Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2026 roku sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu dopuściło się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu do rozpatrzenia wniosku P. J. z dnia 18 lutego 2025 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 3. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu na rzecz skarżącego P. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z dnia 2 grudnia 2025 r. P. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z o.o. z siedzibą w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji;

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p."), poprzez niezałatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie ustawowo przewidzianym.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, o zobowiązanie Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z o.o. z siedzibą w Zgierzu (dalej zwanego także: "spółką") do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu P. J. wskazał, iż wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 lutego 2025 r. domagał się udostępnienia informacji w zakresie informacji na temat obowiązującej na chwilę obecną struktury organizacyjnej wewnątrz spółki oraz schematu organizacyjnego wraz z podaniem zakresów obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi.

Decyzją nr 1/04/2025 z dnia 18 kwietnia 2025 r. odmówiono skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji. W ocenie spółki informacje, których skarżący się domagał, nie podlegają udostępnieniu, ponieważ mają charakter wewnętrzny, tj. tylko organizacyjny i porządkowy. Spółka wskazała też, że informacja nie podlega udostępnieniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Wyrokiem z dnia 30 września 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 464/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. spółka poinformowała skarżącego, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, bowiem mają charakter dokumentów wewnętrznych i z tego względu nie podlegają udostępnieniu. Do dnia złożenia skargi nie udostępniono skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej.

Skarżący podkreślił, że sposób załatwienia sprawy przez spółkę jest nieprawidłowy i tym samym pozostaje ona w bezczynności. Adresatem wniosku jest spółka miejska - zajmuje się ona m.in. budową dróg i robotami ziemnymi, a udziały miasta Z. w spółce stanowią 100% - mamy więc do czynienia z podmiotem bezpośrednio i jednoznacznie związanym z wykonywaniem zadań gminy i wydatkowaniem środków publicznych. Oczywistym jest, że osoby zatrudnione w takim podmiocie muszą liczyć się z tym, że ich działalność w jego ramach będzie przedmiotem obywatelskiego zainteresowania. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której spółka gminna zatrudnia osoby o de facto utajnionym zakresie zadań i obowiązków. Skarżący powołał się na art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP. Wyraził pogląd, że ani ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani ustawa zasadnicza, nie dzielą dokumentów tworzonych przy wykonywaniu zadań publicznych na "zewnętrzne" i "wewnętrzne", i nie ograniczają prawa do informacji wyłącznie do tych dokumentów, które zostały wytworzone na użytek "zewnętrzny". Skoro brak jest takiego ograniczenia ustawowego, to należy kierować się ogólnymi zasadami, wyrażonymi w art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP — i przyjąć, że skoro brak jest jednoznacznej, ustawowej przesłanki ograniczenia prawa do informacji, to należy rozstrzygnąć taką wątpliwość na korzyść konstytucyjnego prawa, i uznać, że dokumenty skierowane "do wewnątrz" także podlegają udostępnieniu. Nawet gdyby jednak uznać, że dopuszczalne jest nieudostępnienie informacji ze względu na jej wewnętrzny charakter (z czym skarżący się nie zgadza), to i tak z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że jego wniosek nie dotyczył nieformalnych, roboczych, niewiążących wstępnych ustaleń - a kwestii podstawowych i zasadniczych, czyli tego, kto za co odpowiada w spółce (a więc choćby tego, kto jakie decyzje administracyjne może podejmować).

Skarżący podkreślił również, że spółka doskonale wie, iż składającym wniosek w trybie informacji publicznej jest Wiceprzewodniczący Rady Miasta Z., który jest członkiem m.in. Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Rady Miasta posiadający stosowne uprawnienia wynikające z art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, które to spółka raz zignorowała nie udzielając stosownych informacji przy wcześniejszym zapytaniu o schemat organizacyjny jakie złożył w spółce inny radny - Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Z.. Natomiast orzeczenia przytaczane przez spółkę, w ocenie skarżącego, dotyczą zupełnie nieadekwatnych stanów faktycznych.

