Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Adam Osik (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Koła Łowieckiego [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Koło Łowieckie [...] w K. do załatwienia wniosku skarżącego R. L. z dnia 9 października 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Koła Łowieckiego [...] w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Koła Łowieckiego [...] w . na rzecz skarżącego R. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 9 października 2025 r. R. L. wniósł do Koła Łowieckiego "Jeleń" w K. o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." następujących informacji: uchwały Zarządu Koła nr 1/2024 wraz z listą osób biorących udział w głosowaniu oraz szczegółowymi wynikami głosowania, wszystkich pozostałych uchwał Zarządu Koła podjętych w latach 2021-20925 aż do dnia złożenia wniosku wraz z listami osób biorących udział w głosowaniach oraz wynikami głosowań, a także protokołów bądź sprawozdań z wszystkich posiedzeń Zarządu Koła, które odbyły się w latach 2021-2025 aż do dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 23 października 2025 r. organ wskazał, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w przetworzeniu i udostępnieniu informacji. Skarżący pismem z dnia 20 listopada 2025 r. wskazał, że żądane informacje przedstawiają szczególnie istotny interes publiczny, podnosząc, że w Kole Łowieckim mogło dojść do podjęcia uchwał niezgodnie z prawem. Działania skarżącego mają na celu poprawę działalności Koła, doprowadzenie do legalności składu osobowego Koła jak i jego Zarządu, co leży w interesie publicznym.

W dniu 13 lutego 2026 r. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Koła Łowieckiego "Jeleń" w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez brak udostępnienia informacji publicznej jak i wydania decyzji administracyjnej,

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek obejmował informację przetworzoną,

wnosząc o: stwierdzenie bezczynności organu mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie "Jeleń" w K. wniosło o jej oddalenie wyjaśniając, że stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z dnia 20 listopada 2025 r. nie stanowiło wykazania szczególnego interesu publicznego w przetworzeniu informacji. Ponadto skarżący nie wykazał, aby żądana informacja stanowiła informację publiczną. Zdaniem organu dane żądane przez skarżącego nie stanowią informacji publicznej, co nie wymagało wydania decyzji w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Nie jest sporne, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z 28 listopada 2013 r., I OZ 1155/13, to i kolejne orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy Prawo łowieckie, to co do zasady, mogą być one zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ (podmiot zobowiązany) będąc właściwym w sprawie i zobligowanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy czy jak w przedmiotowym przypadku wniosku strony. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Przedmiotem sądowej kontroli prowadzonej wskutek skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest więc zwalczanie braku działania organu w załatwieniu sprawy i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa.

Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo po trzecie - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (wyroki NSA z 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10; z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11).

Wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia określonych dokumentów, tj. uchwały Zarządu Koła nr 1/2024 oraz uchwał Zarządu podjętych w latach 2021-2025 z listami osób biorących udział w głosowaniach i wynikami głosowań oraz protokołów bądź sprawozdań z posiedzeń Zarządu Koła z lat 2021-2025.

Odnosząc się do tak zakreślonego żądania podkreślić należy przede wszystkim, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zrzeszeniu osób fizycznych i prawnych, jakim stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy – Prawo łowieckie jest PZŁ, nie sposób stawiać analogicznego standardu wymagań, jak organom administracji.

W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji lub odnosząca się do funkcjonowania PZŁ, czy też poszczególnych kół łowieckich (będących podstawowym ogniwem organizacyjnym w PZŁ - art. 33 ust. 1 P.ł.), będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej. Pozostałą zaś materię, a contrario, należy uznać za niestanowiącą informacji publicznej, a zatem - stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - za niebędącą informacją publiczną (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 23 października 2024 r., sygn. II SAB/Bk 101/24).

Znajduje to potwierdzenie w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, będącym normatywnym źródłem prawa dostępu do informacji publicznej. Przepis ten stanowi bowiem, że: "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa."

Przyjęcie zatem, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej, czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny (por. wyroki NSA z: 7 października 2015 r., sygn. I OSK 1928/14; 13 stycznia 2016 r., sygn. I OSK 285/15; 26 lipca 2016 r., sygn. I OSK 1645/15).

Jak już wcześniej wskazano, zadania PZŁ o charakterze publicznym ustawodawca określił w art. 34 P.ł., wymieniając wśród nich: 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich;6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 11a) podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

W odniesieniu do gospodarki finansowej PZŁ wskazać natomiast należy na treść art. 35 ust. 1 i 2 P.ł., który stanowi, że działalność PZŁ jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej PZŁ oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym mienie PZŁ i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków.

W świetle powyższych aspektów działalności PZŁ, jak i poszczególnych kół łowieckich, Sąd uznał za konieczne podkreślić, że adresat wniosku skarżącego nie zajął jak dotąd stanowiska, czy objęte wnioskiem dokumenty odnoszą się do wykonywanych przez Koło Łowieckie zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, czy też do gospodarowania mieniem publicznym, a tym samym czy zachodzi sytuacja, że dotyczą one spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Ogólnie rzecz biorąc protokoły posiedzeń Zarządu Koła Łowieckiego oraz podjęte na nich uchwały, mogą bowiem stanowić informację publiczną, o ile zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez to Koło zadań publicznych. Zatem rzeczą Koła Łowieckiego jest ocena, które protokoły i uchwały zawierają informację publiczną i w zależności od poczynionych ustaleń udostępnienie ich w trybie dostępu do informacji publicznej, ewentualnie poinformowanie wnioskodawcy, że wniosek dotyczy informacji niepublicznej lub informacji publicznej przetworzonej (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2022 r. sygn. II SAB/Wa 665/21).

Stanowisko Koła Łowieckiego "Jeleń" w K. ujęte w piśmie z 23 października 2025 r. sprowadza się w istocie do kwalifikacji żądanych danych jako informacji publicznej przetworzonej. Koło prezentowało przy tym pogląd zbieżny z zaprezentowanym wyżej, że nie wszystkie informacje dotyczące działalności zrzeszenia jakim jest koło łowieckie stanowią informację publiczną. Pomimo tego jednak organ nie dokonał analizy żądanych dokumentów pod względem tak przyjętego kryterium, a zatem czy zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez organ zadań publicznych lub obejmujące gospodarowanie mieniem publicznym. W ww. piśmie nie wskazano również, w jakiej części żądane przez skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej, lecz całość informacji objętych wnioskiem organ zaliczył do informacji przetworzonej.

Dodać w tym miejscu należy, że treść złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznacza zakres żądania, który następnie podlega ocenie przez organ. W pierwszej kolejności organ zobowiązany jest ustalić, czy żądane dane w ogóle stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a następnie – czy mają one charakter informacji prostej, czy też przetworzonej. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń możliwe jest rozstrzygnięcie, czy informacja podlega udostępnieniu, względnie czy zachodzą przesłanki odmowy jej udostępnienia, w tym wynikające z niewykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu w przypadku informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej w takim przypadku następuje w drodze decyzji administracyjnej. Po upływie wyznaczonego w piśmie do wnioskodawcy terminu, nawet w sytuacji braku reakcji wnioskodawcy i jego milczenia, podmiot zobowiązany w celu zrealizowania obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej powinien bowiem albo udostępnić wnioskowaną informację, albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Jak wynika z przebiegu postępowania z wnioskiem skarżącego organ poprzestał na wezwaniu skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w przetworzeniu i udostepnieniu żądanej informacji. Nie dokonał jednak oceny udzielonej przez skarżącego odpowiedzi w tym zakresie, nie udostępnił żądanej informacji ani w całości ani w części, jak również nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji.

Ponadto wyraźnego wskazania wymaga, że udzielając odpowiedzi na skargę organ zajął stanowisko o braku wykazania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego w przetworzeniu informacji, jak również o braki wykazania przez skarżącego, że dochodzona informacja stanowiła informacje publiczną. Niemniej są to jednak informacje przedstawione dopiero na etapie postępowania sądowego, co dodatkowo potwierdza, że organ do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie podjął względem wniosku skarżącego czynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopiero w odpowiedzi na skargę podjął próbę ustosunkowania się do postawionych we wniosku pytań i stanowiska skarżącego w odpowiedzi na pismo organu z 23 października 2025 r. W sytuacji zaś, gdy konkretne argumenty przedstawiono dopiero w odpowiedzi na skargę, nie można uznać, że jest to właściwa forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto w odniesieniu do kwalifikacji informacji objętych wnioskiem organ również w odpowiedzi na skargę nie wyjaśnił w żaden sposób, w jakim zakresie żądane dokumenty zawierają informacje dotyczące realizacji przez to Koło zadań publicznych.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w realiach niniejszej sprawie doszło do bezczynności organu. Skarżący wniosek o udzielenie informacji publicznej złożył w dniu 9 października 2025 r. Natomiast organ na ten wniosek zareagował pismem z 23 października 2025 r. skierowanym do skarżącego w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., po czym po uzyskaniu odpowiedzi skarżącego w dniu 20 listopada 2025 r., ani nie udostępnił żądanej informacji, tudzież nie poinformował, że informacja nie stanowi informacji publicznej, nie zachowując 14-dniowego terminu do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak również nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji.

Skoro w dacie wniesienia skargi, czyli w dniu 13 lutego 2026 r., organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 9 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd, w pkt. 1. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a, zobowiązał organ do załatwienia tego wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Z taką sytuacją, zdaniem Sądu, nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Organ, jakim jest Koło Łowieckie nie należy do wyspecjalizowanych organów administracji publicznej, które regularnie prowadzą postępowania administracyjne, czy też postępowania opisane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przyjęta przez organ koncepcja załatwienia wniosku wynikała raczej z odmiennej, choć błędnej interpretacji spoczywających na organie obowiązków w zakresie rozpoznania wniosku dostępowego, niż ze złej woli w jego rozpoznaniu. Zaś odpowiedź na wniosek, w której organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu prawnego w uzyskaniu informacji, skierowana została z zachowaniem 14-dniowego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt. 2. sentencji wyroku orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych samych względów, skoro bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd oddalił skargę w zakresie w jakim skarżący żądał przyznania sumy pieniężnej. Niewątpliwie przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym. Nadto, suma pieniężna stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za zwłokę w załatwieniu sprawy. Jednakże suma pieniężna, pomimo posiadania kompensacyjnego charakteru, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę przewidziana została bowiem w art. 417¹ § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia z 1964 r. - Kodeks cywilny. Wyklucza to traktowanie sumy pieniężnej jako odszkodowania. Otrzymana kwota ma jedynie zrekompensować stronie m.in. niedogodności doznane na skutek bezczynności organu administracji. Jest to także swoista sankcja dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Wobec uznania niekwalifikowanej formy bezczynności Sąd uznał żądanie przyznania sumy pieniężnej za niezasadne. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a, Sąd oddalił skargę w pozostałej części w pkt. 3. sentencji wyroku.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd w pkt. 4. wyroku orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.