Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do załatwienia wniosku M. G. z dnia 9 czerwca 2025 r. w zakresie jego pkt 2 i pkt 3, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) dalej idącą skargę oddala, 5) zasądza od Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (zwanego dalej: wnioskodawcą lub skarżącym) do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie przekazanej do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu - jest bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (zwanego dalej: organem lub Prezesem WSA we Wrocławiu), w udostępnieniu informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Wnioskodawca, wnioskami, połączonymi następnie przez jego adresata do wspólnego rozpoznania, złożonymi w formie dokumentu elektronicznego zwrócił się w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: ustawa lub u.d.i.p., do Prezesa WSA we Wrocławiu o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

po pierwsze – 1) na jakim etapie znajduje się rozpatrzenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., złożonego w sprawie skargi dotyczącej Gminy P.; 2) czy została wydana decyzja, postanowienie lub zarządzenie w przedmiocie tego wniosku; 3) w jaki sposób WSA we Wrocławiu rozumie termin "niezwłocznie" w kontekście art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak we wniosku z dnia z dnia 4 czerwca 2025 r.;

po drugie – 1) czy w sprawie wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., dotyczącego skargi na działania Gminy P., wydano jakiekolwiek postanowienie, zarządzenie lub decyzję - w razie pozytywnej odpowiedzi zażądał udostępnienia kopii tego dokumentu, natomiast w odwrotnym przypadku wniósł o podanie przyczyn braku niezwłocznego rozpoznania wniosku zgodnie z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) czy WSA we Wrocławiu posiada wewnętrzne procedury lub wytyczne określające maksymalny termin rozpoznania wniosków o zabezpieczenie; 3) czy w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek WSA we Wrocławiu wydał postanowienie zabezpieczające w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego – w przypadku odpowiedzi twierdzącej zażądał podania liczby takich spraw oraz wskazania organów, których dotyczyły. Tak we wniosku z dnia z dnia 9 czerwca 2025 r.

Skarżący podał także, że oczekuje udzielenia odpowiedzi za pośrednictwem ePUAP.

Wniosek skarżącego zarejestrowany został, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu, pod symbolem 0500, nr sprawy [...].

W odpowiedzi, pismem z 9 czerwca 2025 r., organ poinformował skarżącego, że wniesiona bezpośrednio do Sądu skarga wraz z wnioskiem o zabezpieczenie została w dniu 3 czerwca 2025 r. zarejestrowana w dzienniku korespondencji pod nr [...] i w dniu 9 czerwca przekazana do Burmistrza Miasta i Gminy P. w celu udzielenia na nią odpowiedzi i przesłania akt administracyjnych sprawy.

W kolejnym wniosku z dnia 9 czerwca 2025 r., jak wskazano powyżej, złożonym także w formie dokumentu elektronicznego, skarżący - również w trybie dostępu do informacji publicznej - sformułował kolejne pytania.

Wniosek ten, z 9 czerwca 2025 r., zarejestrowany został, na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu, w repertorium pod symbolem 053, nr sprawy [...]. Następnie, dla prowadzenia sprawy pod jednym symbolem, sprawę z wniosku z 4 czerwca 2025 r. włączono do sprawy nr [...], stąd określenie dla wspólnego rozpoznania jako wniosek z 9 czerwca 2025 r., odnośnie do którego udzielono odpowiedzi pismem z 18 czerwca 2025 r.

W odpowiedzi z 18 czerwca 2025 r., organ wskazał na wstępie, że w uzupełnieniu informacji udzielonej 9 czerwca 2025 r. ([...]) w zakresie pytań odnoszących się do skargi na naruszenie prawa przez Radę Miejską w P. wyjaśnia, iż sprawie tej na dzień udzielenia odpowiedzi nie zostały wydane żadne rozstrzygnięcia. Następnie podkreślił, że działanie Sądu wynika z treści art. 54 § 1 i § 2 P.p.s.a., w myśl których skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a organ ma obowiązek przekazać ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Tym samym organ poinformował, że po przekazaniu przez organ ww. dokumentów, Sąd podejmie dalsze czynności w sprawie, natomiast o terminie posiedzenia niejawnego w zakresie rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a, zadecyduje przewodniczący lub sędzia sprawozdawca.

