drukuj    zapisz    Powrót do listy

6200 Choroby zawodowe, Inne, Inspektor Sanitarny, Oddalono skargę kasacyjną, II OSK 470/08 - Wyrok NSA z 2008-07-04, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II OSK 470/08 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2008-07-04 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Bożena Walentynowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zofia Flasińska
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 346/07 - Wyrok WSA w Lublinie z 2007-11-15
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1983 nr 65 poz 294 par. 8 i 10
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 174, art. 183, art. 184, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115 par. 10
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 346/07 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 346/07, oddalił skargę B. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851), § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. o braku podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej narządu głosu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone dochodzenie postępowanie wyjaśniające potwierdziło narażenie skarżącej na nadmierny wysiłek głosowy, jednak Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w L., a więc jednostka opieki zdrowotnej upoważniona w świetle obowiązujących przepisów do rozpoznawania chorób zawodowych choroby zawodowej narządu głosu u niej nie rozpoznała. Na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, wykonanych badań laryngologicznych, dokumentacji z: Poradni Laryngologicznej w P., Przychodni Konsultacyjnej w L., Poradni Otolaryngologicznej w Ś., Poradni Foniatrycznej i innych zaświadczeń lekarskich rozpoznano u skarżącej "przewlekły prosty nieżyt krtani", tj. schorzenie, które nie odpowiada definicji choroby zawodowej zawartej w § 1 ust. 1 rozporządzenia, nie ma bowiem związku przyczynowego z warunkami pracy (nie zostało spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym) i nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Przyczyną przewlekłego prostego nieżytu gardła i krtani są zakażenia bakteryjne lub wirusowe, a nie nadmierny wysiłek głosowy. Choroby zawodowej narządu głosu u skarżącej nie rozpoznał również Instytut Medycyny Pracy w Ł.. Organ wskazał, że na podstawie dodatkowego dochodzenia postępowania wyjaśniającego i opracowanych w 2003 r. kart oceny narażenia zawodowego, uzupełnionej w październiku i listopadzie 2003 r. charakterystyki stanowiska pracy zawodowej skarżącej z 2001 r. nadesłanej przez dyrektora Szkoły Podstawowej w P., w której pracowała, odpisu programu nauczania fizyki, oraz charakterystyki własnego stanowiska pracy nadesłanych w grudniu 2003 r. przez skarżącą, potwierdzono jej narażenie na nadmierny wysiłek głosowy, ale nie znaleziono uzasadnienia do uznania kontaktu w latach 1967-1976 z odczynnikami chemicznym, służącymi w Szkole Podstawowej do pokazowych reakcji chemicznych na lekcjach chemii, za narażenie zawodowe, które mogło spowodować uszkodzenie stanu zdrowia demonstratora (nauczyciela chemii), a tym samym nie było podstaw do skierowania jej na ponowne badania lekarskie. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w L. po zapoznaniu się z tymi materiałami, podtrzymała w mocy swoje orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Organ II instancji wskazał, że wcześniejsze jego decyzje, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w przedmiotowej sprawie zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (decyzja PWIS z dnia 30 czerwca 2005 r. uchylona wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Lu 454/05, decyzja PWIS z dnia 14 sierpnia 2006 r. uchylona wyrokiem Sądu z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 414/06). Realizując wytyczne w wyrokach Sądu, organ odwoławczy wystąpił do Poradni Chorób Zawodowych WOMP w L. o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego z dnia 6 listopada 2001 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. W wydanej opinii uzupełniającej do orzeczenia lekarskiego Poradnia Chorób Zawodowych WOMP podtrzymała swoje orzeczenie lekarskie o braku postaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej narządu głosu. Z podobnym wnioskiem o uzupełnienie orzeczeń lekarskich wystąpiono do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. podtrzymując swoje orzeczenie lekarskie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu u skarżącej, wyjaśnił wątpliwości Sądu zawarte w wyroku, stwierdzając między innymi, że zarzuty dotyczące odmowy rozpoznania u niej choroby zawodowej są bezzasadne i nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozpoznania. Realizując kolejne wskazania Sądu, organ odwoławczy wystąpił na piśmie do lekarzy specjalistów, na których opinie powołuje się skarżąca o wyjaśnienie rozbieżności ustalonych rozpoznań w wydanych zaświadczeniach lekarskich z orzeczeniem lekarskim WOMP w L. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. Organ wskazał, że z uzyskanych odpowiedzi wynika, że specjaliści ci objawów choroby uznanej za zawodową u skarżącej nie rozpoznali. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w L., do której przesłano pismo skarżącej wraz z załącznikami, w wydanym orzeczeniu lekarskim uzupełniającym, po przeanalizowaniu całości zebranej dokumentacji medycznej i nadesłanych załączników, orzekła o braku podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia [...], a więc o braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Z 10 załączników nadesłanych 6 załączników dotyczyło schorzeń tarczycy i mięśniaka macicy, dwa załączniki były znacznie wcześniej dołączone do akt i uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia lekarskiego, a dwa pozostałe załączniki wydane w 2006 r., tj. po upływie 5 lat od wszczęcia postępowania w sprawie choroby narządu głosu nie zostały wzięte pod uwagę przez organ, ponieważ po ustaniu narażenia na nadmierny wysiłek głosowy, istniejące zmiany chorobowe nie rozwijają się (nie ulegają pogorszeniu).