Końcowo skarżący wskazał, iż o rażącym charakterze bezczynności spółki świadczy to, że mimo zdyscyplinowania przez sąd uchyleniem decyzji administracyjnej wzmiankowanym wyrokiem, spółka uporczywie i bez uzasadnienia prawnego w dalszym ciągu nie wywiązuje się ze swoich obowiązków informacyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skarżący wniósł jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Organ podkreślił, iż nie otrzymał od skarżącego wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej datowanego na dzień 18 kwietnia 2025 r. Ponadto spółka od lat nie zajmuje się na terenie Miasta Z. budową dróg i robotami ziemnymi, o czym skarżący jako radny kolejnej kadencji powinien wiedzieć. Ponadto, w ocenie organu, skarżący w swych skargach na bezczynność uporczywie, mimo informacji przekazanej ustnie przez Sąd podczas rozprawy w sprawie sygn. akt II SA/Łd 464/25, nadal błędnie identyfikuje swe prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej jako Radny Rady Miasta Z. wynikające z art. 24 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Być może wynika to z faktu, iż odnajduje je w art. 25 ust. 2 ww. ustawy lub jako członek komisji Rady Miasta posiada wiedzę, iż powyższe informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, co uniemożliwiłoby skarżącemu ich wykorzystanie w swoich mediach społecznościowych. Faktem jest to, iż nigdy z uprawnień wynikających z ustawy o samorządzie gminnym nie korzystał. Przywoływanie uprawnień radnego, wskazując na uprzywilejowaną pozycję wynikającą z pełnienia funkcji, narusza zasadę równego traktowania względem prawa - dostęp do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym przynależnym każdemu obywatelowi. Nie może być zatem mowy o uprzywilejowanej pozycji radnego. W odniesieniu do wzmiankowanej informacji dotyczącej Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Z. organ wskazał, iż nie znajduje ona potwierdzenia w dokumentacji. Do spółki nigdy nie wpłynęło zapytanie o schemat organizacyjny od ww. Komisji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola obejmuje między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, publ. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie polega wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi także wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w niewłaściwy sposób (niezgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej) informuje wnioskodawcę o tym, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Przechodząc do analizowanej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące m.in. osoby prawne, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Natomiast w myśl art. 4 pkt 3 oraz pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1714) o pozycji dominującej wobec spółki kapitałowej możemy mówić w sytuacji posiadania, kontroli nad taką spółką (art. 4 pkt 3), przez co rozumie się w szczególności dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu (art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Jak bowiem wynika z informacji pobranej z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego jedynym udziałowcem, posiadającym całość udziałów spółki jest Gmina Miasto Z..

W dalszej kolejności wypada zatem wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Zalicza się do niej każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.

Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. doprecyzowuje ogólną definicję pojęcia informacji publicznej wymieniając rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o takim charakterze, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy użyty w nim zwrot: "w szczególności". W okolicznościach niniejszej sprawy trzeba wskazać, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i d u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji a także o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

Zatem informacje o wewnętrznej organizacji spółki, w której całość udziałów ma miasto Z., a więc jednostka samorządu terytorialnego, niewątpliwie są informacją publiczną. Nie ma przy tym znaczenia, czy spółka zajmuje się budową dróg i robotami ziemnymi, skoro należy do podmiotów wprost wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Trzeba bowiem podkreślić, że informacja o organizacji podmiotu wymienionego w tym przepisie została jednoznacznie zaliczona przez ustawodawcę do informacji publicznych podlegających udostępnieniu w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bez wątpienia zarówno struktura organizacyjna jak i schemat organizacyjny należą do informacji o organizacji podmiotu, a więc stanowią informację publiczną w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.

Odnosząc się do stanowiska organu co do tego, że zakres obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi nie stanowi informacji publicznej, nie sposób zgodzić się z przedstawiona argumentacją. Informacja o organizacji spółki, o której mówi art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p., winna bowiem być rozumiana w ten sposób, że obejmuje ona dane o komórkach organizacyjnych jakie funkcjonują w strukturze podmiotu nie tylko poprzez podanie ich nazwy, ale także schematu wzajemnej zależności, podległości, zakresu ich zadań i kompetencji a także zadań i kompetencji przypisanych do osób kierujących daną komórką organizacyjną. W konsekwencji dane dotyczące zakresu obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi co do zasady należą do danych dotyczących organizacji spółki i w konsekwencji stanowią informację publiczną. Dostarczają bowiem wiedzy o tym, w jaki sposób organy spółki (zarząd, ewentualnie rada nadzorcza lub zgromadzenie wspólników) zdecydowały się zorganizować jej funkcjonowanie, powierzając określone zadania i obowiązki tym osobom, które pełnią funkcje zarządcze, przy czym mogą to być zarówno członkowie zarządu jak i osoby zatrudnione na niższym szczeblu zarządzania. W niniejszej sprawie trzeba zauważyć, że żądanie skarżącego dotyczy organizacji spółki i w związku z tym udostępnienia informacji o zakresie obowiązków osób zarządzających, nie wiążąc ich z danymi pozwalającymi na identyfikację osób zajmujących kierownicze stanowiska w podmiocie. Jeżeli natomiast w okolicznościach konkretnej sprawy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustali, że w jakimś zakresie dane dotyczące zakresu obowiązków osób zarządzających są chronione na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wówczas prawidłowe załatwienie wniosku w tym zakresie winno nastąpić poprzez wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji, ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Za niezasadne należało uznać podnoszone przez organ zarzuty dotyczące faktu, iż skarżący nigdy nie korzystał z uprawnień wynikających z ustawy o samorządzie gminnym oraz że do spółki nigdy nie wpłynęło zapytanie o schemat organizacyjny od Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Z.. Jak bowiem wynika z art. 2 u.d.i.p każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust. 1 ). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Dostępu do informacji zatem może domagać się każda osoba fizyczna. Natomiast ustalenia co do tego czy skarżący korzystał z uprawnień jakie przysługują mu jako radnemu z mocy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm.) ani też co do ewentualnych wniosków od innych podmiotów, nie mają wpływu na załatwienie wniosku złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wypada wskazać, że w treści odpowiedzi na skargę organ podnosi, iż nie otrzymał od skarżącego wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej datowanego na 18 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego Sąd wskazuje, iż z uzasadnienia skargi w sposób jednoznaczny wynika, że dotyczy ona wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2025 r. Co więcej, pozostała część odpowiedzi na skargę wskazuje, iż organ identyfikuje wniosek będący przedmiotem niniejszego postępowania jako wniosek datowany na dzień 18 lutego 2025 r. Należało zatem uznać, że wskazanie przez P. J. daty 18 kwietnia 2025 r. jako daty wniosku stanowi oczywistą omyłkę pisarską.

Podsumowując - skoro Spółka jest podmiotem, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną, Spółka powinna wywiązać się z obowiązku przekazania żądanych informacji będących w jej posiadaniu w terminie, wynikającym z art. 13 u.d.i.p. W ocenie Sądu, ustalając datę końcową terminu na załatwienie wniosku skarżącego należy zważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 września 2025 r., w sprawie o sygn. II SA/Łd 464/25 stwierdził nieważność decyzji odmawiającej udostępnienia skarżącemu przedmiotowych informacji. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że wyrok w powyższej sprawie jest prawomocny od dnia 20 listopada 2025 r. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu liczonego od daty uprawomocnienia wyroku stwierdzającego nieważność decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Jednakże w odpowiedzi tej organ, wbrew przepisom ustawy, nie udostępnił żądanej informacji, lecz poinformował skarżącego, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, podnosząc iż mają charakter dokumentów wewnętrznych i z tego względu nie podlegają udostępnieniu.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że organ w kontrolowanej sprawie dopuścił się bezczynności. Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej występuje bowiem wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, jej udostępnienie nie jest regulowane przez przepisy innych ustaw a pomimo tego podmiot zobowiązany nie podjął w ustawowym czternastodniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lecz niezgodnie z przepisami ustawy poinformował wnioskodawcę, że informacja objęta wnioskiem nie jest informacją publiczną.

W ocenie Sądu bezczynność organu nie była rażąca. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób; przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie udostępnił żądanej informacji publicznej oraz podał błędne wskazania odnośnie ustalenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, z uwagi na przyjętą przez siebie nieprawidłową interpretację przepisów ustawy. Trzeba też wskazać, że w sprawie o sygn. II SA/Łd 464/25 Sąd nie przesądził, czy dane objęte wnioskiem skarżącego stanowią informację publiczną, ani też że organ zobowiązany jest do ich udostępnienia. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji był brak wezwania przez organ do usunięcia braków formalnych wniosku, który nie mógł wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż nie mógł dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, bowiem byłaby ona przedwczesna. Ocenę w tym zakresie pozostawił organowi. Zatem nie sposób przyjąć, aby organ rażąco zignorował wskazania wynikające z prawomocnego wyroku sądu. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie takie zachowanie organu, będące bez wątpienia naruszeniem prawa, nie nosi cech naruszenia rażącego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.

a.bł.