Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpatrzenia punktów 7-9 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu [...] do rozpatrzenia punktu 7 wniosku Z. D. z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz Z. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia [...] maja 2025 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, Z. D. (dalej "skarżący") wystąpił do Rektora Uniwersytetu [...](dalej "organ" lub "Rektor [...]") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:

1. Ilu strażników liczy Straż Uniwersytecka Uniwersytetu [...]?

2. Ilu strażników Straży Uniwersyteckiej Uniwersytetu [...] jest wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony?

3. Jakie środki przymusu bezpośredniego posiada Straż Uniwersytetu [...]?

4. Ilu strażników Straży Uniwersyteckiej Uniwersytetu [...] posiada dopuszczenie do posiadania broni palnej?

5. Czy Straż Uniwersytecka Uniwersytetu [...] posiada świadectwo broni?

6. Czy Uniwersytet [...] wnioskował o wydanie świadectwa broni? Jeśli nie, to czy Rektor posiada informacje, dlaczego Uniwersytet [...]nie kierował takiego wniosku?

7. Ilu strażników Straży Uniwersyteckiej Uniwersytetu [...] pełniło służbę na kampusie głównym w dniu [...] maja 2025 r.? W jakich godzinach ilu strażników było na służbie? Ilu strażników w jakich godzinach było przydzielonych do patrolowania kampusu, a ilu do pełnienia warty przy wjazdach oraz wejściach?

8. O której godzinie strażnicy Straży Uniwersyteckiej Uniwersytetu [...] powzięli w dniu [...] maja 2025 r. pierwszą informację o osobie na terenie kampusu głównego z siekierą/toporkiem? O której godzinie powiadomiono Policję? Jakie siły i środki zostały zaangażowane przez Straż Uniwersytecką Uniwersytetu [...] do podjęcia interwencji, w związku z powzięciem tejże informacji?

9. Przesłanie kopii notatek służbowych oraz urzędowych sporządzonych

w Straży Uniwersyteckiej Uniwersytetu [...] w wyniku zdarzenia, do którego doszło w dniu [...] a które to było związane z morderstwem popełnionym na terenie kampusu głównego.

W piśmie z dnia [...] maja 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. W piśmie tym w zakresie pytań 7-9 wniosku skarżącego organ wskazał, że wnioskowane w tym zakresie informacje nie stanowią informacji publicznej.

Rektor [...] wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p.") przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Zdaniem organu w tym przypadku przepisem nadrzędnym będzie art. 156 ustawy Kodeks postępowania karnego. Rektor [...] zacytował wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4343/21, w którym wskazano, że "Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis należy przyjąć, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Art. 156 § 5 i 5a odnoszą się z kolei do postępowania przygotowawczego. Przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są w stosunku do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko wobec stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej" oraz " (...) wskazane przepisy k.p.k. stanowią "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów u.d.i.p. do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej".

W ocenie organu wobec powyższego informacje zawarte w pytaniach 7 - 9 wniosku skarżącego nie podlegają udostępnieniu ze względu na fakt, iż dotyczą toczącego się postępowania w sprawie.

W dniu [...] lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie rozpatrzenia pkt 7-9 wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie,

4) art. 1 ust 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, poprzez jego błędne zastosowanie przez uznanie, że udostępnienie posiadanych przez organ informacji następuje w trybie art. 156 ustawy z dnia 6 sierpnia 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 46, z późn. zm.), dalej "k.p.k.", zamiast trybu przewidzianego przez u.d.i.p., mimo że organ nie jest organem prowadzącym postępowanie przygotowawcze.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przedmiotem jego wniosku jest informacja publiczna podlegająca udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

Skarżący podniósł, że artykuł 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowi normatywną podstawę prawa do informacji. Stanowi on o tym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Następnie skarżący wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje

o działalności organów władzy publicznej. Skarżący stwierdził, że nie sposób zgodzić się z Rektorem [...], iż w sprawie wnioskowanych przeze niego informacji, w związku

z treścią art. 1 ust. 2 u.d.i.p., znajduje zastosowanie sposób ich udostępnienia na zasadzie art. 156 k.p.k. a nie w trybie u.d.i.p. W orzecznictwie przyjęło się, że fakt, iż informacje, których udostępnienia odmówił organ, mogą również stanowić część akt postępowania przygotowawczego, nie daje możliwości organowi odwołania się do regulacji k.p.k., jeśli jednocześnie zobowiązany organ nie jest dysponentem akt postępowania przygotowawczego i nie ma możliwości udostępnienia tych akt w trybie uregulowanym w k.p.k. Przepis ten nie może odnosić się do wszystkich innych podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej niż organy prowadzące postępowania przygotowawcze.

Reasumując skarżący podniósł, że przedmiotem złożonego przeze niego wniosku było udostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu w trybie przewidzianym u.d.i.p. Z powodu nieudostępnienia wszystkich informacji zgodnie z wnioskiem, organ pozostaje w bezczynności, co sprawia zdaniem skarżącego, że skarga jest zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko zawarte w skierowanej do skarżącego odpowiedzi na wniosek

o udostępnienie informacji publicznej.

Dodatkowo organ przytoczył tezy z orzecznictwa wskazujące, że przepisy k.p.k. stanowią lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p.

Organ stwierdził, że skoro dostęp do żądanych przez skarżącego informacji określają przepisy szczególne, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., to w sprawie nie miały zastosowania tej ustawy.

Rektor [...] stwierdził, że w świetle powyższego nie naruszył on art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bowiem brak było podstaw jego zastosowania i udostępnienia informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Organ nie naruszył również art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych bowiem żądane przez skarżącego informacje nie są informacjami publicznymi i w konsekwencji nie doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Ponadto organ nie naruszył art. 61 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ brak było podstaw prawnych do udostępnienia przez organ informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję

o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W sprawie nie było kwestionowane, że Rektor [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Rektor [...] jest organem uczelni publicznej, uprawnionym do jej reprezentacji i zarządzania z mocy art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2025 r., poz. 1571 ze zm.). Działalność uczelni publicznej jest finansowana ze środków publicznych, o czym stanowią art. 366 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 365 ww. ustawy. Tym samym nie może budzić wątpliwości, że Rektor [...] zalicza się do podmiotów reprezentujących jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Dalej wyjaśnić należy, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które z mocy prawa podlegają udostępnieniu.

W orzecznictwie "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzecznia.nsa.gov.pl).

Również w piśmiennictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych (...) i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarżący

w punktach 7-9 wniosku domagał się udostępnienia następujących informacji:

7. ilu strażników Straży Uniwersyteckiej [...] pełniło służbę na kampusie głównym w dniu [...] maja 2025 r.? W jakich godzinach ilu strażników było na służbie? Ilu strażników w jakich godzinach było przydzielonych do patrolowania kampusu, a ilu do pełnienia warty przy wjazdach oraz wejściach?

8. o której godzinie strażnicy Straży Uniwersyteckiej [...] powzięli w dniu [...] maja 2025 r. pierwszą informację o osobie na terenie kampusu głównego z siekierą/toporkiem? O której godzinie powiadomiono Policję? Jakie siły i środki zostały zaangażowane przez Straż Uniwersytecką [...] do podjęcia interwencji, w związku z powzięciem tejże informacji?

9. kopii notatek służbowych oraz urzędowych sporządzonych w Straży Uniwersyteckiej [...] w wyniku zdarzenia, do którego doszło w dniu [...] maja 2025 r., a które to było związane z morderstwem popełnionym na terenie kampusu głównego.

Organ odpowiadając na tę część wniosku skarżącego wskazał, że informacje te nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., albowiem dotyczą toczącego się postępowania karnego. Organ wskazał również w tym przypadku ma zastosowanie art. 156 k.p.k.

Sąd poglądu tego nie podziela.

Zgodzić się należy, że zasady dostępu do akt toczącego się postępowania karnego, czy postępowania przygotowawczego nie są regulowane przez u.d.i.p. Obowiązuje tu inny tryb dostępu (o czym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), zasadniczo regulowany przepisami k.p.k. w tym art. 156 k.p.k.

Artykuł 156 § 1 k.p.k. prawo dostępu do akt sprawy sądowej oraz możność sporządzania odpisów przyznaje stronom, obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym i podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępniane również innym osobom. Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis, należy przyjąć, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Przepisy art. 156 § 5, 5a i 5b k.p.k. odnoszą się do postępowania przygotowawczego. Przepisy k.p.k. w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w postępowaniu karnym. Przy czym art. 156 § 1, § 5, § 5a i § 5b k.p.k. skierowane są w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania karnego. W konsekwencji nawet jeżeli osoba zainteresowana domaga się wydania konkretnych dokumentów z akt sprawy karnej, to choćby miały one status informacji publicznych,

