drukuj    zapisz    Powrót do listy

6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny, Celne prawo, Dyrektor Izby Celnej, Oddalono skargę, III SA/Gl 665/08 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2008-07-22, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Gl 665/08 - Wyrok WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2008-07-22 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Henryk Wach /przewodniczący/
Krzysztof Targoński
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802 art. 262; art. 2 par. 1 i 2; art. 3 par. 1 pkt 18; art. 29 par. 1; art. 35; art. 36; art. 39; art. 97; art. 98; art. 101; art. 211; art. 222
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r., nr [...], którą tenże organ stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego w dniu [...]r. towaru w postaci samochodu osobowego marki [...] o fabrycznym identyfikacyjnym [...], w miejsce którego metodą pozafabryczną naniesiono nr nadwozia [...] (P.P. do zapłaty długu celnego w kwocie [...]zł.

Decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako O.p.), art. 262, art. 2 §1 i § 2, art. 3 § 1 pkt 18, art. 29 § 1, art. 35, art. 36 § 1 i § 2, art. 39, art. 97 § 1, art. 98, art. 101, art. 211 § 1 i § 2 , § 3 pkt 4, art. 222 § 1, art. 223 § 3 pkt 1, art. 242 § 3, art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz.802 ze zm.; dalej powoływany jako Kodeks celny), art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. 68, poz. 623; dalej powoływana jako u.p.w.), ust. 1 lit. B ust. 3 części pierwszej – Postanowienia wstępne A. Stawki celne i części drugiej – Tabela Stawek Celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 27 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217 dalej powoływane jako rozporz. z 27.12.1999 r.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności organ przedstawił stan faktyczny sprawy. W dniu [...] r. w Oddziale Celnym w C. objęto procedurą tranzytu samochód osobowy marki [...]o nr nadwozia [...] (rok produkcji 1998; pojemność 1998 cm), według dokumentu tranzytowego TR zarejestrowanego w ewidencji E 01 pod pozycją [...]. Z dokumentu tego wynika, iż przedmiotowy towar miał zostać dostarczony do Urzędu Celnego przeznaczenia w B. do dnia [...]r. Odbiorcą przedmiotowego samochodu był T.K. (zam. [...], ul. [...]), przewoźnikiem był P.P.(zam. [...], ul. [...]), a głównym zobowiązanym – Agencja Celna Nr [...] Sp. z o.o.. Do tego dokumentu tranzytowego dołączone były: 1) umowa sprzedaży przedmiotowego pojazdu z [...] r. pomiędzy sprzedającym F.L. ([...], Niemcy), a kupującym – T.K., 2) upoważnienie z [...]r., 3) protokół odprawy pojazdu "S" samochodu [...]o nr rej. [...].

W związku z niepotwierdzeniem faktu dostarczenia tego samochodu do urzędu celnego przeznaczenia pismami z dnia [...]r. zwrócono się do Agencji Celnej nr [...] Sp. z o.o. oraz do odbiorcy towaru o wskazanie miejsca gdzie znajduje się towar, osoby będącej w jego posiadaniu, osoby, która usunęła ten pojazd spod dozoru celnego, wskazania adresu przewoźnika lub urzędu celnego, gdzie została dokonana odprawa pojazdu.

Pismem z dnia [...]r. Urząd Celny w Cieszynie zwrócił się do P.P., z powodu niezakończonej procedury tranzytu tego pojazdu, o wyjaśnienie gdzie znajduje się towar, osoby będącej w jego posiadaniu, osoby, która usunęła ten pojazd spod dozoru celnego, wskazanie urzędu celnego, gdzie została dokonana odprawa pojazdu. W odpowiedzi z dnia [...]r. (data wpływu) P.P. wyjaśnił, iż samochód ten znajduje się w Komendzie Powiatowej Policji w C.

