Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łasku w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. ał

II SAB/Łd 99/24

Uzasadnienie

W dniu 24 lipca 2024 r. K. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Łasku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 5 lipca 2024 r. (data wpływu do organu – 9 lipca 2024 r.) K. S. i K. S.1 wystąpili do Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Łasku o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Ile w każdym z ostatnich 5 pełnych lat i roku obecnym tutejszy organ wystosował do organu egzekucyjnego wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszania rodziców do wykonania szczepień ochronnych u dzieci?

2. Ile wszczętych na wniosek tutejszego organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile zostało umorzonych?

3. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w punkcie 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego?

4. Ile upomnień tutejszy organ w okresie wskazanym w punkcie 1 przesłał do rodziców, którzy i nie wykonali wszystkich szczepień ochronnych?

5. Jaka była skuteczność wysłanych upomnień? Ilu rodziców po otrzymaniu upomnień rozpoczęło lub zaczęło kontynuować wykonywanie szczepień ochronnych?

6. Czy we wskazanym w punkcie 1 okresie zdarzały się sytuacje, że wszczynano postępowanie egzekucyjne, a dziecko miało zaświadczenie odraczające szczepienia ochronne? Ile takich sytuacji było w każdym z ostatnich 5 lat i w roku obecnym.

7. Ile tutejszy organ w okresie wskazanym w punkcie 1 złożył do organu egzekucyjnego wniosków o umorzenie albo zawieszenie postępowań egzekucyjnych i jakie były podstawy złożenia tych wniosków.

8. Czy tutejszy organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP? Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?

9. Jakie okoliczności wpływają na decyzję tutejszego organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?

10. Ile osób pracuje w komórce tutejszego organu zajmującej się szczepieniami ochronnymi? Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania?

11. Czy tutejszy organ pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów?

12. W jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP? Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach? Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów?

13. Czy organ zgłasza działania lekarzy stanowiące uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej?

14. Ile organ dokonał zgłoszeń uchybień prawa do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 lat?

15. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz jest obowiązany wydać́ jakiś́ dokument?

16. Ile tutejszy organ w ciągu ostatnich 5 lat odnotował niepożądanych odczynów poszczepiennych z podziałem na poszczególne szczepionki?

17. Ile ze zgłoszeń zostało przez pracownika PPIS zmienionych w zakresie kalifikacji NOP-u i z jakiej przyczyny?

18.Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązku szczepień pracownicy tutejszego organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem? Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w punkcie 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika?

19. Co możemy zrobić, jeżeli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka? Jakie kroki powinniśmy podjąć?

20. Skąd tutejszy organ pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych? Proszę wskazać jakie instytucje przekazały informacje o braku realizacji obowiązku szczepień w bieżącym roku?

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z 22 lipca 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łasku udzielił wnioskodawcom informacji publicznej wskazując, co następuje:

1. 2019 r. – 1; 2020 r. – 0; 2021 r. - 0; 2022 r. - 0; 2023 r. - 36; 2024 r.- 89 (na dzień 22.07.2024 r.)

Ad. 2,3,5,6,7,16,17. PPIS w Łasku nie posiada takich zestawień.

Ad. 4. 2019 r. -1; 2020 r.- 4; 2021 r.- 0; 2022 r . – 11; 2023 r.- 36; 2024 r.- 40 (na dzień 22.07.2024 r.)

Ad. 8. PPIS w Łasku nie prowadzi zestawień w przedmiocie pierwszej części pytania, natomiast co do drugiej części pytania, informuje, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie weryfikuje rejestru NOP.

Ad. 9. Stan zaszczepienia dziecka oraz informacja od lekarza o stwierdzeniu braku przeciwskazań do szczepienia.

Ad. 10. W PSSE w Łasku zatrudniona jest jedna osoba zajmująca się zagadnieniami szczepień ochronnych. Działania edukacyjne w zakresie szczepień ochronnych są podejmowane z samodzielnym stanowiskiem pracy ds. Oświaty Zdrowotnej i Promocji Zdrowia. Na stronie internetowej oraz mediach społecznościowych PSSE w Łasku, na bieżąco publikowane są artykuły, komunikaty, materiały informacyjne oraz ulotki z zakresu promocji szczepień ochronnych.

Ad. 11. PPIS w Łasku pełni kontrolę nad zgłoszeniem przez lekarzy NOP - ów zakresie weryfikacji kompletności danych zawartych w zgłoszeniu NOP, w razie konieczności kontaktuje się z lekarzem w celu uzupełnienia brakujących informacji.

Ad. 12. PPIS w Łasku informuje, że w przedmiocie pytania nie odnotował wskazanych zdarzeń w okresie ostatnich pięciu lat. Ponadto, informuje, że każde zgłoszenie NOP jest zaliczane do rejestru NOP-ów.

Ad. 13. Zgłaszanie działań lekarzy stanowiących uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej nie leży w kompetencjach Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Ad. 14 – 0.

Ad. 15,19. Przedmiot pytania dotyczy obowiązujących przepisów prawa i w swojej istocie zmierza do udzielania porady prawej, co jak nadmieniono we wstępie niniejszego pisma, nie leży w kompetencji organu.

Ad. 18. PPIS w Łasku informuje, że pracownicy PSSE w Łasku w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązku szczepień konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem. W przedmiocie drugiej części pytania PPIS w Łasku nie prowadzi takich zestawień.

Ad. 20. PPIS w Łasku pozyskuje informację o braku realizacji przez rodziców (opiekunów prawnych) szczepień obowiązkowych od świadczeniodawcy, który przechowuje tzw. kartę uodpornienia, czyli podmiot sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną na dzieckiem. W bieżącym roku informacje o braku realizacji obowiązku szczepień zostały przekazane przez podmioty lecznicze.

Powyższe pismo doręczono wnioskodawcom 24 lipca 2024 r. Odbiór przesyłki pokwitował osobiście skarżący, co wynika ze znajdującej się w aktach kopii potwierdzenia odbioru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sporządzonej tego samego dnia K. S. zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej] poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

W ocenie pełnomocnika skarżącego udzielone przez organ informacje nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych podkreślił, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej stanowi konstytucyjne uprawnienie obywatela, a jego ograniczenie może nastąpić jedynie na zasadach określonych ustawą. Pełnomocnik strony wskazał nadto, że wniesienie skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga jej poprzedzenia ponagleniem wystosowanym do organu wyższego rzędu, a udzielenie wnioskowanej informacji, po dacie wniesienia skargi na bezczynność, nie skutkuje uznaniem skargi za bezprzedmiotową. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 5 lipca 2024 r. i udzielenie żądanej informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości prawem przewidzianej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w Łasku wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, iż wbrew zarzutom skargi, udzielił wyczerpującej informacji na wszystkie pytania zawarte we wniosku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga K. S. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ustawy p.p.s.a.).

Należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łasku pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem K. S. i K. S.1 z 5 lipca 2024 r.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. m.in. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej]. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 powoływanej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zgodnie z art. 14 ust. 1 powoływanej ustawy udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Reasumując tę część rozważań należy wyjaśnić, iż bezczynność organu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni, pozostaje bezczynny.

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łasku będący adresatem wniosku z 5 lipca 2024 r. jest organem władzy publicznej, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 338) [dalej: ustawa o Inspekcji Sanitarnej], zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie.

W ocenie składu orzekającego wniosek K. S. i K. S.1 opatrzony datą 5 lipca 2024 r. (który wpłynął do organu 9 lipca 2024 r.) spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji publicznej, to jest: został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawców, określał w sposób dokładny adresata wniosku, jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Bezsporna jest również okoliczność, że w przewidzianym prawem terminie, pismem z 22 lipca 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łasku udzielił wnioskodawcom informacji publicznej obejmującej swoim zakresem odpowiedzi na wszystkie 20 pytań zawartych we wniosku wszczynającym postępowanie. Wobec braku określenia przez wnioskodawców formy w jakiej żądają oni udzielenia informacji publicznej, w/w pismo zostało przesłane wnioskodawcom na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora pocztowego, w sposób tożsamy w jaki został złożony wniosek, i doręczone skarżącemu 24 lipca 2024 r. Ponad wszelką wątpliwość organ nie zlekceważył wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie pozostał wobec niego bierny.

Strona skarżąca kwestionuje natomiast zakres udzielonych jej informacji, które w ocenie pełnomocnika skarżącego nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Z całą mocą jednak podkreślenia wymaga, iż wywodząc powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił w jakim zakresie udzielone odpowiedzi na zadane pytania, zawarte we wniosku z 5 lipca 2024 r. uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie przez Sąd pełnej oceny zasadności stawianych zarzutów.

Dalej wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych za informację publiczną uznaje się co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy o Inspekcji Sanitarnej, w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., II SAB/Sz 119/18). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1284 ze zm.) [dalej: ustawa o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych] oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. Nr 254, poz. 1711) [dalej: rozporządzenie). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych oraz § 5 rozporządzenia). Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, którą organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań.

Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że organ udzielił odpowiedzi na pytania nr 1, 4, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 18 i 20. Ponadto organ jasno wskazał, że nie prowadzi odpowiednich zestawień i z tego powodu nie posiada informacji, o które pytano w pkt: 2, 3, 5, 6, 7, 16 i 17.

Jednocześnie jednak zgodzić się należy, że nie stanowi informacji publicznej wiedza organu o przepisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji. Obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie stanowią materii informacji publicznej. Są one dostępne w oficjalnych publikatorach takich jak Dzienniki Ustaw, Monitory Polskie i Dziennikach Urzędowych. Ponadto, z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, by w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ był zobowiązany udzielać porad prawnych lub medycznych, o co wnosił skarżący w punktach 15 i 19 wniosku pytając: "Co możemy zrobić, jeśli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka. Jakie kroki powinniśmy podjąć? oraz "Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz zobowiązany jest wydać jakiś dokument?" Stwierdzić wobec tego trzeba, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej brak było podstaw do wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Prawidłową formą działania organu było więc poinformowanie skarżących na piśmie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co uwolniło organ od zarzutu bezczynności, czyniąc skargę w tym zakresie niezasadną.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącego, przywołane wyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Łasku zarzutu bezczynności, co czyni wniesioną skargę bezzasadną.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając w oparciu o przepisy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

ds