Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Kategoria interesu społecznego przejawiająca się w braku posiadania przez organ administracji odpowiedniej ilości środków finansowych może być samodzielną przesłanką decyzji negatywnej, nie przyznającej - z powołaniem się na prymat tego interesu - określonego uprawnienia stronie lub ograniczającej to uprawnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu opieki społecznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 104, art. 163 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 4 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w przedmiocie odmowy wydania skarżącej skierowania do Domu Pomocy Społecznej im. [...] w L..

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem strony z dnia 3.04.2007r. adresowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej im. [...] w L. z tym uzasadnieniem, że jest osobą chorą, wymagającą stałej pomocy innych osób i nie posiadającą dzieci. Do wniosku strona dołączyła stosowne dokumenty, w tym zaświadczenia lekarskie.

Organ I instancji poczynił ustalenia , według których miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w L. wynosi 2.345 zł. i jest wyższy od kosztu utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w O., który wynosi 1.881 zł. i do którego strona może być skierowana . Stwierdził dalej ,że będzie współfinansował opłatę za pobyt strony w Domu Pomocy Społecznej , gdyż nie posiada ona rodziny zobowiązanej do partycypowania w kosztach utrzymania. Natomiast różnica pomiędzy dopłatą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. do kosztów utrzymania w DPS w Lublinie ( 1.681,37 zł. ), a DPS w O. ( 1.217,37 zł. ) po uwzględnieniu odpłatności strony w wysokości 663,63 zł. wynosi 464 zł. Wobec tego ograniczone możliwości finansowe organu po myśli art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej uzasadniają odmowne załatwienie wniosku strony .

W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej strona wniosła o jej zmianę i skierowanie jej do DPS im. [...] w L. , uzasadniając swój wniosek ofertą rehabilitacyjną tego domu oraz faktem, że w L. zamieszkują jej kuzyni, z którymi utrzymuje kontakt listowny i telefoniczny.

Organ odwoławczy w motywach decyzji ostatecznej wskazał , że strona jest osobą samotną, w wieku 75 lat, nie mającą rodziny, schorowaną, która względu na dolegliwości chorobowe nie może poruszać się samodzielnie po mieszkaniu i wymaga całodobowej opieki osoby trzeciej oraz utrzymuje się z emerytury w wysokości 948,03 zł. miesięcznie . W trakcie przeprowadzonego w dniu [...] r. rodzinnego wywiadu środowiskowego, zaproponowano stronie pomoc w formie usług opiekuńczych, na co nie wyraziła ona zgody. Ponadto organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] skierowano stronę do Domu Pomocy Społecznej dla osób Przewlekle Somatycznie Chorych w O., lecz pismem z dnia 23 maja 2007r. poinformowała ona organ I instancji o rezygnacji z pobytu w tej placówce , co uzasadniła chęcią bliższego kontaktu z rodziną w L.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji zarówno co do wysokości miesięcznego kosztu utrzymania w DPS w L. i w DPS w O., który odpowiednio wynosi kwotę 2.345 zł i kwotę 1881 zł., jak i co do wysokości różnicy pomiędzy dopłatą organu I instancji do kosztów utrzymania w DPS w L. i DPS w O. po uwzględnieniu odpłatności wniesionej przez stronę , która wyniosłaby kwotę 464 zł. Organ przywołał brzmienie przepisu art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U Nr 64, poz. 593 ze zm.) , według którego osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Osobę o której mowa wyżej kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba, że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej". Według organu odwoławczego cytowany przepis ust. 2 art. 54 ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy przypadku kiedy termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej wynosi ponad 3 miesiące. Organ administracji wskazał również na treść art. 61 ustawy o pomocy społecznej określający kolejność podmiotów zobowiązanych do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy . Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz przytoczone regulacje skonstatował , że strona odwołująca jako osoba wymagająca całodobowej opieki z powodu długotrwałej choroby, starszego wieku, nie mogąca samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, kwalifikuje się do umieszczenia w domu pomocy społecznej. W związku z tym , że strona otrzymuje emeryturę w wysokości 948,03 zł. miesięcznie , to jej opłata za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości 70% dochodu, wynosiłaby kwotę 663,63 zł., zaś różnicę między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wniesioną przez stronę opłacałaby gmina, z której została skierowana. Organ II instancji zgodził się również z dalszymi ustaleniami organu I instancji , według których , skoro koszt utrzymania mieszkańca w DPS w L., do którego chce być skierowana strona wynosi 2.345 zł., to po uwzględnieniu wniesionej przez nią odpłatności w wysokości 663,63 zł. organ I instancji musiałby dopłacić różnicę w wysokości 1.681 zł. ( 2.345-663,63 = 1.681,37 zł.). Natomiast opłata za pobyt w DPS w O., do którego organ I instancji zaproponował skierowanie wynosiłaby kwotę 1881 zł. , to przy wniesieniu opłaty przez stronę w wysokości 663,63 zł. , dopłata którą miałby wnieść organ I instancji wyniosłaby 1.217,37zł. ( 1881-663,63=1.217,37). Wobec tego różnica między opłatą za pobyt strony odwołującej się w DPS w L., a opłatą za pobyt DPS w O. wyniosłaby 464 zł. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie naruszył przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a w szczególności art. 3 ust. 4 tejże ustawy, bowiem przy podejmowaniu decyzji o skierowaniu odwołującej do domu pomocy społecznej mając do wyboru DPS im. [...] w L., który jest znacznie oddalony od miejsca zamieszkania strony i wymagający większej dopłaty lub DPS w O. , który zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest placówką odpowiedniego typu, zgodnie z zaleceniem lekarza i zlokalizowaną jak najbliżej miejsca zamieszkania strony tj. w tym samym województwie i przy tym jest placówką wymagającą mniejszej dopłaty niż DPS w L., zaproponował stronie DPS w O., a kiedy strona nie przyjęła tej propozycji, odmówił skierowania do DPS im. [...] w L.. Ponadto organ odwoławczy powołał się na pismo organu I instancji z dnia 28 czerwca 2007r. z którego wynika, że w budżecie na 2007r. przeznaczono na opłacenie pobytu osób skierowanych do domów pomocy społecznej kwotę 312.000 zł., zaś obecnie opłacany jest pobyt w domach pomocy społecznej 19 osób, przy czym 4 osoby oczekują na umieszczenie w placówce, a jedna z nich nie posiada źródła utrzymania. Wprawdzie organ I instancji nie ustalił maksymalnej wysokości dopłaty do pobytu pensjonariusza w domu pomocy społecznej, jednakże miał na uwadze stale wzrastającą liczbę osób bezwzględnie wymagających umieszczenia w domu pomocy, a co się z tym wiąże także obowiązek współfinansowania ich pobytu przez organ administracji . Z tego też względu MOPS stara się kierować osoby potrzebujące całodobowej opieki do placówek, których koszt utrzymania nie przekracza kwoty 1900zł. W tych warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji ,że skierowanie strony do Domu Pomocy Społecznej im. [...] w L. , gdzie koszt utrzymania wynosi 2345zł., przekracza możliwości finansowe tego organu , ponieważ opłata obciążająca ten organ wyniosłaby 464zł. Końcowo organ odwoławczy przyznał rację MOPS , który powinien szczególnie rozważnie dysponować posiadanymi zasobami finansowymi , aby do końca roku zapewnić pobyt w domu pomocy osobom, które tej formy pomocy potrzebują.

