Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznanie zarzutów zobowiązanego za niezasadne 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz skarżącego J. B. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

II SA/Wa 1679/07

UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., uznające zarzuty zobowiązanego – J. B. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ podniósł, że ze względu na istniejące zadłużenie z tytułu opłat za lokal mieszkalny położony w W. przy ulicy [...], Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. kilkukrotnie przesłał Panu J. B. zawiadomienia o wysokości należnych opłat. W związku z wątpliwościami wyżej wymienionego, dotyczącymi zasadności naliczenia powyższych opłat w przedstawionej wysokości, kilkakrotnie wyjaśniano stronie podstawy naliczenia należnych kwot. W związku z utrzymującym się zadłużeniem z w/w tytułu, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w G. skierował do strony w dniu [...] marca 2003 r. upomnienie, wskazując na istniejące należności z tytułu opłat związanych z zajmowanym lokalem mieszkalnym, jednocześnie pouczając o obowiązku zapłaty należności w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Ze względu na nieuregulowanie powyższych należności we wskazanym terminie, Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. w dniu [...] maja 2003 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz w tym samym dniu dokonał zajęcia prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. WBE w G. W dniu [...] lipca 2003 r. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w G., działając jako organ egzekucyjny I instancji, wydał na podstawie art. 123 § 1 i 105 § 2 k.pa, w zw. z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po otrzymaniu postanowienia wierzyciela z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie zarzutu zobowiązanego do postępowania egzekucyjnego, postanowienie nr [...]. Postanowieniem tym uznał zarzut skarżącego za nieuzasadniony i utrzymał w mocy dokonane czynności egzekucyjne.

Powyższe postanowienie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005.

Prezes WAM w W., działając z urzędu, postanowieniami nr [...], nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] października 2005 r., stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (k.37), postanowienia Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (k.43) oraz postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Organ powyższy, rozpatrując zażalenie Pana J. B. z dnia [...] lipca 2003 r. na postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., wyrażające stanowisko wierzyciela poprzez uznanie zarzutów za niezasadne, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2005 r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie I instancji. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G., któremu przekazano zgodnie z właściwością akta sprawy w celu ponownego rozpatrzenia zarzutów strony z dnia [...] czerwca 2003 r., w dniu [...] marca 2006 r. wydał postanowienie nr [...], w którym uznał te zarzuty za niezasadne. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie pan J. B.

Prezes WAM, rozpatrując sprawę stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w G. wielokrotnie przesyłał do zobowiązanego pisma, wskazując na prawidłowość dokonywanych rozliczeń za media oraz tłumacząc podstawy ich dokonania (pisma z 5 czerwca, 17 lipca, 4 września 2000 r.). Pomimo powyższych wyjaśnień Pan J. B. wielokrotnie kwestionował sposób dokonywanych rozliczeń i wysokość opłat. Podobna sytuacja miała miejsce przed i po wystawieniu upomnienia w dniu [...] marca 2003 r. Zobowiązany nie dokonał wpłaty z tytułu opłat za media, pomimo przesłanych do niego rozliczeń, upomnienia oraz dodatkowych wyjaśnień w dniu [...] maja 2003 r. Sposób dokonywania rozliczeń ciepłej i zimnej wody nie budzi, zdaniem organu, wątpliwości. Nadto, biorąc pod uwagę oczywistą wadliwość pomiarów stanów wody wykazywanych przez wodomierze zainstalowane dla mieszkania zajmowanego przez stronę, przyjęto uzasadnione domniemanie, iż od roku 2002 liczniki zamontowane w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przestały właściwie funkcjonować. Tezę tę potwierdza fakt, iż urządzenia te eksploatowane były od maja 1995 r., a obowiązujące wówczas przepisy zarządzenia nr 102 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 sierpnia 1995 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o licznikach do wody (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa z 1995 r. Nr 19, poz. 101 oraz Dz. Urz. Miar i Probiernictwa z 1999 r. Nr 6, poz. 51) przewidywały następujące czasokresy używalności (legalizacji):

liczniki ciepłej wody: 4 łata,

liczniki zimnej wody: 5 lat.

Tak więc, Wspólnota Mieszkaniowa miała prawo uznać dokonane pomiary wodomierzy za wadliwe, co też uczyniła. Jednocześnie, wobec powstałych nieprawidłowości w dokonanych pomiarach, Wspólnota była zobowiązana dokonać rozliczeń za media w lokalu zajmowanym przez Pana J. B. inną metodą, powszechnie stosowaną w sytuacjach analogicznych do zaistniałej. Dokonano zatem rozliczenia świadczeń w przedmiotowym lokalu w sposób symulacyjny według średniego zużycia, ustalonego na podstawie dwóch ostatnich odczytów dokonanych w okresie poprzedzającym niesprawność urządzeń. Przeprowadzone wyliczenia są zdaniem Prezesa WAM prawidłowe.

W dniu 23 sierpnia skargę na powyższe postanowienie, za pośrednictwem swego profesjonalnego pełnomocnika, złożył pan J. B. Skarżący zarzucił Prezesowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej rażące naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7-10,126 i 107 § 3 kpa. Skarżący podkreślił, iż w toku postępowania organ kierował się "uzasadnionym domniemaniem" co do wadliwości wskazań zamontowanych liczników wody w mieszkaniu położonym przy ul. [...] w W. Tymczasem uniemożliwiono skarżącemu wykazania w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, iż odczyty liczników wody są prawidłowe, gdyż w tym czasie zarówno sam skarżący, jak i członkowie jego rodziny rzadko przebywali w przedmiotowym lokalu. Skarżący łatwo mógł ten fakt udowodnić, ale organ nie brał w ogóle pod uwagę złożonych przez niego środków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zwrotu "jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej" [art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji] nie można rozumieć w ten sposób, iż przepisy kpa mogą mieć zastosowanie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji tylko w takim wypadku, gdy dana kwestia nie jest w ogóle unormowana w postępowaniu egzekucyjnym. Należy bowiem przyjąć, iż także przy częściowym uregulowaniu danej instytucji prawnej w ustawie zawierającej odesłanie, możliwe jest uzupełnienie tej regulacji poprzez wykorzystanie elementów normy zawartych w regulacji, do której skierowane jest odesłanie (Roman Hauser - Glosa do wyroku NSA z dnia 14 marca 2001 r., sygn. akt I SA 439/00, zamieszczona w OSP 2002/6/76). Dotyczy to szczególnie kwestii związanych z postępowaniem dowodowym, w tym wypadku organ rozpatrujący zarzuty złożone w toku postępowania winien przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa).

Musi, wreszcie, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 3 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

W niniejszej sprawie, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie dopełnił tego obowiązku. W sprawie kwestią sporną jest prawidłowość odczytów wodomierzy w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego. Organ wskazuje, że wyliczenia wodomierzy są nieprawidłowe, gdyż jak wynika z treści § 12 ust. 2 zarządzenia nr 102 Prezesa Głównego Urzędu Miar minął okres ważności ich legalizacji. Jest oczywistym, że po okresach ważności legalizacji urządzeń nie można traktować ich pomiarów za pewnik, wówczas uprawniony podmiot może w inny sposób dokonywać określonych wyliczeń dla danych wartości np. zużycia wody.

Zdaniem organu, zarówno wodomierz służący do pomiaru ciepłej, jak i wodomierz służący do pomiaru zimnej wody były założone w roku 1995. Tymczasem w aktach sprawy brak jest informacji o tym, czy istotnie wodomierze dla lokalu zajmowanego przez skarżącego były założone w tym roku, czy też pochodzą z okresu późniejszego. Bez wyraźnego zbadania tego problemu nie można kwestionować wyliczeń wodomierzy założonych dla lokalu skarżącego.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzekając o kosztach, sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.