Skargę na powyższą decyzję wniosła B. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że nie jest ona zasadna. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że żaden z uprawnionych specjalistów nie stwierdza, iż rozpoznał u skarżącej objawy schorzenia, które - przy wystąpieniu związku ze środowiskiem pracy - mogło być uznane za chorobę zawodową. Badania dokonane przez lek. med. Z. C., specjalistę otolaryngologa zatrudnionego w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej - Poradni Otolaryngologicznej w P. zostały wykonane bez użycia specjalistycznych metod, miały charakter wstępny, a zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wiązało się z obowiązkiem zgłaszania wszelkich podejrzeń. Sąd wskazał, że podobnie też wyjaśnienia udzielone przez prof. dr hab. G. N. - specjalistę otolaryngologa i foniatrę w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie potwierdzają istnienia objawów wskazujących na istnienie choroby zawodowej. Stwierdzenie, że "utrzymująca się niedomykalność głośni przez kilka lat od przejścia na emeryturę może świadczyć o jej związku z wysiłkami głosowymi w przeszłości" jako mające charakter oględny, przypuszczający, nie powinno być, zdaniem Sądu, uznawane za polemikę ze stanowiskiem instytucji medycyny pracy i nie stawia pod znakiem zapytania interpretacji odmiennych. Sąd uznał, że nie ma podstaw do podejrzeń, iż opinie jednostek medycyny pracy są niestaranne i że pomijają jakieś istotne elementy dostrzeżone przez innych specjalistów. Sąd nie zauważył również rozbieżności ustaleń, lecz możliwość snucia odmiennych interpretacji. Zdaniem Sądu skoro jednak nie można zarzucić opinii jednostek medycznych błędów warsztatowych, nie powinno się również kwestionować konkluzji ich opinii, skoro to one wyłącznie powołane są do wydawania opinii medycznych w tym zakresie. Wobec tego, że inni specjaliści co do zasady nie kwestionują stanowiska, jakie zajęły organy medycyny pracy, nie było też potrzeby, aby konfrontować tych specjalistów z organami, czy żądać kolejnych, bardziej pogłębionych wyjaśnień od tych organów. Wystarczające jest więc, że WOMP w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] pozostał przy swoim dotychczasowym stanowisku, polegającym na rozpoznaniu przewlekłego prostego nieżytu gardła i krtani, nie będącego chorobą zawodową. Sąd I instancji nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego i oceny faktów, określonych przez ustawodawcę m. in. w art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca B. P., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na:

nieuwzględnieniu skargi pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego powyżej wskazanych przepisów prawa,

błędnym przyjęciu przez Sąd, iż organ wyjaśnił w sposób dostateczny i wyczerpujący istotne elementy stanu faktycznego, tj. kwestii czy u skarżącej podejrzewano bądź rozpoznano niedowład strun głosowych bądź zmiany przerostowe oraz czy rozpoznany przerost błony śluzowej fałd głosowych jest tożsamy ze zmianami przerostowymi jako przewlekłą chorobą narządu głosu związaną z nadmiernym wysiłkiem głosowym,

błędnej ocenie materiału dowodowego, a to zgromadzonej dokumentacji lekarskiej,

błędnym przyjęciu, iż organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, w sytuacji gdy zupełnie pominął dokumentację lekarską, a to zaświadczenie lekarskie z Poradni Ginekologiczno - Położniczej w P. z dnia [...] września 2005 r., zaświadczenie lekarskie z Poradni Foniatrycznej NZOZ w L. z dnia [...] września 2006 r. jak i kartę badań pacjentki, zaświadczenie ze Specjalistycznego Gabinetu Laryngologiczno - Foniatrycznego w L. z dnia [...] października 2006 r.,

3) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na dokonaniu przez Sąd wadliwego rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak reakcji Sądu na popełnienie istotnych dla niniejszej sprawy uchybień w postępowaniu administracyjnym przez organ, a to błędnym przyjęciu, iż dokumentacja lekarska w postaci zaświadczenia lekarskiego z Poradni Ginekologiczno - Położniczej w P. z dnia [...] września 2005 r., zaświadczenia lekarskiego z Poradni Foniatrycznej NZOZ w L. z dnia [...] września 2006 r. i karty badań pacjentki, zaświadczenia ze Specjalistycznego Gabinetu Laryngologiczno - Foniatrycznego w L. z dnia [...] października 2006 r. nie powinna być uwzględniona przy wydawaniu orzeczenia uzupełniającego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane dokumenty zostały wydane po upływie 2 lat po zakończeniu narażenia zawodowego, w sytuacji gdy do niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., które to nie przewidują wskazanego wyżej okresu w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2006 r., a jedynie ograniczył się do wystąpienia na piśmie do prof. G. N. i lekarza Z. C. o wyjaśnienie rozbieżności, którzy to lekarze podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska, co jednak nie pozwoliło na ustalenie w sposób definitywny czy dana choroba istnieje. Zdaniem skarżącej stan sprawy został przedstawiony niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niespójne i samo w sobie budzi wątpliwości. Skarżąca przywołała stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zajęte przy dokonywaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie po dacie 7 grudnia 2006 r., tj. po dacie wydania przez ten sam Sąd wyroku uwzględniającego skargę B. P. i zawarte w nim wytyczne dla organu, iż kwestia dotycząca rozbieżności w dokumentacji lekarskiej zgromadzonej przez skarżącą a orzeczeniami uprawnionych jednostek rozpoznających istnienie choroby zawodowej przestała być sporna oraz stwierdzenie Sądu, iż wyjaśnienia udzielone przez prof. dr hab. G. N. mają charakter przypuszczający. Z tym ostatnim stanowiskiem skarżąca zgodziła się i stwierdziła, że wobec takiego stanu faktycznego należało w niniejszej sprawie uchylić zaskarżoną decyzję organu, by mógł on przeprowadzić postępowanie dowodowe tak by usunąć rozbieżności w dotychczasowych ustaleniach i opiniach. Zdaniem skarżącej z treści uzasadnienia nie wynika, by Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy, kontrolując zaskarżoną decyzję, przyjął bezkrytycznie ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, zaś wątpliwości ujawnione na etapie postępowania nie zostały właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku. Zdaniem skarżącej nie budzi wątpliwości, iż gdyby wskazane w skardze kasacyjnej dowody z dokumentów podległy analizie przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. orzeczenie uzupełniające mogłoby być odmiennej treści, a dalej idąc gdyby Sąd I instancji dopatrzył się naruszenia podstawy prawnej wydania decyzji - do czego jest zobowiązany z urzędu - stwierdziłby nieważność decyzji albo gdyby zważył w całości zarzuty podniesione w skardze, a następnie argumentację podtrzymaną na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r., a dotyczącą uchybienia przepisów postępowania dowodowego, czego przykład wskazano powyżej, zaskarżona decyzja byłaby uchylona.

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany wyłącznie jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której nie stwierdzono w sprawie niniejszej mając na uwadze przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznając zarzuty przedmiotowej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak usprawiedliwionych ich podstaw. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie treści art. 174 ust. 2 p.p.s.a. podnosząc naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, oraz na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. i naruszeniu art. 134 p.p.s.a. polegające na wadliwym rozstrzygnięciu sprawy przez brak reakcji na uchybienia organów administracyjnych. Należy mieć na względzie, że skuteczne postawienie takich zarzutów wymaga wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wydanym wyrokiem dopuścił się istotnie wskazanych naruszeń prawa.

Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dotycząca odmowy stwierdzenia u skarżącej B. P. choroby zawodowej narządu głosu. Wymaga podkreślenia, że sprawa dotycząca choroby zawodowej skarżącej P. była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny po raz trzeci. Sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie skargę B. P. nie stwierdził by organy administracji w przeprowadzonym ponownie postępowaniu nie wykonały zaleceń tego Sądu co do uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia uzupełniającego istotnych okoliczności sprawy.