Komenda Powiatowa Policji w C. pismem z dnia [...]r. wyjaśniła, iż pojazd ten został zatrzymany w dniu [...]r., u przewoźnika P.P. (zm. R., ul. [...]), w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym przeciwko J.S.. Z pisma wynika, iż prowadzone postępowanie zostało przekazane do Prokuratury Okręgowej w K. Pismem z dnia [...]r. Prokuratura Okręgowa w K. poinformowała, iż w sprawie prowadzone są czynności zmierzające do zweryfikowania pochodzenia przedmiotowego pojazdu, a w szczególności mające na celu ustalenie, czy pochodzi on z kradzieży.

Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Urząd Celny w C. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie niezakończonej procedury tranzytu przedmiotowego samochodu, które skierował do P.P., jako przewoźnika tego pojazdu. Postanowieniem z dnia [...]r., wydanym w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 216 O.p., tenże organ celny zawiesił z urzędu to postępowanie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż powodem zawieszenia jest fakt, że dochodzenie w sprawie przedmiotowego samochodu przejęła Prokuratura Okręgowa w K. (VI Wydz. ds. Przestępczości Zorganizowanej), a zatem zasadnym jest zawieszenie postępowania celnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ prokuratury.

Niniejsza sprawa celna została przekazana przez Oddział Celny w C. w dniu [...] r. do Urzędu Celnego w B.. Tenże organ celny uzyskał z Prokuratury Okręgowej w K. w oparciu o pismo z dnia [...] r. informację, iż w zakresie dotyczącym przedmiotowego pojazdu o przerobionym numerze [...]w części dotyczącej przestępstwa z art.270 § 1 k.k., polegającego na podrobieniu dokumentów obrazujących rzekome nabycie tego pojazdu poza granicami kraju przez nieustalonego wspólnika J.S., zostało umorzone [...] r. wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Jednocześnie poinformowano, iż w zakresie dotyczącym innych przestępstw związanych z przedmiotowym samochodem [...] skierowano do Sądu Rejonowego w R. akty oskarżenia.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone uprzednio postępowanie celne w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ celny włączył do przedmiotowego postępowania dowody uzyskane w trakcie postępowania prowadzonego odrębnie przez Prokuraturę Okręgową w K. , przez Komendę Powiatową w C. P.P., po uzyskaniu od organu I instancji informacji o możliwości wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pismem z dnia [...]r. zwrócił się do tegoż organu o "zawieszenie sprawy" do czasu zakończenia sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w R.. Postanowieniem z dnia [...]r. organ celny odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania, z uwagi na fakt, iż prowadzone postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego do rozpatrzenia niniejszej sprawy, tj. sprawy niezakończenia procedury tranzytu towaru, i wydania w niej rozstrzygnięcia, gdyż oba postępowania mogą być prowadzone równolegle.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w B stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego w dniu [...]r. towaru w postaci samochodu osobowego marki [...]o fabrycznym numerze identyfikacyjnym [...], w miejsce którego metodą pozafabryczną naniesiono nr nadwozia [...] (rok produkcji 1998) oraz określił dłużnika w osobie P.P., zam. w R., przy ul. [...]i wezwał P.P. do zapłaty długu celnego w kwocie [...]zł.

Od tej decyzji P.P. wniósł odwołanie do organu II instancji. W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w K. przeprowadził uzupełniające postępowania wyjaśniające. W tym celu zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w R. o przesłuchanie P.P. (k. 164-159 akt adm.).

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r., nr [...], wskazaną wyżej.

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik P.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., zarzucając jej:

- naruszenie art. 3 § 1 pkt 18 b i c stawy Kodeks celny poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu dla samochodu osobowego [...]z 1998 r. o poj. silnika 1998 cm i nr fabrycznym nadwozia [...], status towaru niekrajowego,

- błąd w ustaleniach polegający na błędnym przyjęciu numeru nadwozia tego samochodu jako nr [...],

- błąd w ustaleniach poprzez uznanie, że P.P. usunął ten samochód spod dozoru celnego.

Skarżący wniósł o:

- dopuszczenie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu z akt postępowania karnego w sprawie kradzieży samochodu oraz podrobienia numeru nadwozia,

- uchylenie zaskarżonej decyzji,

- zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w wysokości [...]zł.

