Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. (znak [...]), doręczoną skarżącemu w dniu 15 grudnia 2025 r., Prokurator odmówił K. W. udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu zawartej w żądaniu z dnia 7 listopada 2025 r. (informacja publiczna przetworzona).

W dniu 17 grudnia 2025 r. K. W. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia powyższej informacji publicznej. W sprawie brak złożonego ponaglenia.

Jak wskazuje skarżący w piśmie z dnia 27 lutego 2026 r. (k.48 akt sądowych) sprawa dotyczy Jego wniosku z dnia 7 listopada 2025 r. złożonego do Prokuratury o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten dotyczył udzielenia informacji z postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu, nadzorowanego przez Prokuraturę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), (powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą K. W. i dotyczyła Jego wniosku z 7 listopada 2025 r. udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie postępowania przygotowawczego w sprawie czynu popełnionego między majem, a sierpniem 2003 roku polegającego na ujawnieniu podczas kontroli wewnętrznej pojazdu należącego do firmy "[...]" świadczącej usługi na rzecz S. , nielegalnego wywozu przedmiotów z terenu zakładu, nadzorowanego przez Prokuraturę.

Stwierdzić należy, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt III SAB/Po 39/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. W. w przedmiocie informacji publicznej objętej Jego wnioskiem z dnia 7 listopada 2025 r.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 7 listopada 2025 r. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt III SAB/Po 39/26 wniósł K. W., a zatem ta sama osoba, które złożyła skargę w niniejszej sprawie.

Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na wyrok z dnia 19 lutego 2026 r. sprawa objęta skargą jest w toku, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prokuratora w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.

Nadto należy zaznaczyć, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art.149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministarcyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania.

W przedmiotowej sprawie w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 7 listopada 2025 r. wydano decyzję z dnia 10 grudnia 2025 r., którą odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Skarżący odebrał tą decyzję w dniu 15 grudnia 2025 r., jeszcze przed wniesieniem skargi, a zatem również z tego powodu należało skargę odrzucić. Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art.149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ( tak Uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz.79).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono w punkcie 2, na podstawie art.232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.