W skardze na decyzję ostateczną skarżąca wniosła o zmianę decyzji i skierowanie jej do wybranej przez nią instytucji , ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu,. Dodatkowo podniosła, ze mieszkająca w L. rodzina zadeklarowała chęć pomocy doraźnej oraz udzielenie wsparcia, co gwarantuje kontrolę stanu jej zdrowia oraz zapewnia bezpieczeństwo prawne. W ocenie skarżącej odmowa skierowania jej do ośrodka w L. narusza jej interes prawny, a zaproponowany dom pomocy społecznej nie zapewnia rehabilitacji i odpowiedniej opieki pielęgnacyjno-medycznej. Według skarżącej przepis art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej pozwala na skierowanie jej do wskazanego przez nią ośrodka ze względu na szczególne okoliczność, jaką jest rozłąka z rodziną. Natomiast dla gminy ważniejsze są pieniądze, a nie potrzeby podopiecznych.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 1 października 2007r. skarżąca dodatkowo podniosła , że przeprowadzka do domu opieki społecznej na tyle zmienia jej życie, że uzasadnia odstąpienie od skierowania do domu opieki zlokalizowanego jak najbliżej jej miejsca zamieszkania. Natomiast MOPS w Ś. wyraził zgodę na umieszczenie jej w DPS w L. przy ul. D., a nawet sam wystąpił z taką propozycją, co oznacza, że uznał argumenty związane z umieszczeniem jej jak najbliżej rodziny. Skarżąca wskazała na okoliczność niespełniania kryteriów związanych z opieką medyczną i rehabilitacją oraz na fakt, ze jest to dom dla osób wyznania prawosławnego, zaś ona jest praktykującą katoliczką. Zdaniem skarżącej argumenty natury finansowej nie mogą przesłaniać prawa człowieka do zaspokojenia jego potrzeb zdrowotnych, a także uniemożliwić mu u kresu życia kontaktu z jedynymi członkami rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

. Wobec sformułowanego w skardze wniosku strony o zmianę decyzji i skierowanie strony do wybranej przez nią instytucji wskazać na wstępie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego i nie może się ono opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. ).

Oceniając pod tym kątem decyzję będącą przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa , skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W punkcie wyjścia rozważań nad zasadnością skargi wskazać należy , że organy administracji publicznej stojąc na straży praworządności oraz dążąc do prawdy obiektywnej , mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ogólna uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli została wyrażona w końcowej części art.7 k.p.a. Nakazuje ona brać pod uwagę w toku postępowania wyjaśniającego oraz przy załatwianiu sprawy nie tylko prawo , ale również interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten stanowi ,że w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy , mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Znaczenie tej zasady wykracza poza ramy procedury administracyjnej, albowiem z tej zasady wynikają dyrektywy interpretacyjne nie tylko dla prawa procesowego , ale odnoszą się one również do prawa materialnego. Dyrektywę ustawodawcy można więc określić jako polecenie ( wskazówkę) dla organów administracji w celu dążenia do zharmonizowania obydwu tych aspektów – interesu społecznego i interesu jednostki. Przy czym w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym . Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993r. III AR N 49/93 ( OSNCP 1994, nr 9, poz. 181). Istotą funkcji postępowania administracyjnego jest więc zsynchronizowanie interesu indywidualnego z interesem społecznym , a w wyniku tego ustalenie słusznego interesu w konkretnej sprawie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym konsekwentnie przyjmuje się, że zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza cytowany wyżej art.7 k.p.a., są nie tylko zasadami dotyczącymi sposobu prowadzenia postępowania, ale również dyrektywami pomocniczymi w interpretacji prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organ " do załatwienia sprawy zgodnie z tą zasadą". ( por. wyrok NSA z 4 czerwca 1982r. ISA 258/82 , ONSA 1982, nr 1 , poz.54) . Oznacza to, że zawarte w art. 7 k.p.a. wskazówki mają charakter wiążący organ administracji, który przy rozpatrywaniu każdej sprawy bez względu na brzmienie przepisów prawa materialnego zobowiązany jest do takiego jej załatwienia, które uwzględnia zarówno wymogi interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywatela. Przy czym zasada zawarta w art. 7 k.p.a wyraża nie tyle domniemanie harmonii interesów, ile obowiązek wyważenia interesów – społecznego i indywidualnego - które mogą występować na różnych poziomach kolizyjności w danej sprawie administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, że celem postępowania administracyjnego jest realizacja i ochrona interesów indywidualnych obywatela. W tym samym stopniu nie ulega również wątpliwości, że organy administracji mają tak realizować zadania , aby przynosiło to pożytki i korzyści społeczeństwu. W związku z tym realizacja i ochrona interesu indywidualnego, respektować musi wartości związane z funkcjonowaniem społeczeństwa w skali globalnej i lokalnej, aktualnie i w przyszłości( zob. P. Sołtysiak , Pojęcie interesu indywidualnego i społecznego w prawie administracyjnym, Przegląd prawa publicznego 2007r., nr 6 , s.16). Ocena zaskarżonej decyzji wymaga więc udzielenie odpowiedzi na pytanie , czy przy załatwianiu rozpatrywanej sprawy organ administracji rozważył wartość poszczególnych typów interesów i czy w konsekwencji zastosował najbardziej celowe w danej sytuacji rozwiązanie.

Materialno-prawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.)(zwanej dalej ustawa o pomocy społecznej). W związku z tym ocena zasadności rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem osądu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w ustawie o pomocy społecznej, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej zawartej w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy, według którego pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, iż pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wskazać w tym miejscu również należy , że pomoc społeczna spełnia jedynie subsydiarną funkcję, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta pomocy. Niezależnie od tego przepisy ustawy o pomocy społecznej zawierają szereg innych zasad ogólnych – znajdujących zastosowanie w sprawach z zakresu pomocy społecznej-, które pomagają organom pomocowym odczytywać treść zasady zawartej w art. 7 k.p.a., która z uwagi na jej uniwersalność w zakresie każdego postępowania administracyjnego zawiera pojęcia niedookreślone. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na treść art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej- powołanego w podstawie prawnej wydanej decyzji - w którym ustawodawca dokonał konkretyzacji zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. wskazując, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Norma w nim wyrażona ma charakter dyrektywy interpretacyjnej i zmierza ona w kierunku, który pozwala na odczytanie przedmiotowej zasady ogólnej, jako obowiązku organu załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej , osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej {ust. 1) Osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej(ust. 2). Zasadą jest więc kierowanie do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu , zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej umieszczeniem placówce. Pozostaje poza sporem w badanej sprawie fakt, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki , uzasadniające skierowanie jej do domu opieki społecznej. Ta okoliczność faktyczna nie była kwestionowana przez oba organy orzekające w sprawie . Spór między stronami dotyczy wyłącznie zasadności odmowy skierowania strony do konkretnego , wskazanego przez nią Domu Opieki Społecznej im. [...] w L.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w badanej sprawie organy prowadząc postępowanie wyjaśniające , zakończone wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji, dokonały harmonizacji pomiędzy interesem strony, a interesem społecznym, co znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wynika z akt sprawy. Jak stwierdzono wyżej skarżąca bezspornie spełnia kryteria określone w art. 54 ustawy o pomocy społecznej, pozwalające na umieszczenie jej w domu opieki społecznej, czego również nie kwestionowały organu obu instancji. Przeciwnie w związku z ustalonym, między innymi na podstawie prawidłowo przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, stanem faktycznym, organ pomocowy zaproponował stronie pomoc w formie usług opiekuńczych oraz wydał w sprawie decyzję z dnia [...] r. Nr [...] kierującą skarżącą do Domu Pomocy Społecznej w O. , na co skarżąca nie wyraziła jednak zgody, argumentując odmowę chęcią utrzymywania kontaktów z rodziną zamieszkałą w L.. Jak wynika z twierdzeń strony , zawartych w jej odwołaniu od decyzji pierwszej instancji , skarżąca do tej pory utrzymuje z rodziną wyłącznie kontakty telefoniczne i listowne, a zatem umieszczenie jej w domu pomocy społecznej umiejscowionego jak najbliżej jej miejsca zamieszkania, nie spowoduje zmiany charakteru i częstotliwości tych kontaktów. Wskazać należy, że w art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zawarta