Dyrektor Izby Celnej w K., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącego stwierdził, iż z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy długu celnego, który powstał przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, zgodnie z art. 26 u.p.w., do sprawy stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy Działu IV O.p. Organ przytoczył treść art. 35, art. 36 § i § 2, art. 39, art. 97 § 1, art. 98, art. 101 Kodeksu celnego, podkreślając, iż przedmiotowy samochód objęty dokumentem tranzytowym został przekazany celem dokonania odprawy celnej w urzędzie celnym przeznaczenia. Niniejszy pojazd znajdujący się pod dozorem celnym, nie został przedstawiony celem wypełnienia formalności celnych ciążących na tym towarze, zatem nie został wypełniony obowiązek wynikający ze wskazanych przepisów Kodeksu celnego. P.P. przewożąc przedmiotowy pojazd był zobowiązany do jego przedstawienia we wskazanym urzędzie celnym przeznaczenia. Zatem w realiach niniejszej sprawy dług celny powstał z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego (art. 211 § 1 w zw. z art. 212 § 1 Kodeksu celnego). Organ odwoławczy stwierdził, iż (cyt.): "Pan P.P.uczestnicząc we wprowadzeniu przedmiotowego samochodu (na niemieckich numerach rejestracyjnych) na polski obszar celny miał świadomość, iż towar objęty został procedurą tranzytu i powinien zostać przedstawiony celem dokonania jego , co sam stwierdził w protokole przesłuchania.(....). Jako datę powstania długu celnego w stosunku do przedmiotowego pojazdu należy uznać dzień [...]r., jako następny dzień, po którym towar miał zostać przedstawiony w urzędzie przeznaczenia ([...]r.). W kontekście powyższego jako nieuzasadnione należy uznać wyjaśnienia skarżącego, iż to Policja winna zawiadomić urząd celny o zatrzymaniu pojazdu. Podkreślić należy, iż towar winien zostać dostarczony przez przewoźnika do oddziału celnego w terminie do [...] r. – natomiast Policja zabezpieczyła pojazd w dniu [...] r., tak więc miesiąc po terminie, w którym winien być on przedstawiony przez przewoźnika w urzędzie celnym".

Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 pkt 18 b i c. Kodeksu celnego akcentując, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy pojazd opuścił polski obszar celny, zatem stracił status towaru krajowego. W przepisach Kodeksu celnego istniała instytucja towarów powracających Jednak aby towar mógł być uznany za taki, musiały zostać spełnione warunki określone w art. 191 § 1 Kodeksu celnego. W niniejszej sprawie towar nie został zgłoszony (przez osobę zainteresowaną) jako towar powracający (w ciągu 3 lat od dnia jego wyprowadzenia) do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych.

Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego błędnego przyjęcia numeru nadwozia przedmiotowego samochodu jako numeru [...], organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ celny I instancji w sentencji decyzji stwierdził, że: "samochód osobowy marki [...]o fabrycznym numerze identyfikacyjnym [...], w miejsce którego metodą pozafabryczną naniesiono nr nadwozia [...] został usunięty spod dozoru celnego w dniu [...]r." Decyzję tę Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy, tzn. utrzymał w mocy jej podstawowy konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie. Zatem nieprawdą jest, aby organ celny popełnił błąd w ustaleniach przyjętego numeru nadwozia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Nadto stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę.

Skarga nie okazała się zasadna.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zatem skargę należało oddalić.