w tym dokumentów urzędowych, również w tym zakresie zasady ich udostępniania uregulowane są przepisami k.p.k. Każdy taki dokument należy bowiem traktować przede wszystkim w kategoriach odpisu (kopii) wydawanej z akt sprawy, niekoniecznie zaś informacji publicznej w nich się znajdującej (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 5052/21). Są to więc przepisy szczególne, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i w związku z tym nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2025 r., sygn. akt III OSK 713/25). NSA w uchwale z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13, zwrócił uwagę na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie tym samym, że strona postępowania karnego, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w k.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Niemniej jednak należy zwrócić [...] uwagę, że Rektor [...] nie prowadzi postępowania przygotowawczego w oparciu o przepisy k.p.k. Nie prowadzi wobec tego akt postępowania przygotowawczego. Rektor [...] nie stosuje zatem art. 156 k.p.k. Jeżeli nawet wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnosi się do kwestii związanych

z prowadzonym przez właściwe do tego organy postępowaniem przygotowawczym, to,

o ile Rektor [...] jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej i wniosek rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, nie może on powołać się na odrębny tryb dostępu do żądanych informacji wynikający z art. 156 k.p.k.

Wobec tego nie można było uznać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia

z innym trybem udostępniania żądanych przez skarżącego informacji, a wynikającym z art. 156 k.p.k.

Należy zatem ocenić, czy informacje, których domagał się udostępnienia skarżący w punktach 7-9 swojego wniosku stanowią informację publiczną.

W ocenie Sądu tylko w odniesieniu do punkt 7 wniosku skarżącego można przyjąć, że dotyczył on informacji publicznej.

W tym zakresie skarżący domagał się bowiem udostępnienia danych dotyczących organizacji pracy strażników Straży Uniwersyteckiej w konkretnym dniu, tj. [...] maja

2025 r. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym rektor dba

o utrzymanie porządku i bezpieczeństwa na terenie uczelni. Zapewnienie bezpieczeństwa na terenie uczelni jest zatem zadaniem publicznym nałożonym na rektora. Kwestie dotyczące organizacji bezpieczeństwa w określonym dniu stanowią zatem informację o sprawach publicznych.

Informacji publicznej nie stanowią jednak dane, których domagał się skarżący

w punkcie 8 wniosku. Dotyczą one przebiegu działań Straży Uniwersyteckiej w związku z dokonanym na terenie [...] morderstwem. Dotyczą one zatem konkretnego zdarzenia. Nie są to kwestie natury ogólnej związane z organizacją bezpieczeństwa, ale dotyczą konkretnych działań podjętych w związku z popełnionym przestępstwem. Pytania, o której godzinie Strażnicy Straży Uniwersyteckiej [...] powzięli w dniu [...] maja 2025 r. pierwszą informację o osobie na terenie kampusu głównego z siekierą/toporkiem, czy też o której godzinie powiadomiono wówczas Policję, jak również jakie siły i środki zostały zaangażowane przez Straż Uniwersytecką [...] do podjęcia interwencji, w związku z powzięciem tejże informacji, nie dotyczą aspektu publicznego działalności Rektora [...]. Skarżący jest w tym przypadku wyłącznie zainteresowany szczegółami konkretnego zdarzenia, mającego miejsce na terenie [...]. Nie mamy w tym przypadku do czynienia

z informacją o sprawach publicznych.

Podobnie należy ocenić żądanie zawarte w punkcie 9 wniosku skarżącego. Działalność Straży Uniwersyteckiej nie jest uregulowana w żaden sposób w przepisach powszechnie obowiązujących. Strażnicy Straży Uniwersyteckiej nie są funkcjonariuszami publicznymi. Nie można wobec tego uznać treści notatek służbowych oraz urzędowych sporządzonych w Straży Uniwersyteckiej [...] za posiadające walor informacji publicznej. Tego rodzaju notatki to wyłącznie zapiski wytworzone przez pracowników Uczelni mające charakter dokumentu wewnętrznego. Służą one wymianie informacji czy też zgromadzeniu niezbędnych materiałów. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada

2025 r., sygn. akt III OSK 2694/24).

Za uważyć należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należało, że organ pozostaje

w bezczynności w rozpatrzeniu punktu 7 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. Organ w dniu [...] maja 2025 r. udzielił wprawdzie skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek wskazując, że w tym przypadku zastosowanie ma inny tryb dostępu do żądanych przez skarżącego danych określony w przepisach k.p.k. Tak jak już wskazano wyżej stanowisko organu w tym zakresie było jednak błędne. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 7 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2025 r.

Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w przypisanym do tego terminie, jednak rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ błędnie przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy k.p.k. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

W zakresie punktów 8-9 wniosku skarżącego z dnia 8 maja 2025 r., z uwagi na to, że nie dotyczyły one informacji publicznej, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 sentencji oparte zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł.