Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Generalnego do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Generalnego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Niezależne Stowarzyszenie "[...]", dalej: "stowarzyszenie", wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2025 r. skierowało do Prokuratora Generalnego, dalej: "organ", wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

- pełnej dokumentacji pracy Zespołu do zbadania spraw pozostających

w zainteresowaniu opinii publicznej ze względu na ich przedmiot oraz charakter, prowadzonych i zakończonych w latach 2016-2023 w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w tym:

- wniosków, wytycznych i poleceń politycznych kierowanych do tego zespołu przez Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego, bądź inne osoby trzecie, w tym Stowarzyszenie [...] i Fundację [...], co do zakresu prac zespołu i wszelkich innych kwestii związanych z jego pracą,

- wniosków inicjujących pracę Zespołu przez Stowarzyszenie [...]

i Fundację [...] bądź inne podmioty oraz wskazujących listę spraw do zbadania oraz dalszą korespondencję w tym zakresie,

- dokumentację podziału obowiązków, materiałów przygotowanych przez poszczególnych członków zespołu,

- korespondencji zespołu z Ministrem Sprawiedliwości Prokuratorem Generalnym

w przedmiocie akceptacji pracy Zespołu oraz upublicznienia treści Raportu Zespołu na podstawie art. 12 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 390 z późn. zm.).

Stowarzyszenie wnioskowało o przekazanie tych informacji pocztą elektroniczną na adres [...] w formie skanów wnioskowanych dokumentów w postaci plików komputerowych.

Wniosek ten na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze przekazano w dniu 6 maja 2025 r. według właściwości do Prokuratury Krajowej.

Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej, pismem z dnia 20 maja 2025 r., odpowiadając na wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. poinformował stowarzyszenie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p."

Zaznaczono, że raport z prac Zespołu jest jawny, został opublikowany w całości na stronie Prokuratury Krajowej pod datami 14 stycznia i 29 kwietnia 2025 r., natomiast inne dokumenty, o ile były sporządzone i wykorzystane do opracowania raportu, mają charakter dokumentów wewnętrznych, które nie zawierają danych publicznych. Dokumenty takie służą wymianie informacji, gromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (vide wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r.,

I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., I OSK 1883/14; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013, Nr 8, poz. 122).

Stowarzyszenie, kolejnym pismem, z dnia 20 maja 2025 r., skierowanym drogą elektroniczną do Prokuratora Generalnego, zwróciło się o wydanie decyzji

w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. podtrzymał stanowisko z dnia 20 maja 2025 r. wyjaśniając, że wniosek o informację publiczną może zostać załatwiony poprzez udostępnienie informacji w formie czynności materialno-technicznej, odmowę jej udostępnienia albo

umorzenie postępowania, a także poprzez poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot nie dysponuje żądaną informacją publiczną, ewentualnie ma zastosowanie odrębny tryb dostępu.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej jedynie w dwóch przypadkach, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej, lub następuje umorzenie postępowania. W pozostałych przypadkach decyzji administracyjnej się nie wydaje, w tym zwłaszcza w sytuacji gdy

żądana informacja w ogóle nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ww. ustawy.

Stowarzyszenie w dniu 18 czerwca 2025 r. skierowało skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r.

o udostępnienie informacji publicznej.

Stowarzyszenie zarzuciło organowi wskutek bezczynności naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy

o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Skarżące stowarzyszenie wniosło o:

1. stwierdzenie, że Prokurator Generalny dopuścił się bezczynności,

2. zobowiązanie Prokuratora Generalnego do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Argumentując wskazano, że organ do którego kierowano wniosek

o udostępnienie informacji publicznej, tj. Prokurator Generalny pozostawił przedmiotowy wniosek bez żadnego rozpoznania i do dnia złożenia skargi nie udostępnił informacji będącej przedmiotem wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r.

Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie organ uznał, że wnioskowana informacja dotyczy dokumentów wewnętrznych, a w związku z tym nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., o czym poinformowano wnioskodawcę bez zbędnej zwłoki. Organ wyjaśnił, że wnioskowane dokumenty to dokumenty wytworzone

i wykorzystane do opracowania końcowego stanowiska, czyli raportu z prac Zespołu prokuratorów. Dokumenty te mają wyłącznie wewnętrzny charakter i służyły do wewnętrznej organizacji pracy związanej z badaniem postępowań, podziałem zadań pomiędzy prokuratorów członków Zespołu, wewnętrzną komunikacją w zakresie selekcji spraw i ich przesyłania do badań, aż do opracowania stanowiska końcowego, które zostało opublikowane na stronie internetowej Prokuratury Krajowej w portalu Gov.pl.

Ponadto wyjaśnił, że na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia

2016 r. Prawo o prokuraturze, obsługę Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego zapewnia Prokuratura Krajowa. Wniosek o informację publiczną Niezależne Stowarzyszenie "[...]", złożyło w dniu [...] kwietnia 2025 r. w Ministerstwie Sprawiedliwości. Kierując się treścią przywołanego art. 17 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, Ministerstwo Sprawiedliwości wniosek ten przekazało Prokuraturze Krajowej. Został on następnie rozpoznany, a wnioskodawca otrzymał odpowiedź. W związku z tym wniosek został rozpoznany w terminie określonym

w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a o zajętym stanowisku poinformowano skarżącego.

Zwrócił uwagę, że obowiązek rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wiąże się z koniecznością dokonania oceny wnioskowanej informacji pod kątem przepisów u.d.i.p. Organ dokonał więc takiej oceny i uznał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Fakt, że skarżące stowarzyszenie nie zgadza się z tą oceną i ją kwestionuje nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z dnia [...] kwietnia 2025 r. jest zasadna.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym

w składzie trzech sędziów.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p."

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone

w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Prokurator Generalny, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art.

6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów

i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c u.d.i.p.), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność

o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem na przykład:

- wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13);

- korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13, z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13, z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 3073/13 oraz z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3335/21).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają bowiem niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że o ile u.d.i.p. daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej.

Jednocześnie zaakcentować należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności życia publicznego przez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe. Z tego względu za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane wyłącznie te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz. Wyłączenie dokumentów wewnętrznych spod reżimu ustawy o dostępie do informacji publicznej ma bowiem charakter wyjątku, wobec czego pojęcie to powinno być wykładane wąsko (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3405/21 oraz

z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1607/14).

W świetle powyższego nie można zaakceptować na gruncie rozpoznawanej sprawy poglądu organu, że wnioskowana przez stowarzyszenie dokumentacja pracy Zespołu, wnioski, wytyczne kierowane do tego zespołu, co do zakresu prac zespołu

i innych kwestii związanych z jego pracą, wniosków inicjujących pracę Zespołu, dokumentacja podziału obowiązków, materiałów przygotowanych przez członków Zespołu, korespondencji Zespołu z Ministrem Sprawiedliwości Prokuratorem Generalnym w przedmiocie akceptacji pracy Zespołu oraz upublicznienia treści Raportu Zespołu, jest co do zasady dokumentacją wewnętrzną i w związku z tym nie ma waloru informacji publicznej.

Zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że informacją publiczną jest nie tylko rozstrzygnięcie kończące postępowanie, ale także dokumentacja wytworzona

w trakcie procesu decyzyjnego, stanowiąca podstawę podjęcia decyzji przez organ władzy w sprawie publicznej, będąc wyrazem działalności tego organu w ramach jego kompetencji.

Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wskazał, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, ponieważ mają wyłącznie wewnętrzny charakter i służyły do wewnętrznej organizacji pracy związanej z badaniem postępowań, podziałem zadań pomiędzy prokuratorów członków Zespołu, wewnętrzną komunikację w zakresie selekcji spraw i ich przesyłania do badań, aż do opracowania stanowiska końcowego, które zostało opublikowane na stronie internetowej Prokuratury Krajowej w portalu Gov.pl.

Przedstawione stanowisko organu nie wykazuje jednak w sposób przekonujący i wyczerpujący, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Skoro w przedmiotowej sprawie nie wykazano wewnętrznego charakteru żądanej dokumentacji to organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację

w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję

o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Zwrócić należy uwagę, że stowarzyszenie wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r.

o udostępnienie informacji publicznej skierowało do Prokuratora Generalnego, który w tej sprawie nie podjął działań na gruncie u.d.i.p. i nie rozpatrzył wniosku. Organ, którego bezczynność zaskarżono w skardze, tj. Prokurator Generalny, jest zatem bezczynny w rozpatrzeniu wniosku.

Wprawdzie w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. podjęte zostały określone działania, które wykazano w odpowiedzi na skargę, to jednak stwierdzić należy, że nie zostały one podjęte przez Prokuratora Generalnego, lecz z upoważnienia Prokuratora Krajowego.

Biorąc pod uwagę, że skarga dotyczy bezczynności Prokuratora Generalnego, który był właściwy dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzić należy, że organ ten był obowiązany do jego rozpatrzenia. Tymczasem

w odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wskazuje, że obsługę Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego zapewnia Prokuratura Krajowa.

Jednakże z akt sprawy, jak również z innych dostępnych Sądowi informacji, nie wynika, aby wnioski o udostępnienie informacji publicznej kierowane do Prokuratora Generalnego były rozstrzygane przez Prokuratora Krajowego.

Z akt sprawy nie wynika też, aby Prokurator Generalny, którego bezczynności dotyczy skarga z dnia 18 czerwca 2025 r., udzielił upoważnienia Prokuratorowi Krajowemu do rozpatrywania w jego imieniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Także z działań podjętych przez Zastępcę Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej w sprawie wniosku skierowanego do Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie wynika, aby ten działał w tym zakresie z upoważnienia Prokuratora Generalnego.

Nie ma zatem podstaw, aby przyjąć, że działania Zastępcy Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej zostały podjęte przez Prokuratora Generalnego, który jest odrębnym organem władzy publicznej od Prokuratora Krajowego.

W świetle powyższego, Sąd - rozpoznając skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej - stwierdził, że Prokurator Generalny pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku na dzień wniesienia skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.

W sprawie tej Prokurator Generalny nie rozpatrzył wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni, nie wydał też w tym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w sytuacji zaistnienia podstawy wyłączenia udostępnienia informacji publicznej), w tym nie wzywał wnioskodawcy do podjęcia czynności, które w jego ocenie winny być dokonane przez wnioskodawcę przed wydaniem decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu, w sprawie nie ma podstaw, aby działania podjęte przez inny organ administracji publicznej przypisać Prokuratorowi Generalnemu.

Organ nie poinformował też wnioskodawcy w terminie 14 dni pismem, że nie posiada żądanej informacji publicznej i nie wskazał, że informacje te posiada inny organ.

Z tych względów Sąd zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Prokuratora Generalnego

w rozpatrzeniu wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt

I OSK 675/12). Jest to stan, w którym naruszenie to jest istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (wyrok NSA

z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 585/15). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym szczególnie czas trwania bezczynności (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy

w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14).

Niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p., w tym przekazanie wniosku według właściwości do rozpatrzenia Prokuraturze Krajowej, nie stanowi w tej sprawie przesłanki kwalifikowania bezczynności Prokuratora Generalnego jako rażącego naruszenia prawa. W szczególności nie ma podstaw, aby stwierdzić, że organ zmierzał do pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie 1 wyroku.

W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy.

O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak

w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżące stowarzyszenie wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.