została przesłanka nakierowana na istnienie w sprawie okoliczności przemawiających za umieszczeniem strony w ośrodku innym niż położonym jak najbliżej miejsca zamieszkania, a nie - jak strona wskazuje w skardze - dotycząca szczególnych okoliczności sprawy, które pozwalają skierować osobę zainteresowaną do ośrodka przez nią wskazanego. Przepis ten obejmuje zakresem zastosowania szerszy krąg sytuacji niż wskazany przez stronę, jednakże użyte w nim sformułowanie przesądza, że ocena okoliczności sprawy pozostawiona została uznaniu organu pomocowego, który dokonuje jej z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również przepisów zawartych w ustawie o pomocy społecznej, o czym mowa była powyżej. Z materiału aktowego sprawy wynika, że organ brał pod uwagę okoliczności związane z zamieszkiwaniem rodziny skarżącej w L., w kontekście umieszczenia w odpowiednim domu pomocy społecznej. Potwierdza to również strona, która w piśmie uzupełniającym skargę do Sądu podniosła, że organ I instancji praktycznie wyraził zgodę na umieszczenia jej w domu pomocy społecznej w L. przy ul. D., a nawet sam ten dom wskazał, jednakże skarżąca nie wyraziła zgody na umieszczenie w tymże domu, co uzasadniła nieodpowiednią opiekę medyczną oraz kwestiami religijnymi. Tym samym nie ma racji skarżąca, kiedy twierdzi , że zaskarżona decyzja została podjęta wyłącznie w oparciu o argumenty natury finansowej, z pominięciem potrzeb strony. Powołany jako podstawa zaskarżonej decyzji przepis art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W rozpatrywanym przypadku organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 28 czerwca 2007 r. wskazał na możliwości i środki finansowe pozostające w jego budżecie na rok 2007 przyznane na opłacenie pobytu osób skierowanych do domów pomocy społecznej, ujawniając , że na dzień wydania decyzji opłacany jest pobyt 19 osób w domach pomocy społecznej, a ponadto rozpatrywany jest wniosek kolejnej, zaś cztery oczekują na postanowienia sądów o skierowaniu do domów pomocy społecznej, czym uzasadnił motywy przyjęcia strategii kierowania osób do placówek, w których koszt utrzymania nie przekracza 1900 zł miesięcznie, co w konsekwencji skutkowało wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji. W świetle powyższego nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji, a zatem uprawniony jest pogląd, ze decyzja wydana została z poszanowaniem zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Podkreślenia wymaga, że wydanie decyzji o innej treści godziłoby w przedmiotową zasadę, bowiem skierowanie do domu pomocy społecznej, w którym koszty utrzymania przekraczają wskazaną przez organ I instancji kwotę mogłyby pozbawić obecnych i przyszłych beneficjentów domów pomocy społecznej niezbędnej pomocy. A zatem na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko obu organów w zakresie ochrony zarówno interesu społecznego jak i indywidualnego strony , albowiem nie można tracić z pola widzenia tego ,że ewentualne skutki decyzji korzystnej dla strony , a więc uwzględniającej przedmiotowy wniosek w kształcie żądanym przez stronę, mogą wpływać nie tylko na sytuację prawną strony , ale również inne osoby, będące potencjalnymi beneficjentami pomocy społecznej. W związku z tym kategoria interesu społecznego przejawiająca się w braku posiadania przez organ administracji odpowiedniej ilości środków finansowych może być samodzielną przesłanką decyzji negatywnej , nie przyznającej - z powołaniem się na prymat tego interesu - określonego uprawnienia stronie lub ograniczającej to uprawnienie. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienie w rozważanej sprawie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego , co obligowało Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .