Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 168/24 w sprawie ze skargi L. K. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz L. K. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 168/24 oddalił skargę L. K. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2023 r. L. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") zwrócił się do [...] S.A. w [...] o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] pismem z dnia 8 stycznia 2024 r. wyjaśniło, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Fakt, iż powszechne towarzystwo emerytalne zarządza i reprezentuje otwarty fundusz emerytalny jako jego organ nie oznacza, że pomiędzy tymi odrębnymi osobami prawnymi istnieje relacja jak pomiędzy podmiotem dominującym a podmiotem zależnym, gdyż analogicznie jak w przypadku funduszy inwestycyjnych są one podmiotami niezależnymi od zarządzającego nimi towarzystwa, a także od Skarbu Państwa, nawet jeżeli jest on podmiotem dominującym w stosunku do tegoż towarzystwa. Zwrócono też uwagę na to, że wykonywanie "zadania publicznego" nie odnosi się do działalności funduszu emerytalnego, gdyż należy ono do samorządu terytorialnego i służy zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej (art 163 ust. 1 i art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Analogicznie definicja "majątku publicznego" zawarta w art 6 ust 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji również nie odnosi się do aktywów otwartego funduszu emerytalnego i przedmiotu jego działalności, gdyż dotyczy "d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 [ustawy o dostępie do informacji], pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowo w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach". Przywołane w ww. przepisie lit. a-c w art. 6 ust. 1 pkt 5 dotyczą majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych praw majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Podkreślono, że zgodnie z art. 6 ust. 1 w związku z art 89 ust. 1 ustawy o funduszach aktywa otwartego funduszu emerytalnego mają zupełnie inne źródło, gdyż pochodzą ze składek członków funduszu wpłaconych do funduszu (przeliczanych następnie na jednostki rozrachunkowe członków funduszu), nabytych za nie lub w związku z nimi praw i pożytków z tych praw.

Jednocześnie podano, że w zakresie dotyczącym informowania przez OFE [...] "[...]" o wykonywaniu prawa głosu na walnych zgromadzeniach, [...] S.A. jako organ ww. funduszu zobligowany jest, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie obowiązków informacyjnych funduszy emerytalnych, najpóźniej do końca czerwca każdego roku, na ogólnodostępnej stronie internetowej przeznaczonej do ogłoszeń danego funduszu: [...] zamieścić wykaz głosowań na zgromadzeniach akcjonariuszy i obligatariuszy, w których otwarty fundusz brał udział w roku poprzedzającym, z podaniem nazwy emitenta, daty zgromadzenia, liczby głosów, którymi otwarty fundusz lub dobrowolny fundusz dysponował na walnym zgromadzeniu, informacji, czego dotyczyła uchwała, oraz informacji o sposobie głosowania otwartego funduszu lub dobrowolnego funduszu.

Na bezczynność organu w zakresie pytań objętych wnioskiem z dnia 27 grudnia 2023 r. skargę wniósł L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i ją oddalił.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że Otwarte Fundusze Emerytalne (dalej OFE) zarządzane przez [...] S.A. zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. wykonują nie tylko zadania publiczne ale także dysponują majątkiem publicznym zgodnie ze wskazanym przepisem. W ramach drugiego filaru systemu emerytalnego działają otwarte fundusze emerytalne, to znaczy osoby prawne wykonujące zadania publiczne z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń dalej "ustawy systemowej"). Wykonywanie tych zadań polega na gromadzeniu środków pieniężnych pochodzących z części składki emerytalnej przekazywanych przez ZUS oraz ich lokowaniu z przeznaczeniem na wypłatę emerytury ubezpieczonym członkom OFE (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych dalej: ustawa o OFE. Środki przekazywane do OFE pochodzą z części składki emerytalnej ubezpieczonego. Poglądy prawne wyrażane dotychczas w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a w szczególności w wyroku SN z 4 czerwca 2008 r. (sygn. akt II UK 12/08, OSNP nr 21-22/2009, poz. 291), nie budzą wątpliwości co do charakteru składki na ubezpieczenie emerytalne: "system emerytalny oparty na zasadach ubezpieczeniowych charakteryzuje się przymusem ubezpieczenia społecznego związanym ściśle z obowiązkiem odprowadzania składek, a powstający z mocy przepisów ustawy systemowej stosunek ubezpieczenia społecznego ma charakter publicznoprawny. Inaczej rzecz ujmując, środki na ubezpieczenie społeczne, w szczególności emerytalne, są i będą przeznaczane na wypłatę świadczeń dla innych podmiotów, aniżeli ich płatnik i w tym znaczeniu są środkami publicznymi, podlegającymi ściągnięciu oraz zabezpieczeniu na zasadach dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne". Z uwagi na przeznaczenie funduszu emerytalnego i realizację konstytucyjnego prawa wynikającego z art. 67 ust. 1 Konstytucji – środki te zaklasyfikowano jako część środków publicznych. Taki charakter - jak podkreślał SN – owe środki pochodzące ze składki zachowują również po przekazaniu ich przez ZUS do wybranego OFE (zob. m.in. z: 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZP 121/05, OSNC nr 11/2006, poz. 178; 10 września 2009 r., sygn. akt I UZP 5/09, OSNP 5-6/2010, poz. 71; wyroki SN z: 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II UK 346/08, 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 12/08, OSP nr 6/2009, poz. 62; postanowienie SN z 16 maja 2013 r., sygn. akt IV CSK 616/12).

Zatem pytane [...] S.A. z siedzibą w [...] jest co do zasady zobowiązane do udostępniania informacji publicznej.

Natomiast nie jest możliwe skuteczne domaganie się udostępnienia spornych informacji w trybie u.d.i.p., gdyż dostęp do nich uregulowano w odrębnej normie prawnej. Zgodnie z § 23 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.01.2014 r. w sprawie obowiązków informacyjnych funduszy emerytalnych (Dz.U. z 2014r. poz.142 ze zm). Powszechne Towarzystwo zamieszcza, najpóźniej do końca czerwca każdego roku, na ogólnodostępnej stronie internetowej przeznaczonej do ogłoszeń danego funduszu, wykaz głosowań na zgromadzeniach akcjonariuszy i obligatariuszy, w których otwarty fundusz lub dobrowolny fundusz brał udział w roku poprzedzającym, z podaniem nazwy emitenta, daty zgromadzenia, liczby głosów, którymi otwarty fundusz lub dobrowolny fundusz dysponował na walnym zgromadzeniu, informacji, czego dotyczyła uchwała, oraz informacji o sposobie głosowania otwartego funduszu lub dobrowolnego funduszu. Nie sposób więc skutecznie zarzucić organowi bezczynności w udzieleniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej odpowiedzi na pytania wniosku, skoro tryb dostępu do żądanej informacji został uregulowany w innym niż ustawa o dostępie do informacji publicznej akcie prawnym. Nie sposób bowiem abstrahować od tego, że w myśl art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną. Stąd więc w sytuacji, gdy inna regulacja zawiera w sobie unormowania dotyczące zasad dostępu do informacji publicznej, to co do zasady nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tej innej regulacji. Inaczej rzecz ujmując, regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł L. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona, z uwagi na odrębną w tym zakresie procedurę,

b) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie skarżącemu prawa do informacji, która jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA w Warszawie, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23.01.2014 r. w sprawie obowiązków informacyjnych funduszy emerytalnych (Dz.U. z 2014r. poz.142 ze zm.) może stanowić podstawę do wyłączenia stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem w sposób odmienny reguluje tryb udostępniania informacji będących informacją publiczną,

b) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim przepisy te formułują wymóg wobec uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego polegający na wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na:

• zaniechaniu przez WSA w Warszawie wskazania powodów, dla których w cenie Sądu, w niniejszej sprawie Organ nie był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu wnioskowanych przez niego dokumentów w trybie przepisów u.d.i.p. pomimo, że nie istnieje ustawowa regulacja, która w sposób kompleksowy regulowałaby dostęp do informacji w zakresie wnioskowanym przez skarżącego – uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Warszawie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, to powinien dojść do przekonania, że decyzja Organu jest błędna.

W konsekwencji skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżący nie wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosło o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, Jednocześnie oświadczyło, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jako niezasadne ocenić należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a. Prawidłowość tej oceny nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w przedmiocie bezczynności [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.

Wreszcie przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie skarżącemu prawa do informacji, która jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p.", gdyż Sąd I instancji w ogóle nie stosował tych przepisów Konstytucji.

Natomiast jako zasadny ocenić należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 u.d.i.p. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie może być udostępniona, z uwagi na odrębną w tym zakresie procedurę". Otóż jak wynika z jego treści "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi".

W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r. (I OPS 7/13), wyjaśnił, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej.

Tym samym przepisów zawartych w u.d.i.p. nie stosuje się tylko wtedy, gdy odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi regulują akty normatywne rangi ustawy.

Tymczasem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23.01.2014 r. w sprawie obowiązków informacyjnych funduszy emerytalnych (Dz.U. z 2014r. poz.142 ze zm.) nie spełnia powyższego warunku formalnego. Nie realizuje także warunku materialnego tj. nie określa odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji publicznej. Wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku § 23 ust. 3 powołanego rozporządzenia nakłada na powszechne towarzystwo obowiązek zamieszczania, najpóźniej do końca czerwca każdego roku, na ogólnodostępnej stronie internetowej przeznaczonej do ogłoszeń danego funduszu wskazanych w tym przepisie informacji. Nie chodzi tu zatem o odrębne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, lecz o okoliczność faktyczną związaną z tym, że w związku z powyższym obowiązkiem niektóre informacje objęte dyspozycją § 23 ust. 3 powołanego rozporządzenia muszą być opublikowane na ogólnodostępnej stronie internetowej. Tym samym informacje takie są już dostępne publicznie. W grę może zatem wchodzić art. 10 ust. 1 u.d.i.p. tj. okoliczność, że żądana informacja została już udostępniona na wskazanym portalu danych.

Mając powyższe na uwadze, WSA w Warszawie ponownie rozpatrując sprawę w sposób szczegółowy odniesie się do pisma [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 8 stycznia 2024 r. W szczególności, czy odpowiedzi na wszystkie pytania skarżącego z dnia 27 grudnia 2023 r. znajdują się w tym piśmie lub na wskazanej tam stronie internetowej: [...]

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania sądowego na które składają się wynagrodzenie radcy prawnego, wpis od skargi kasacyjnej, opłata od wniosku o uzasadnienie wyroku, opłata skarbowa od pełnomocnictwa, rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.