Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2026 roku sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. do załatwienia wniosku A.B. z dnia 6 listopada 2024 roku w zakresie pytania 1 w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc

A.B. zaskarżył bezczynność Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w zakresie nierozpoznania wniosku z 6 listopada 2024 r. Wskazał, że wniosek do dnia wniesienia skargi nie został rozpoznany, a zawierał następujące pytania:

Czy istnieje bezpłatne miejsce dla osób z niepełnosprawnościami Pobliżu budynku B?

Jeśli nie - czy jest możliwe jego wyznaczenie?

Mając na uwadze powyższe wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że jest pacjentem jednego z oddziałów szpitalnych zlokalizowanym w oddzielnym budynku, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wraz z uprawnieniem do korzystania z karty parkingowej, a co za tym idzie, zajmowania specjalnych miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnościami. Dojeżdża do placówki z miasta oddalonego o 30 kilometrów korzystając z własnego samochodu, a charakter pobytu i leczenia we wspomnianym oddziale zakłada pobyt od godziny 8:45 do 14:00. Wobec tego wniósł o udzielenie informacji czy istnieje bezpłatne miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnościami zlokalizowane przy budynku B, w którym znajduje się oddział oraz (jeśli takiego miejsca nie ma) czy możliwe jest jego wyznaczenie.

Pismo jego stanowiło w zakresie pytania pierwszego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zaś drugiego wniosek zwykły wedle przepisów k.p.a. Do dnia wniesienia skargi organ nie odpowiedział na wniosek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Dyrektor Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. wyjaśnił, że nie pozostawał w bezczynności. Po dokonaniu oceny treści pisma skarżącego stwierdzono, że nie spełnia ono przesłanek wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego brak było podstaw do rozpoznania sprawy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zasady korzystania z parkingu, w tym informacje dotyczące dostępności miejsc postojowych, określa Regulamin parkingu płatnego niestrzeżonego Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B., wywieszony w miejscu ogólnodostępnym - na tablicy informacyjnej przed budynkiem Szpitala. Żądane informacje są publicznie udostępnione zatem nie stanowią one "informacji publicznej" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to z faktu, iż są one już dostępne dla każdego zainteresowanego, bez potrzeby stosowania trybu wnioskowego. Dodatkowo pacjenci są na bieżąco informowani o zasadach korzystania z parkingu przez personel Szpitala. Wskazano nadto, że zaniechanie udzielenia odpowiedzi w procedurze przewidzianej ustawą nie może być traktowane jako bezczynność, skoro pismo nie stanowiło wniosku o informację publiczną.

Drugie pytanie natomiast w ogóle nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Jest to bowiem wniosek zmierzający do podjęcia określonego działania organizacyjnego przez Szpital a jego zgłoszenie nie rodzi obowiązku zastosowania procedury z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wyjaśnić należy, że pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże w sądowej praktyce stosowania prawa ukształtował się pogląd, zgodnie z którym bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki NSA z 24 lipca 2013 r., I OSK 2749/12; z 3 lipca 2014 r., II OSK 348/13; z 4 września 2014 r., I OSK 413/14).

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - u.d.i.p.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Wyjaśnić także należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym przy tym przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i zawiera jedynie przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przyjąć zatem należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Dodać za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy, iż "informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa" (zob. uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).

W tak rozumianym pojęciu informacji publicznej, w ocenie sądu mieści się żądana w pierwszym pytaniu wniosku informacja (por. wyroki: WSA w Rzeszowie z 13 marca 2025 r, II SAB/Rz 232/24; WSA we Wrocławiu z 11 października 2018 r., IV SAB/Wr 130/18).

W konsekwencji przypomnieć należy, iż w przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany.

Podmiot ten może:

1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21).

W analizowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p., która reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

W rozpoznawanej sprawie, w odpowiedzi na wniosek skarżącego organ nie zareagował. Dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że brak reakcji na wniosek spowodowany było ustaleniem, że nie spełnia on przesłanek wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skoro zasady korzystania z parkingu, w tym informacje dotyczące dostępności miejsc postojowych, określa Regulamin parkingu płatnego niestrzeżonego Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w B., wywieszony w miejscu ogólnodostępnym - na tablicy informacyjnej przed budynkiem Szpitala i są dostępne dla każdego zainteresowanego, bez potrzeby stosowania trybu wnioskowego, a dodatkowo pacjenci są na bieżąco informowani o zasadach korzystania z parkingu przez personel Szpitala.

Zdaniem sądu, przyznać należy rację skarżącemu, że w świetle przepisów u.d.i.p. nie można uznać, aby organ prawidłowo załatwił wniosek w zakresie pytania pierwszego. Nie ulega wątpliwości, że organ nie udostępnił żądanej w pytaniu pierwszym informacji, brak reakcji na wniosek dowodzi bezczynności organu w załatwieniu wniosku w tym zakresie. Tym samym organ w dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 10 marca 2024 r. w zakresie pytania 1 o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wbrew stanowisku organu dostępność regulaminu korzystania z parkingu nie załatwia wniosku skarżącego. Skarżący nie zadał pytania odnośnie regulaminu korzystania z przyszpitalnego parkingu. Jego pytanie było precyzyjne i dotyczyło tego, czy istnieje bezpłatne miejsce dla osób z niepełnosprawnościami w pobliżu budynku B. Dotyczyło zatem konkretnego miejsca parkingowego, pod konkretnym budynkiem szpitala.

W świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu na wniosek podlega jedynie informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych (uprzednio centralnym repozytorium). W przypadku ustalenia, że żądana informacja została udostępniona w BIP lub portalu danych, podmiot zobowiązany może ograniczyć się do powiadomienia wnioskodawcy o tym fakcie. Z obowiązku udzielenia informacji publicznej na wniosek nie zwalnia jednak zamieszczenie żądanych przez wnioskodawcę informacji na tablicy ogłoszeń, która nie jest stroną Biuletynu Informacji Publicznej. Z akt sprawy nie wynika przy tym aby żądana informacja publiczna, odnosząca się do bezpłatnego miejsce dla osób z niepełnosprawnościami w pobliżu budynku B, została w jakikolwiek inny sposób udostępniona skarżącemu.

Jednocześnie w ocenie sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie sąd uwzględnił fakt, że organ mylnie zakwalifikował wniosek skarżącego. Organ tkwił w błędnym przekonaniu, że udostępnienie regulaminu korzystania z parkingu jest wystarczającą reakcją na wniosek skarżącego. Stąd też należało przyjąć, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.

Z tych przyczyn nie ma także uzasadnionych podstaw do przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Z treści owego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. Zarówno więc wymierzenie grzywny czy przyznanie sumy pieniężnej - nie jest obligatoryjne.

Jednocześnie w ocenie sądu skarga podlega odrzuceniu w pozostałym zakresie objętym wnioskiem z 6 listopada 2024 r., to jest pytania 2.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej orzekając sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kontroli takiej nie będzie podlegać skarga na bezczynność w sprawie rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. a zatem w ramach instytucji skargi powszechnej, o której mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski".

W realiach niniejszej sprawy, pytanie nr 2 wniosku z 6 listopada 2024 r. dotyczy możliwości wyznaczenia bezpłatnego miejsca parkingowego dla osób z niepełnosprawnościami Pobliżu budynku B?

W konsekwencji należało uznać, że stanowiło ono wniosek w trybie art. 241 k.p.a. Tymczasem wnioski, o których mowa w art. 241 k.p.a., nie mają bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z 26 kwietnia 2018 r., II SA/Wr 169/18). Zgodnie z art. 246 § 1 k.p.a. wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII. Nie jest to jednak skarga składana do sądu administracyjnego, a zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Informacji o sposobie załatwienia tego rodzaju skargi i wniosków skarżący (wnioskodawca) uzyskuje na podstawie art. 237 lub odpowiednio 244 k.p.a. Jednakże bezczynność organów i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w tym zakresie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z 10 grudnia 2018r., II SAB/Kr 131/18).

W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. albo wniosku wniesionego na podstawie art. 241 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu. Wynika to z faktu, że postępowanie zainicjowane taką skargą nie kończy się wydaniem decyzji, ani postanowienia, na które przysługuje zażalenie (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2016 r., I OSK 3486/15; postanowienie NSA z 15 grudnia 2016 r., I OSK 2605/16, postanowienie WSA we Wrocławiu z 3 sierpnia 2022 r., II SAB/Wr 765/22). Stanowisko to pozostaje aktualne w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania w trybie Działu VIII k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi w tym zakresie, o czym orzeczono w punkcie trzecim.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

AA