Zgodnie z art. 26 u.p.w. przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeśli ten dług powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkowstwa w Unii Europejskiej. Art. 262 kodeksu celnego stanowi, że do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy Działu IV O.p. Tak więc, rozpatrując sprawę, organy celne prowadzące postępowanie stosują przepisy proceduralne zawarte w Dziale IV O.p., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Według art. 2 § 1 i § 2 Kodeksu celnego wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeśli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 35 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu, który powstaje z tą chwilą z mocy prawa. Towary te mogą podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Towary mogą być wprowadzane lub wyprowadzane z polskiego obszaru celnego przez otwarte przejścia graniczne, a przez inne przejścia tylko za zezwoleniem, wydanym przez organ celny. Towary, o których mowa w § 1 art. 35 Kodeksu celnego, pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niekrajowych – aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione, bądź zniszczone zgodnie z art. 186 Kodeksu celnego.

Zgodnie z art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu celnego osoba wprowadzająca towar na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego jego dostarczenia trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami (droga celna) do:

1) granicznego urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny lub

2) wolnego obszaru celnego, jeżeli towary mogą być wprowadzone bezpośrednio do niego:

a) drogą morską lub powietrzną,

b) drogą lądową bez przejazdu przez inną część polskiego obszaru celnego, o ile wolny obszar celny przylega do granicy lądowej państwa.

Każda osoba przejmująca odpowiedzialność za przewóz towaru po jego wprowadzeniu na polski obszar celny, także w przypadku przeładunku, jest odpowiedzialna za wykonanie obowiązków unormowanych w § 1 art. 36 Kodeksu celnego.

Jak wynika to z treści art. 39 Kodeksu celnego towary, które zgodnie z art. 36 § 1 pkt 1 tegoż Kodeksu zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego bądź do miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Ustawa Kodeks celny zawiera także przepisy normujące zasady realizowania procedury tranzytu. Zgodnie z art. 97 § 1 tegoż Kodeksu procedura tranzytu pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym:

1) towarów niekrajowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i środkom polityki handlowej, lub

2) towarów krajowych w wypadkach określonych w przepisach szczególnych.

Stosownie do art. 98 Kodeksu celnego procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury. Jak stanowi to art. 101 § 1 Kodeksu celnego osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany, który powinien: 1) przedstawić w wyznaczonym terminie w we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru, 2) przestrzegać przepisów procedury tranzytu (§ 2 art. 101 Kodeksu celnego). Zgodnie z § 3 tegoż artykułu Kodeksu niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub przyjmująca go, jeśli wie o tym, że towar jest objęty procedurą tranzytu, jest również zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, z zachowaniem wymogów określonych w § 2 i § 4. Według brzmienia § 4 art. 101 Kodeksu celnego termin, o którym mowa w § 2, nie może przekraczać 14 dni, licząc od dnia pierwszego objęcia towaru procedurą tranzytu.

Stosownie do art. 211 § 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Z mocy art. 211 § 3 kodeksu celnego dłużnikami są: a) osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego, b) osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru i które wiedział, lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego, c) osoby, które nabyły, posiadały lub są w posiadaniu takiego towaru i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że był to towar usunięty spod dozoru celnego, d) osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej. Zgodnie z treścią art. 212 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu celnego, z zastrzeżeniem art. 211, dług celny w przywozie powstaje w wypadku:

1) niewykonania obowiązku wynikającego z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom celnym lub przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty,

2) niedopełnienia warunku wymaganego do objęcia towaru procedurą celną lub do zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych, ze względu na przeznaczenie towaru, albo do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie.

Użyty w tym przepisie przez ustawodawcę zwrot "z zastrzeżeniem art. 211" oznacza, iż w przypadku zbiegu przesłanek wymienionych w art. 211 i art. 212 Kodeksu celnego, stosuje się art. 211.

W rozumieniu art. 3 § 1 pkt 18 Kodeksu celnego towary krajowe to:

a) towary całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym, zgodnie z warunkami określonymi w art. 16, bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego,

b) towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu,

c) towary uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym z towarów określonych w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) i b).

Towary krajowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia polskiego obszaru celnego, z zastrzeżeniem art. 88 Kodeksu celnego.

