Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1389/13 w sprawie ze skargi H. C. i A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od H. C. i A. W. solidarnie na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt II SA/Po 1389/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – po rozpoznaniu skargi H. C. i A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] (pkt I wyroku); zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku); określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt III wyroku).

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w związku z pismem A. W. i H. C. zawierającym prośbę o likwidację bezprawnego boiska położonego przy ul. [...] w P., pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadzili w dniu 19 września 2011 r. kontrolę przedmiotowej nieruchomości w trakcie której ustalono, iż na jej terenie, w ogrodzie znajduje się mata o wymiarach 7,60m x 5,46m imitująca kostkę chodnikową, a przy macie znajduje się kosz do gry, który nie jest trwale związany z gruntem. W protokole tym zawarto również oświadczenie państwa A. i B. T. (właścicieli działki), wedle których już w chwili nabycia nieruchomości, ta mata już istniała.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie likwidacji przedmiotowego boiska do gry w koszykówkę, które w ocenie organu stanowiło obiekt małej architektury.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. o sygn. [...] uchylił ww. postanowienie w części w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. o sygn. akt IV SA/Po 332/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r.

Organ ten z kolei postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. [...] uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie "likwidacji samowolnie wyznaczonego boiska do gry w koszykówkę. Organ stwierdził, iż boisko powinno posiadać określoną nawierzchnię, wymiary, ponadto powinno posiadać linie wyznaczające pola gry. Tymczasem obiekt znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości (mata imitująca kostkę chodnikową i znajdujący się przy niej koszt do gry w koszykówkę) nie posiada parametrów boiska do gry w koszykówkę o jakim mowa w definicji takiego boiska, umieszczonej w serwisie Wikipedia opartej na wymaganiach FIBA.

Zdaniem organu omawianą część rozpatrywanej nieruchomości należałoby zakwalifikować jako obiekt małej architektury, służący codziennej rekreacji takich jak np. huśtawka, piaskownica czy trampolina. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 22 oraz i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowle realizację obiektów małej architektury (poza miejscami publicznymi) nie wymaga uzyskania pozowania na budowę ani zgłoszenia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik A. W. i H. C. kwestionując dokonaną przez organ organu I instancji kwalifikację przedmiotowego obiektu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. o nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie boiska do gry w koszykówkę.

W ocenie organu odwoławczego dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie miała ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania administracyjnego, jakie zostały wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w prawomocnym wyroku z dnia 6 września 2012 r. (IV SA/Po 332/12). Organ kierując się przytoczoną w tym orzeczeniu sądowym definicją boiska stwierdził, iż przygotowanie części powierzchni (o wymiarach 7,60 m x 5,46 m) ogrodu istniejącego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w P., poprzez pokrycie jej matą "imitującą kostkę chodnikową" i ustawienie obok niej przenośnej tablicy do gry w koszykówkę (wraz z podstawą) spowodowało przystosowanie tego fragmentu ogrodu do ćwiczenia elementów gry w koszykówkę. W ocenie organu jest to zatem niewątpliwie fragment terenu przeznaczonego do uprawiania sportu na świeżym powietrzu. Przygotowanie przedmiotowego terenu oraz sposób jego użytkowania wskazuje, iż doszło do powstania "boiska" w potocznym tego słowa znaczeniu. W ocenie tego organu przedmiotowy obiekt w rzeczywistości stanowi obiekt małej architektury, a więc niewielkie urządzenie służące rekreacji codziennej, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 lit. c ustawy Prawo budowlane. Wskazuje na to m.in. prowizoryczność przedmiotowego obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że jeśli nawet pod wspomnianą matą zostało wykonane utwardzenie niewielkiej powierzchni gruntu na działce, to nie spowodowało ono powstania boiska (art. 29 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego).

Podniesiono, że organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nie wskazał, czy umarza postępowanie administracyjne w części, czy w całości i obowiązkiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik A. W. i H. C. powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosząc, iż wymiary przedmiotowego obiektu, nie są jego jedyną cechą, która decyduje o zaklasyfikowaniu go jako boiska. Niewątpliwym jest, iż teren ten posiada utwardzoną powierzchnię, składającą się nie tylko z maty imitującej płytę chodnikową, ale również z betonowego podłoża, umożliwiającą grę w koszykówkę lub streetballa.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie było ustalenie rzeczywistego charakteru obiektu wybudowanego w ogrodzie znajdującym się na terenie nieruchomości położnej przy ul. przy ul. [...] w P., określonego przez stronę skarżącą jako boisko sportowe, a przez organy jako obiekt małej architektury, a w konsekwencji ustalenie czy wykonanie takiego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę lub stosownego zgłoszenia.

W ocenie Sądu twierdzenie organu, iż przedmiotowy obiekt stanowiło obiekt małej architektury jest co najmniej przedwczesne. Takie stanowisko organu nie zostało poprzedzone właściwą analizą pojęcia "obiekt małej architektury" oraz ustaleniem wszystkich elementów i cech tego obiektu.

Z ustalenia organów nie wynika czy mata ta jest trwale złączona z gruntem, a jeżeli tak to w jaki sposób. Z kolei z twierdzeń strony skarżącej, podnoszonych już na etapie postępowania administracyjnego wynika, iż pod matą wykonano betonowe utwardzenie gruntu. Te okoliczności nie zostały w żaden sposób zweryfikowane, a w ocenie Sądu mogą mieć istotne znaczenie dla prawidłowego zakwalifikowania przedmiotowego obiektu. Sąd przytaczając art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) podniósł, że definicja obiektu małej architektury zawiera określenie jednej wspólnej cechy tej kategorii obiektów budowlanych - odnosi się jedynie do ich gabarytów, używając nieostrego terminu "niewielkie obiekty".

A zatem podstawowym kryterium uzależniającym zakwalifikowanie danego obiektu jako obiektu małej architektury są jego rozmiary (mała wielkość). W orzecznictwie przyjmuje się, iż stwierdzenie, że dany obiekt jest "niewielki" wymaga nie tylko określenia jego bezwzględnych wymiarów (wysokości, szerokości, długości), ale także odniesienia wielkości tego obiektu do jego usytuowania w konkretnej przestrzeni. Istotne może okazać się także zwrócenie uwagi na rodzaj przyjętej konstrukcji, np. konstrukcja ciężka, betonowa, czy lekka, ażurowa Nieprecyzyjna definicja "obiektu małej architektury" powoduje, że należy ją interpretować indywidualnie do danego stanu faktycznego.

Zdaniem Sądu organy obu instancji uznając, iż przedmiotowy obiekt jest obiektem małej architektury skupiły się na jego rekreacyjnym charakterze nie rozważając przy tym czy jego wielkość, otoczenie w jakim się znajduje oraz sposób wykonania (w tym ewentualne istnienie pod matą utwardzenia gruntu o nieznanej technologii wykonania) pozwalają uznać go za "niewielki". Wymiary tego obiektu 7,60m x 5,46m (ok. 41,5 m2 powierzchni) budzą wątpliwości w tym zakresie, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy znajduje się on na działce o pow. 312 m2 zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej. Zatem obiekt ten zajmuje stosunkowo duży fragment tej działki.

Pomocne przy ustaleniu czy obiekt o takiej powierzchni stanowi obiekt małej architektury może być fakt, iż ustawodawca w odniesieniu do innego rodzaju obiektów przewiduje odrębny reżim prawny w zależności od powierzchni zabudowy tych obiektów. I tak budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o pow. zabudowy do 25 m2 co do zasady nie wymaga pozowania na budowę lecz zgłoszenia (art. 29 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Podobnie uregulowane o kwestę przydomowych basenów i oczek wodnych o powierzchni do 30 m2 ( art. 29 ust 1 pkt 15 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Przepisy te niewątpliwe należy brać pod uwagę przy ustaleniu, przy jakiej powierzchni zabudowy, według ustawodawcy, przebiega granica między obiektami, które ze względu na swoje małe rozmiary objęte są uproszczonym reżimem prawnym. Należy również zauważyć, iż powierzchnia będącego przedmiotem postępowania administracyjnego obiektu jest zbliżona do powierzchni zabudowy małego domu jednorodzinnego, co również poddaje pod wątpliwość możliwość jego zakwalifikowania jako obiektu małej architektury.

W ocenie Sądu organy winny rozważyć czy w przypadku przedmiotowego obiektu, można mówić, iż jest on niewielki – podobny rozmiarami do przeciętnej piaskownicy, huśtawki, drabinki, czy wodotrysku lub figury ogrodowej, mając przy tym na względzie jego otoczenie i osób wykonania, który to nie został w rzeczywistości ustalony (kwestia ewentualnego utwardzenia terenu pod matą). Brak ustalenia czy pod matą znajduje się utwardzenie gruntu lub czy jest ona trwale związana z gruntem uniemożliwia Sądowi samodzielne rozważenie tej kwestii.

Ustalenie powyższej okoliczności niewątpliwie istotne, gdyż w przypadku uznania, że przedmiotowy obiekt nie stanowi obiektu małej architektury to z uwagi na jego dotychczas ustalone cechy i funkcje może zostać zakwalifikowany jako boisko sportowe. Organ II instancji opierając się na definicji słownikowej pojęcia boisko przywołanej w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r. o sygn. akt IV SA/Po 332/12 przyznał, iż obiekt ten posiada cechy (kosz, mała bramka, odpowiednio przygotowany teren)., które pozwalają na uprawianie na nim sportów na świeżym powietrzu w tym w szczególności do ćwiczenia elementów gry w koszykówkę. Nie wyjaśnił przy tym czym w jego opinii różni się boisko w potocznym tego słowa znaczeniu, od boiska o którym mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane. Z treści art. 29 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nie wynika aby dotyczył on jedynie boisk spełniających określone warunki – np. posiadających atestowane urządzenia sportowe, lub posiadających wymiary i parametry techniczne ustalone dla danej dziedziny sportu przez federacje sportowe.

Sąd przyznał rację stronie skarżącej, iż powierzchnia będącego przedmiotem sprawy obiektu jest wystarczająca do uprawiania dyscypliny sportu zwanej "streetball" (pol. koszykówka uliczna) – czyli rekreacyjnej i nieprecyzyjnej gry w koszykówkę najczęściej na asfalcie, bruku, kostce lub na hali, z użyciem "jednego kosza" lub dwóch koszów, przy której wymiary boiska nie są sprecyzowane, (źródło informacji: Wikipedia).

W skardze kasacyjnej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, reprezentowany przez r.pr. J. O., zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię prawa materialnego polegającą na:

1) mylnym rozumieniu treści art. 3 pkt 4 lit. c (ewentualnie art. 3 pkt 4, bo na ten nieprecyzyjny przepis wskazuje WSA na str. 8 skarżonego wyroku) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (według stanu prawnego na dzień wydania decyzji nadzoru budowlanego - Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: Prawo budowlane), która doprowadziła do tego, że Sąd uznał iż w ogródku na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] powierzchnia o wymiarach 7,60mx5,46m przykryta matą imitującą kostkę chodnikową wraz z przenośną tablicą do gry w koszykówkę nie jest obiektem małej architektury, służącym codziennej rekreacji;

2) niewłaściwym zastosowaniu art. 29 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie iż ustalony przez nadzór budowlany stan faktyczny wskazuje na to, że w ogródku na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] powierzchnia o wymiarach 7,60mx5,46m przykryta matą imitującą kostkę chodnikową wraz z przenośną tablicą do gry w koszykówkę jest boiskiem; niewłaściwe zastosowanie przedmiotowego przepisu jest wynikiem mylnego rozumienia przepisu wskazanego w punkcie 1 zarzutów w ustalonym przez nadzór budowlany stanie faktycznym.

II. naruszenie przepisu postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 174 pkt 2 p.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1,107 § 3 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej wyrażającą się w ogólnikowym zarzucie naruszenia przez I i II instancję nadzoru budowlanego przedmiotowych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez wskazania organom na czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów procedury administracyjnej.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie czy znajdująca się w ogrodzie na nieruchomości przy ul. [...] w P. mata o wymiarach 7,60m x 5,46m imitująca kostkę chodnikową i znajdujący się przy tej macie kosz do gry, który nie jest trwale związany z gruntem jest boiskiem, czy też należy do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej p.b. Rozwiązanie bowiem tej kwestii stanowić będzie podstawę do określenia czy budowa spornego obiektu wymagała zgłoszenie zamiaru budowy (art. 29 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego), czy też dokonanie zgłoszenia nie było wymagane, a zatem nieuzasadnionym jest prowadzenie postępowania administracyjnego.

