jest naruszenia prawa procesowego w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego przedwczesne zastosowanie.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając wniosek strony, organ zastosuje się do wyżej przedstawionej oceny przepisów u.d.i.p.

Na zasądzone koszty postępowania sądowego składa się kwota 200 zł wpisu od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 480 zł według norm przepisanych .