Uznając, iż rozstrzygnięcie organów Inspekcji Sanitarnej o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej u B. P. po uzupełnieniu materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Sąd pierwszej instancji stanowisko to uzasadnił, powołując się na wyczerpujące orzeczenia uprawnionych placówek medycznych, powołanych właśnie w celu ustalenia wystąpienia choroby zawodowej bądź jej wykluczenia.

Z akt sprawy wynika, że zebrano bardzo obszerny materiał dowodowy dotyczący warunków narażenia zawodowego, ponadto u skarżącej B. P. wykonano szereg badań specjalistycznych laryngologicznych, uwzględniono także wyniki badań w Poradni Otolaryngologicznej w Ś., Poradni Foniatrycznej. Dokonano uzupełniającej oceny zaświadczeń lekarskich dostarczonych przez skarżącą w toku postępowania. Zgodnie z zaleceniem Sądu organ uzupełnił stanowisko placówek medycznych wyjaśniając wskazaną w złożonych zaświadczeniach diagnozę lekarza med. Z. C. - otolaryngologa oraz specjalisty otolaryngologa i foniatry prof. dr hab. G. N..

Przy tak uzupełnionym materiale dowodowym placówki medyczne I i II stopnia, tj. Ośrodek Medycyny Pracy w L., Poradnia Chorób Zawodowych jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. zgodnie uznały brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. P..

Wyniki wyżej przeprowadzonych badań wykazały przewlekły, prosty nieżyt gardła i krtani niespowodowany nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Stwierdzona jednostka chorobowa u skarżącej nie jest wymieniana w katalogu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. "w sprawie chorób zawodowych". Rozporządzenie to jak słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, ma zastosowanie do orzekania w sprawie niniejszej, zgodnie z § 10 aktualnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 115) stanowiącego, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. podjętej w stanie prawnym ww. rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. - chorobami zawodowymi są przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym w postaci:

guzków śpiewaczych,

niedowładu strun głosowych i

zmian przerostowych, wymienionych w pkt 7 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. "w sprawie chorób zawodowych".

Uznaje się równocześnie, iż wykaz chorób zawodowych zawarty w załączniku stanowi zamknięty katalog chorób zawodowych - co dotyczy także wykazu chorób zawodowych narządu głosu.

Zgodnie z regulacją prawną § 8 i 10 ust. 1 ww. rozporządzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników postępowania epidemiologicznego inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym przez uprawnione podmioty medyczne i o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej przez te organy prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (vide wyrok z dnia 24 marca 2000 r. sygn. akt I SA 2334/99, wyrok z dnia 8 listopada 2000 r. I SA 664/00, wyrok z dnia 11 grudnia 2001 r. I SA 746/99).

Także w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby zawodowej. Oznacza to, że zaliczenie schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego.

Zważywszy na fakt, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy organy Inspekcji Sanitarnej nie mogły stwierdzić u skarżącej B. P. choroby zawodowej, bowiem zdiagnozowane schorzenie narządu głosu nie występuje w wykazie chorób zawodowych. Powołane do ustalenia choroby zawodowej jednostki medyczne pierwszego i drugiego stopnia na podstawie wielu specjalistycznych badań przy użyciu specjalistycznej aparatury stwierdziły zgodnie, że u skarżącej występuje "przewlekły prosty nieżyt krtani". Diagnozy tej nie podważyły dowody przedstawione przez skarżącą w postaci zaświadczeń lekarskich z indywidualnych gabinetów lekarskich, które były także przedmiotem oceny specjalistów Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł..

Podkreślić należy, że ponad swój obowiązek, specjalistyczne jednostki medyczne - Medycyny Pracy nie stwierdzając u B. P. choroby zawodowej wyjaśniły, iż przyczyną przewlekłego zwykłego nieżytu gardła i krtani u pacjentki tej były zakażenia bakteryjne lub wirusowe a nie nadmierny wysiłek głosowy.

W świetle powyższych okoliczności należy powtórzyć ocenę o bezzasadności obu zarzutów skargi kasacyjnej. Uzasadnienie jej sprowadza się bowiem do polemiki z logicznym i konsekwentnym stanowiskiem ocennym Sądu pierwszej instancji, który w sposób prawidłowy dokonał weryfikacji zaskarżonej decyzji w aspekcie całości zebranego materiału dowodowego.

Uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej w myśl art. 184 p.p.s.a.

Ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. maja zastosowanie do kosztów postępowania między stronami, wynagrodzenie dla adwokata ustanowionego z urzędu za wykonana pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) określi Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z przepisami art. 258-161 p.p.s.a.



Powered by SoftProdukt