Stosownie do unormowań zawartych w art. 191 § 1 Kodeksu celnego towary powracające są to takie towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające zwalnia się od należności celnych przywozowych na wniosek osoby zainteresowanej. Zwolnienie od należności celnych przywozowych, o którym mowa w art. 191 Kodeksu celnego, jest udzielane, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione oraz gdy osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób nie budzący wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym (art. 192 § 1 Kodeksu celnego).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący – P.P. – przewoził przez granicę "celną" pojazd marki [...] o sfałszowanym numerze nadwozia [...]. Towar z urzędu celnego granicznego został przekazany za dokumentem tranzytowym [...] z dnia [...] r. do Urzędu Celnego przeznaczenia w B., celem dokonania formalności celnych. Przewoźnikiem towaru, zgodnie z danymi zawartymi w tym dokumencie tranzytowym, był P.P. Skarżący w wyznaczonym terminie nie dostarczył przedmiotowego towaru do urzędu celnego przeznaczenia, czym naruszył art. 2 § 1 i § 2, art. 36 § 1 i § 2 , art. 39, art. 98, art. 101 § 1 i § 2 i § 4 Kodeksu celnego.

Przedmiotowy samochód, objęty dokumentem tranzytowym, został przekazany celem dokonania odprawy celnej w urzędzie celnym przeznaczenia. Pojazd ten, znajdujący się pod dozorem celnym (zgodnie z 35 Kodeksu celnego), nie został przedstawiony celem dopełnienia formalności celnych ciążących na tym towarze, a zatem nie został wypełniony obowiązek wynikający z wskazanych wyżej przepisów Kodeksu celnego. Zgodzić się trzeba z organami celnymi, iż w realiach niniejszej sprawy dług celny powstał z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego, stosownie do regulacji zawartych w art. 211 § 1 w zw. z art. 212 § 1 Kodeksu celnego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, że skarżący – P.P. – uczestnicząc we wprowadzeniu tegoż samochodu (na niemieckich numerach rejestracyjnych) na polski obszar celny miał świadomość, iż towar ten został objęty procedurą tranzytu i powinien zostać przedstawiony celem dokonania jego "ostatecznej odprawy celnej", co sam skarżący potwierdził w swoich zeznaniach (protokół z przesłuchania – k. 163 – 161 akt adm.). Nie wypełniając tego obowiązku skarżący naruszył wskazane wyżej przepisy Kodeksu celnego, co w świetle unormowań zawartych w art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego stanowi podstawę do uznania go za dłużnika celnego. Przepis ten bowiem stanowi, że dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Sąd zgadza się również z organami celnymi, iż za datę powstania długu celnego w stosunku do przedmiotowego samochodu, należy uznać dzień [...]r., jako następny dzień, po którym towar ten miał zostać przedstawiony w urzędzie przeznaczenia ([...] r.)

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także stanowisko organów celnych co do kwestii, iż przedmiotowy pojazd opuścił polski obszar celny i z tą chwilą stracił status towaru krajowego (art. 3 § 1 pkt 18 b i c Kodeksu celnego), a równocześnie nie można go uznać za towar powracający w rozumieniu art. 191 Kodeksu celnego, z uwagi na fakt, iż towar ten nie został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych.

Sąd orzekając w tej sprawie w pełni podziela także stanowisko organów celnych w kwestii sposobu ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu, a w konsekwencji wysokości przyjętej kwoty długu celnego.

Sąd zgadza się z poglądem organu celnego drugiej instancji, iż w przedmiotowej sprawie organ celny pierwszej instancji nie popełnił błędu w ustaleniach przyjętego numeru nadwozia przedmiotowego samochodu, zawartych w sentencji decyzji.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., dowodu z akt postępowania karnego w sprawie kradzieży samochodu oraz podrobienia numeru nadwozia, Sąd stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie karne i jego wynik nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie celnej. Postępowanie celne, w przeciwieństwie do postępowania karnego, nie jest oparte na zasadzie winy. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 273 Kodeksu celnego : "Prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów niniejszej ustawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej".

Sąd zatem nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p., do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), oddalił.



Powered by SoftProdukt