Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 września 2025 r. I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu dopuścił się bezczynności i że bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

T. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) - wnioskiem z dnia

4 września 2025 r. - wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant MP, organ) o udostępnienie informacji publicznej, tj. wskazanie imienia

i nazwiska komendantów Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście (funkcjonariuszy pełniących obowiązki komendanta Komisariatu), którzy pracowali w Komisariacie 12, 13 i 14 kwietnia 2025 r. Zaznaczył, iż wnioski takie skierował do innych komendantów Miejskich Policji i że otrzymał już odpowiedź. Dodał, że nie domaga się ujawnienia innych danych osobowych niż ogólnie dostępne imię i nazwisko funkcjonariuszy,

w tym godzin rozpoczęcia i zakończenia przez nich służby, a jedynie ich obecności

w konkretnych trzech dniach, co stanowi informację o organizacji pracy jednostki publicznej. Podkreślił, że interesują go wyłącznie dane z czasu przeszłego, których udostępnienie nie ma wpływu na bezpieczeństwo jednostek Policji. Jako podstawę prawną wniosku powołał art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.

z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.).

W odpowiedzi na wniosek, w piśmie z 17 września 2025 r., Komendant MP poinformował, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą indywidualnej sprawy. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał na utrwalony - jego zdaniem - pogląd, iż pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej gdyż ich przedmiotem nie jest kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grupy obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który to pismo składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy (u.d.i.p.). Podobnie nie można przy pomocy ww. ustawy starać się o uzyskanie informacji

w celu zgromadzenia dowodów we własnej sprawie.

Odnosząc się do wniosku, którego treść - według Komendanta MP - jest tożsama z wnioskiem K. K. z 20 sierpnia 2025 r., a także w świetle poprzednich zapytań strony - m.in. - o grafiki komendantów Komisariatów Policji na terenie miasta Wrocławia, zatrzymania sprawców przestępstwa z art. 178a § 1 kk na gorącym uczynku i nagradzania policjantów za takie zatrzymania, a także wskazania we wniosku z 12 sierpnia 2025 r., że funkcjonariusze z Komisariatu Policji Wrocław Śródmieście zatrzymali "mojego syna K. K. na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa", Komendant MP uznał, że żądane informacje dotyczą niewątpliwie zdarzenia z 12 kwietnia 2025 r., wskazując na indywidualny charakter sprawy. Dostrzegł, iż pod wnioskiem widnieje podpis "z poważaniem K. K.". Zaznaczył, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący indywidualnej sprawy wnioskodawcy może stanowić nadużycie prawa do informacji publicznej, które ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne.

Komendant MP podsumował, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione.

W skardze na bezczynność Komendanta MP skarżący zarzucił, że organ, zamiast udzielić żądanej informacji lub wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia, przesłał mu zwykłe pismo, w którym stwierdził, że odmawia udostępnienia informacji publicznej, mimo iż potwierdził, że kwestia, o którą on pytał, ma charakter publiczny (czyli znał treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stwierdził, że powyższe wskazuje na bezczynność organu, bowiem - zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - odmowa udzielenia informacji publicznej następuje wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, a pismo, które nie ma formy decyzji, nie może zostać uznane za skuteczną odmowę. Oświadczył, że wobec niego - jako wnioskodawcy - nie toczy się i nie toczyło żadne postępowanie karne, ani administracyjne oraz że nie ma możliwości wykorzystania żądanych informacji w żadnej swojej sprawie. Wywiódł, że organ nie ma prawa oceniać celu złożenia przez niego wniosku i analizować skutków udzielenia informacji publicznej dla samego organu i uzasadniać tym rzekomą utratę statusu informacji publicznej przez informację uznaną ustawowo za publiczną. Poinformował, że wnioskowane informacje są mu potrzebne gdyż pisze pracę pt. "Systemowa odmowa udzielania przez Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu informacji publicznej dotyczącej obecności i nieobecności w służbie Komendantów Komisariatów Policji Wrocław Śródmieście w aspekcie przepisów prawa. Bilans zysków i strat Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu".

Skarżący zaakcentował, że stroną postępowania jest Komendant MP, tj. organ stojący na straży prawa i odpowiedzialny za jego egzekwowanie. Ocenił, że tym bardziej rażące jest, że organ ten dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zauważył, iż argumentacja organu jest wewnętrznie sprzeczna i że została sporządzona w sposób świadczący

o braku należytej staranności organu, co rażąco obniża jej wartość. Uznał, że jeżeli informacja tyczy organizacji pracy komendanta Komisariatu, a więc kwestii związanej z wykonywaniem zadań publicznych, to stanowi informację publiczną bez względu na subiektywne domysły organu co do celu wniosku. Wywiódł, iż przeciwnie twierdzenie prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że ta sama informacja raz jest informacją publiczną, a raz nią nie jest - w zależności od tego, kto i po co o nią wnioskuje. Dodał, że takie stanowisko organu jest nie tylko pozbawione podstaw prawnych, ale także rażąco narusza konstytucyjną zasadę jawności życia publicznego (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP).

Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta MP do rozpoznania jego wniosku przez udzielenie informacji lub wydanie odmownej decyzji administracyjnej, stwierdzenie bezczynności organu mającej charakter rażącego naruszenia prawa

i zasądzenie kosztów.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie w całości.

W uzupełnieniu skargi skarżący załączył odpowiedź Biura Prawnego Komendy Głównej Policji na jego wniosek dotyczący szczegółowej informacji o obecności oraz nieobecności w służbie w dniach 12, 13 i 14 kwietnia 2025 r. Komendanta Głównego Policji i jego zastępców. Stwierdził, że dokument ten jednoznacznie potwierdza, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną a jego wniosek ma charakter badawczy i naukowy, a nie prywatny, co czyni bezpodstawnym stanowisko Komendanta MP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola

- o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania

w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ani ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jeżeli tak - to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści

i terminu, wypełnia wymogi stawiane przez przepisy u.d.i.p.

Odpowiedź dotycząca informacji publicznej winna być udzielona na zasadach

i w trybie określonych w u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/ we Wrocławiu z 25 czerwca 2024 r., IV SAB/Wr 253/24; dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych /orzeczenia.nsa.gov.pl/ - dalej: CBOSA), tj.:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

- jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);

- w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy); w tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta MP w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 4 września 2025 r.

Brak jest wątpliwości co do tego, że Komendant MP - na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Kwalifikacja informacji żądanych przez skarżącego we wniosku jako informacji publicznej wymaga odniesienia do tego pojęcia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach

i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w 2 u.d.i.p. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną

w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1,

w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski

i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).

Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.

Jak podkreśla się w orzecznictwie - a Sąd w składzie orzekającym ocenę tę podziela - pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy

o dostępie do informacji publicznej i - jako takie - nie podlegają udostępnieniu

w trybie jej przepisów.

Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji. Tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, trzeba zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (por. prawomocne wyroki WSA we Wrocławiu z 11 września 2025 r., IV SAB/Wr 341/25;

z 7 lutego 2024 r., IV SAB/Wr 465/23; dostępne: CBOSA).

Informacją publiczną są zatem informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku

w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy sprawy publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej: NSA/ z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; z 21 listopada 2024 r., III OSK 872/23; wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2011 r.,

II SAB/Wa 310/11; dostępne: CBOSA). Kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest jednak nie charakter prawny organu, czy też jego zakwalifikowanie do kategorii podmiotów publicznoprawnych, lecz kryterium przedmiotowe, tj. wykonywanie zadań publicznych (por. NSA w wyroku z 12 kwietnia 2017 r., I OSK 1897/15; dostępny: CBOSA)

Poza sporem w sprawie jest, że Komendant MP jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, na którego nałożono obowiązek udostępnienia, pozostającej

w jego dyspozycji, informacji publicznej. Sporne natomiast pozostaje, czy żądane we wniosku informacje stanowią informację publiczną, jak twierdzi skarżący, czy też takiej informacji nie stanowią, jak ocenia to organ, gdyż dotyczą indywidualnej sprawy wnioskodawcy (stanowią wynik nadużycia prawa do informacji publicznej).

Zdaniem Sądu, żądane we wniosku informacje o działalności jednostki publicznej stanowią informację publiczną, która powinna być udostępniona. Są to bowiem informacje o organizacji pracy funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dodać trzeba, że skarżącego interesowały wyłącznie dane z czasu przeszłego, których udostępnienie nie ma wpływu na bezpieczeństwo jednostek Policji.

Zasadniczo organ ma rację co do tego, że celem u.d.i.p. jest troska o dobro publiczne nie zaś zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Nie można zatem co do zasady korzystać z instytucji dostępu do informacji publicznej dla celów prywatnych (np. na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych). Uznając jednak, że żądana informacja publiczna nie powinna być udzielona ze względu na nadużycie prawa do informacji publicznej organ winien wydać stosowną decyzję administracyjną (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), czego w tej sprawie nie zrobił. Mając na uwadze powyższe Sąd - w pkt II zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku, zaś w pkt I zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt II zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Orzekając jak w pkt I-II sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149

§ 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie

z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.