Przypomnieć należy, że istnieje grupa obiektów budowlanych, dla których budowy wymagane jest uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), grupa obiektów objęta obowiązkiem dokonania zgłoszenia zamiaru ich budowy (art. 29 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) oraz grupa obiektów budowlanych których budowa nie wymaga ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji boiska, jednakże posłużenie się językowym znaczeniem pojęcia "boisko" pozwala na stwierdzenie, jakie części boiska mają charakter relewantny (istotny) oraz które z nich są immanentnie związane z jego funkcjonowaniem. Uniwersalny słownik języka polskiego (Wyd. Naukowe PWN, W-wa 2006, tom I, s. 295) definiuje boisko jako równy, ubity teren, zwykle porosły trawą, przystosowany do ćwiczeń, zawodów i gier sportowych. Z definicji tej niewątpliwie wynika, że podstawową częścią boiska jest jego podłoże, a o charakterze terenu jako boiska świadczy fakt jego wydzielenia (wyodrębnienia) w odpowiednich granicach (rozmiarach). Z powyższego wynika, że boisko charakteryzuje się kilkoma cechami. Po pierwsze, posiada ono odpowiednie (dla danych ćwiczeń lub dyscypliny sportu) podłoże (nawierzchnię) np. trawiastą, asfaltową, tartanową lub inną. Po wtóre, jest ono odpowiednich rozmiarów, tj. dostosowane do różnych gier. O tym, że cechy te są istotne przesądza również fakt, że nawierzchnia boiska, o ustalonych - dla określonych gier - rozmiarach, jest pokryta liniami wyznaczającymi pola gry dla określonych dyscyplin (np. linie boiska do piłki nożnej, do tenisa, siatkówki lub koszykówki). Niewątpliwie, istotnymi elementami boiska są też, w zależności od dyscypliny, która jest na nim uprawiana, bramki (do gry w piłkę nożna lub ręczną), słupki do zawieszenia siatki (do siatkówki lub tenisa) lub kosze (do koszykówki).

Cechą natomiast wyróżniającą obiekty małej architektury jest ich wielkość - stanowią je obiekty niewielkie. Definicja z art. 3 pkt 4 p.b. nie wymienia w sposób wyczerpujący wszystkich rodzajów takich obiektów, wyraźnie wskazuje na obiekty kultu religijnego, obiekty architektury ogrodowej oraz obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (śmietniki). Lista obiektów nie jest wyczerpująca i niewątpliwie do obiektów małej architektury można zaliczyć także inne obiekty, poza wyraźnie w nim wymienionymi. Należy jednak mieć na względzie, że każdorazowo cechą istotną takich obiektów jest wielkość. A zatem, już przy pierwszym zestawieniu z całą pewnością nie można uznać przedmiotowego obiektu jako boiska, w dosłownym jego brzmieniu, natomiast zaliczyć do obiektów służących do rekreacji codziennej.

Dodatkowo podkreślić należy, że przedmiotowy obiekt nie posiada parametrów boiska do gry w koszykówkę, nie posiada odpowiednio twardej nawierzchni, a także nie posiada linii białych wyznaczających obszar gry. A zatem i powyższe przesądza, że tę część nieruchomości przy ul. [...] w P. należałoby zakwalifikować jako obiekt małej architektury, który służy do codziennej rekreacji.

W tym miejscu podnieść należy, że co prawda stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa boisk szkolnych, boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji wymaga uprzedniego zgłoszenia, to jednak ustawodawca zwolnił z obowiązku dokonania zgłoszenia obiekty małej architektury rozumiane jako niewielkie obiekty, w szczególności (...) "obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej" w myśl art. 3 pkt 4 lit. c ustawy Prawo budowlane.

Dokonując zestawienia przepisów art. 29 ust. 1 pkt 9 i art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego – przy założeniu również racjonalności ustawodawcy – jednoznacznie wynika, że nie było celem ustawodawcy objęcia regulacją art. 29 ust. 1 pkt 9 tej ustawy każdego niewielkiego obiektu służącego rekreacji codziennej. Już sama prowizoryczność przydomowego placu do gry (do rekreacyjnej gry w koszykówkę) nie może wskazywać na inny obiekt niż niewielki obiekt służący rekreacji codziennej, stanowiący obiekt małej architektury. Oczywiście w potocznym brzmieniu ten obiekt służący rekreacji codziennej może być nazwany "boiskiem". Nie oznacza to jednak, że potoczna nazwa przesądza o zakwalifikowaniu takiego obiektu do kategorii obiektów, których budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Rację ma organ II instancji, że zagospodarowanie fragmentu jakiejś działki (szczególnie przez młodzież), bez wyznaczania linii pola do gry, czy zamontowania kosza na ścianie budynku, rozciągnięcia siatki do gry w siatkówkę funkcjonuje potocznie jako "boisko". Tak na marginesie łatwiej powiedzieć "idę na boisko", niż używać oficjalnej nazwy " idę na obiekt służący rekreacji codziennej".

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż organy nie zebrały wszystkich dowodów w sprawie i nie usunęły wszystkich wątpliwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby twierdzenia organów o przyjęciu przedmiotowego obiektu jako obiektu małej architektury uznać za przedwczesne. Brak jest podstaw dla skutecznego przypisania organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym do uchylenia decyzji obu organów. Ocena legalności zaskarżonej decyzji nie dawała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym są przekonujące.

Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.