Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy Grabica w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.bł.

Pismem z dnia 7 stycznia 2026 r. C. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Grabica w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 3 października 2024 r. wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 3 października 2024 r.;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w dniu 3 października 2024 r. złożyła do Wójta Gminy Grabica wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów zawierających informacje o tym, jakie były wydatki na pomoc społeczną w latach 2022 - 2024 w podziale na: świadczenia pieniężne, świadczenia niepieniężne, usługi opiekuńcze, koszty administracyjne (obsługa, wynagrodzenia, koszty biurowe); jaki procent całości wydatków stanowiły koszty administracyjne w każdym z tych lat; jakie programy lub formy pomocy społecznej były realizowane w latach 2022 – 2024; jakie kwoty wydatkowano na każdy z tych programów; ilu beneficjentów objęto pomocą w ramach poszczególnych programów; jakie były źródła finansowania pomocy społecznej w latach 2022 – 2024.

Skarżąca wysłała wniosek za pośrednictwem poczty e-mail na adres urzadgminy@grabica.pl. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, jak również nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji. Ponadto podmiot nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że do chwili wniesienia skargi nie otrzymała jakiejkolwiek odpowiedzi. Dlatego też, w jej ocenie, skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Grabica, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o oddalenie skargi, nałożenie na skarżącą obowiązku zwrotu organowi kosztów postępowania - kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność braku skutecznego doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu, a mianowicie oświadczenia I. O., oświadczenia M. S., oświadczenia M. M., oświadczenia E. S. na okoliczność: zasad rejestrowania korespondencji elektronicznej w Urzędzie Gminy w Grabicy, potwierdzenia sprawdzenia poczty elektronicznej i potwierdzenia braku wpływu wniosku od skarżącej; braku wpływu wiadomości e - mail z adresu [...] na adres urzadgminy@grabica.pl, prawidłowego funkcjonowania systemu poczty elektronicznej Urzędu Gminy w okresie wskazywanym przez skarżącą, braku odnotowania wpływu wiadomości e-mail odpowiadającej treści i dacie wskazywanej przez skarżącego. Ponadto o dopuszczenie dowodu z wydruku z KRS podmiotu D. B. Spółka Jawna z siedzibą w P. oraz D. P. B. Spółka jawna z siedzibą w P. na okoliczność stałej współpracy gospodarczej skarżącej i jej pełnomocnika, okresu współpracy strony i pełnomocnika, wydruku ze skrzynki nadawczej Urzędu Gminy Grabica - urzadgminy@grabica.pl z dnia 28 stycznia 2026 r. na okoliczność wysłania skarżącej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej załączony do skargi z dnia 7 stycznia 2026 r. Wreszcie organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma z dnia 28 stycznia 2026 r. wraz z wydrukiem ze skrzynki nadawczej na okoliczność udzielenia odpowiedzi skarżącej, dowodu wysłania wiadomości e-mail, daty wysłania odpowiedzi oraz o zobowiązanie skarżącej do załączenia do akt niniejszej sprawy dokumentu w postaci wydruku zawierającego logi serwera wysyłającego wiadomości z poczty [...] z dnia 3 października 2024 r. potwierdzającego wysłanie wiadomości na adres: urzadgminy@grabica.pl.

W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż w dniu 28 stycznia 2026 r. udzielił skarżącej informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na zapytanie załączone do treści skargi. Jednakże organ nie pozostawał w bezczynności z uwagi na fakt, że w dniu 3 października 2024 r. nie wpłynął od skarżącej żaden wniosek o udzielenie informacji publicznej. Przedmiotowy wniosek po raz pierwszy trafił do Urzędu Gminy w Grabicy w dniu 15 stycznia 2026 r. jako załącznik do pisemnej skargi na bezczynność. Wobec powyższego organ nie pozostaje w bezczynności, ponieważ takowe zapytanie nie zostało doręczone organowi w dniu 3 października 2024 r. Natychmiast po złożeniu skargi na bezczynność Wójt Gminy Grabica zarządził szczegółowe sprawdzenie historii korespondencji urzędowej skrzynki odbiorczej urzędu i nie stwierdził by do Urzędu Gminy w Grabicy przedmiotowy wniosek dotarł. W domenie grabica.pl nie istnieje skrzynka pocztowa SPAM, nie ma zatem możliwości, ażeby taki wniosek trafił do innej skrzynki niż skrzynka odbiorcza.

Dalej organ podkreślił, iż zgodnie z obowiązującą w Urzędzie Gminy w Grabicy procedurą obiegu dokumentów, w tym również dokumentów elektronicznych, każda wiadomość kierowana na skrzynkę elektroniczną Urzędu Gminy jest drukowana i rozdzielana stosownie do kompetencji danego Wydziału Urzędu Gminy w Grabicy i przekazywana do konkretnego pracownika merytorycznego celem jego rozpoznania. Na dowód powyższego organ przedłożył pisemne oświadczenie M. M. - informatyka Gminy Grabica, pisemne oświadczenie E. S. – [...] Gminy Grabica oraz pisemne oświadczenie I. O. i M. S. - kancelistek obsługujących adres mailowy urzędu w czasie rzekomego wysłania wniosku przez skarżącą - na okoliczność potwierdzenia sprawdzenia poczty elektronicznej i potwierdzenia braku wpływu wniosku od skarżącej; korespondencję mailową prowadzoną w sprawie ewentualnego "wejścia" lub "niewejścia" na skrzynkę mailową Urzędu Gminy w Grabicy prowadzoną pomiędzy M. M. na okoliczność potwierdzenia, że nie odnotowano żadnego wpływu wiadomości e-mail z adresu na adres [...] urzadgminy@grabica.pl.

Ponadto organ wskazał, że po dokonaniu analizy dokumentu w postaci wydruku wniosku o informację publiczną, nie może on stanowić w sprawie dowodu na okoliczność rzeczywistego wysłania przez skarżącą maila zawierającego w załączniku wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Na przedmiotowym wydruku brak jest informacji o tym, czy wiadomość mailowa pochodzi z folderu "wysłane". Organ nie zakłada złej woli skarżącej. Możliwe jest, że sporną wiadomość skarżąca jedynie zapisała w folderze "robocze", lecz jej nie nadała. Ponadto w okresie pomiędzy datą rzekomego wysłania wiadomości, tj. 3 października 2024 r. a datą złożenia skargi ani skarżąca, ani jej pełnomocnik w jakikolwiek sposób nie monitowali o załatwienie przedmiotowej sprawy, mimo że od daty rzekomego wysłania wniosku do daty złożenia skargi, minęło blisko 15 miesięcy. O ile rzeczywiście takie pytanie zostałoby wysłane, a poruszana w nim kwestia byłaby dla skarżącej istotna, zdaniem organu można zasadnie zakładać, iż podjęłaby jakiekolwiek działania ponaglające organ do udzielenia odpowiedzi nawet przy uwzględnieniu, że skarżąca nie ma takiego obowiązku w sprawach o udzielenie informacji publicznej.

Organ podkreślił również, że przedmiotowa sytuacja jest pierwszą tego rodzaju sytuacją, aby wiadomość kierowana na urzędową skrzynkę poczty elektronicznej miała nie dotrzeć do adresata. Kierowanie zapytań w sprawach o dostęp do informacji publicznej na adres: urzadgminy@grabica.pl jest powszechną praktyką osób wnioskujących o udzielenie informacji publicznej i jest w pełni akceptowalna przez organ. Nigdy dotychczas nie zdarzyło się, aby taki wniosek pozostał bez odpowiedzi; niniejsze postępowanie jest pierwszym postępowaniem sądowym z udziałem Gminy Grabica. Wobec powyższego, sytuacja ta stała się powodem do wnikliwego jej przeanalizowania przez pracowników Urzędu Gminy w Grabicy oraz przez pełnomocnika organu. Dlatego też, w ocenie organu, skarga jest bezzasadna lub niedopuszczalna wobec nieskuteczności żądania udostępnienia informacji publicznej.

Z ostrożności procesowej organ wniósł o nieobciążanie go kosztami postępowania w przypadku uwzględnienia skargi. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżąca od wielu lat występuje z żądaniami udostępnienia informacji publicznej do organów w całej Polsce, a w konsekwencji zapoczątkowała dziesiątki spraw w różnych wojewódzkich sądach administracyjnych. Natomiast prawo dostępu do informacji publicznej nie powinno być nadużywane i wykorzystywane do generowania spraw sądowych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ wniósł jak na wstępie odpowiedzi na skargę.

W piśmie z dnia 11 marca 2026 r. skarżąca wniosła m.in. o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze tj. wydruku wysłania wniosku oraz danych poczty elektronicznej zamieszczonych w stopce pisma z dnia 3 października 2024 r. na okoliczność stwierdzenia, iż adres, na który skarżąca skierowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zbieżny jest z adresem poczty elektronicznej urzędu zamieszczonym na stronie internetowej Urzędu oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że wydruk z poczty elektronicznej stanowi dowód doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. Skoro zaś wniosek został wysłany na oficjalny adres, organ nie może usprawiedliwiać swojej bezczynności ewentualnymi awariami systemów. Brak odpowiedzi organu nie może być interpretowany inaczej niż jako bezczynność. Ponadto wiadomość skarżącej, ze względu na znaczny upływ czasu, mogła zostać w międzyczasie usunięta przez pracowników organu lub program pocztowy.

W piśmie z dnia 31 marca 2026 r. organ administracji wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci zarządzenia Wójta Gminy Grabica z dnia 30 grudnia 2011 roku nr 105/2011 na okoliczność obowiązującego w dniu 3 października 2024 r. w Urzędzie Gminy w Grabicy systemu rejestrowania korespondencji przychodzącej pocztą elektroniczną, w postaci rejestru korespondencji wpływającej w dniach 1 października 2024 r. od 2 do 4 października 2024 r. oraz w dniu 7 października 2024 roku do Urzędu Gminy Grabica na okoliczność: rejestrowania wszystkich przesyłek przychodzących do Urzędu Gminy w Grabicy, rejestrowania zgodnie z zarządzeniem Wójta Gminy Grabica z pkt 2, wpływu korespondencji mailowej, tym także korespondencji mailowej w przedmiocie wniosków o udzielenie informacji publicznej, braku wpływu wiadomości mailowej skarżącej z dnia 3 października 2024 r. oraz w postaci wydruku korespondencji mailowej z dnia 15 stycznia 2026 r. pomiędzy informatykiem Urzędu Gminy a administratorem domeny grabica.pl na okoliczność braku możliwości ustalenia weryfikacji faktu wpływu wiadomości mailowych z dnia 3 października 2024 r. Jednocześnie organ podtrzymał wszystkie złożone dotychczas wnioski dowodowe.

W uzasadnieniu organ podkreślił m.in., iż po jego stronie nie wystąpiły żadne trudności techniczne. Nigdy bowiem nie odnotowano żadnych nieprawidłowości w działaniu poczty elektronicznej urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie nawet złożenie przez stronę wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie pozbawia Sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznanie sprawy w tym trybie nie prowadzi do pominięcia strony, podnoszone przez nią argumenty są rozważane w oparciu o akta sprawy, a sprawa rozpoznawana jest przez sąd w składzie trzech sędziów (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 2025 r., sygn. II OSK 1826/22, dostępny, podobnie jak pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Dlatego też Sąd postanowił rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym mimo wniosku pełnomocnika organu administracji o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Przechodząc dalej, należy podkreślić, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola obejmuje między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 902) dalej jako: "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Wójt Gminy Grabica jest podmiotem, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Następnie wskazania wymaga, iż informacje, o udostępnienie których wnosiła skarżąca, stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, pkt 3 i pkt 5 udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują oraz zasadach ich funkcjonowania.

Podkreślić przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o udostępnienie danych, dotyczących finansowania pomocy społecznej w latach 2022 – 2024 r., które niewątpliwie stanowią informację publiczną. Wymienione okoliczności nie są zresztą kwestionowane przez strony. Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół tego, czy skarżąca skutecznie złożyła wniosek z dnia 3 października 2024 r., a w konsekwencji, czy po stronie organu powstał obowiązek udostępnienia informacji publicznej.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu. Dlatego też złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami, zarówno co do formy, jak i drogi, jaką wniosek jest składany. Zatem nawet wniosek złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie zawierający podpisu elektronicznego wnioskodawcy, winien podlegać rozpatrzeniu (zob. wyrok NSA z 11 maja 2018 r., sygn. I OSK 1586/16, publ. CBOSA).

Jednakże, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest więc postępowaniem wszczynanym wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Zatem obowiązek udostępnienia informacji publicznej powstaje po stronie organu administracji dopiero w chwili, kiedy wniosek zostanie prawidłowo złożony, tj. wniesiony do organu w taki sposób, aby organ mógł się z nim zapoznać. Innymi słowy to złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa dostępu do informacji publicznej, a tym samym tylko skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może stanowić podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania danego wniosku (zob. postanowienie WSA w Łodzi z 21 grudnia 2022 r., sygn. II SAB/Łd 87/22, publ. CBOSA).

Wprawdzie należy przyznać rację pełnomocnikowi skarżącej, iż to po stronie organu należy zarządzanie własną skrzynki poczty elektronicznej i zapewnienie takiego jej zaplecza technicznego, które uniemożliwi przeoczenie, czy też pominięcie jakiejkolwiek wiadomości. Jednakże, w ocenie Sądu, skarżąca w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wykazała, aby wiadomość z dnia 3 października 2024 r. została doręczona, a nawet wysłana na adres poczty elektronicznej organu administracji. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż dołączony do skargi wydruk wiadomości elektronicznej w żaden sposób nie potwierdza ani doręczenia tej wiadomości organowi, ani nawet wysłania na adres skrzynki pocztowej organu. Dowodzi on jedynie, iż wiadomość została sporządzona 3 października 2024 r. o godzinie 10.14. Pełnomocnik skarżącej po otrzymaniu odpowiedzi na skargę był świadomy twierdzeń organu administracji, iż nie otrzymał on przedmiotowego wniosku w dniu 3 października 2024 r. Pomimo tego strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dodatkowych dowodów, potwierdzających, iż rzeczywiście przedmiotowa wiadomość została wysłana, choćby zrzutu ekranu, pokazującego tę wiadomość w folderze "Wysłane".

Natomiast Sąd na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowody z przedłożonych przez organ oświadczeń pracowników Urzędu Gminy Grabica oraz wydruku z rejestru korespondencji wpływającej do Urzędu. Zgodnie z przywołanym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Pomimo przeprowadzenia wymienionych dowodów nie została naruszona zasada szybkości postępowania sądowego, zaś pozwoliły one na wykazanie, że przedmiotowa wiadomość nie wpłynęła na adres poczty elektronicznej organu w dniu 3 października 2024 r.

W ocenie Sądu Organ zapoznał się z wnioskiem skarżącej dopiero w dniu 15 stycznia 2026 r., a więc w chwili wpłynięcia skargi z dnia 7 stycznia 2026 r. i udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi w dniu 28 stycznia 2026 r., a więc w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie sposób zatem uznać, aby organ pozostawał w bezczynności w wykonaniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

a.bł.