Odnosząc się do pytania dotyczącego wydanych przez WSA we Wrocławiu postanowień w przedmiocie zabezpieczenia w sprawach jednostek samorządu terytorialnego organ wskazał, że na podstawie urządzeń ewidencyjnych, prowadzonych przez WSA we Wrocławiu, nie ma możliwości udzielenia żądanej informacji.

Pismem z 9 czerwca 2025 r., skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazaną 30 czerwca 2025 r. do WSA we Wrocławiu skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności WSA we Wrocławiu; 2) zobowiązanie WSA do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na wniosek; 3) zasądzenie kosztów postępowania.

Dalej skarżący zarzucił, że w odpowiedzi z dnia 9 czerwca 2025 r. nie odniesiono się do pytań zawartych we wniosku, nie udzielono żadnej informacji, a ograniczono się jedynie do ogólnego przytoczenia art. 54 § 1 P.p.s.a. oraz informacji o przekazaniu skargi do organu. W ocenie skarżącego WSA we Wrocławiu uchylił się od obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zignorował art. 61 § 3 P.p.s.a., nie rozpoznając "niezwłocznie" wniosku o zabezpieczenie. Podniósł również, że odpowiedź z 9 czerwca 2025 r. była całkowicie niemerytoryczna i nie spełniała wymogów odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2025 r. Przewodniczącego Wydziału IV WSA we Wrocławiu została ona zarejestrowana i wpisana do repertorium za sygn. akt IV SAB/Wr 749/25, symbol 658/6480, a jej przedmiot oznaczony został jako "bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 czerwca 2025 r.".

W odpowiedzi na skargę Prezes WSA we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że z uwagi na wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, skarga została, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV, zarejestrowana w dniu 3 czerwca 2025 r. w dzienniku korespondencji pod nr [...]. Zatem możliwość podjęcia dalszych czynności przez Sąd, w tym wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zabezpieczenie, możliwe było po przekazaniu przez organ skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy. Odnosząc się jeszcze do wniosku o udostępnienie informacji w przedmiocie wydanych przez sąd postanowień zabezpieczających w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego powtarzając argumentację z odpowiedzi z 18 czerwca 2025 r., stwierdził, że nie ma możliwości udzielenia żądanej informacji.

W ocenie organu w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia terminu na udzielenie informacji publicznej przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Prezes WSA we Wrocławiu podniósł zatem, że na gruncie kontrolowanej sprawy odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 4 czerwca i 9 czerwca 2025 r. (po ich połączeniu) zostały udzielone w dniu 18 czerwca 2025 r., czyli z dochowaniem ustawowego terminu.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt III OW 95/25, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie, w dacie orzekania Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 9 czerwca 2025 r., do którego dołączono do rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 4 czerwca 2025 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie u.d.i.p. Sąd uznaje – za WSA we Wrocławiu – wniosek z 4 czerwca 2025 r. jako stanowiący przedmiot odpowiedzi udzielonej 18 czerwca 2025 r., wespół z wnioskiem z 9 czerwca 2025 r., stąd wniosek datowany na dzień 4 czerwca i 9 czerwca 2025 r., przyjmuje i uznaje jako wniosek z 9 czerwca 2025 r. Tak też datują wniosek sędziowie składający oświadczenia o wyłączeniu ich od rozpoznania sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji na wniosek z 9 czerwca 2025 r., a także oznaczono jego przedmiot zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV WSA we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2025 r., mocą którego została ona zarejestrowana i wpisana do repertorium za sygn. akt IV SAB/Wr 749/25, o symbolu 658/6480, jej przedmiot oznaczony został jako "bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 czerwca 2025 r.".

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Wyjaśnienia również wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, co zresztą nie było kwestionowane w sprawie, że Prezes Sądu, w tej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Kwestią zasadniczą w sprawie jest to czy udzielając odpowiedzi 18 czerwca 2025 r., pismem o nr [...], na wskazany we wniosku adres organ zrealizował powinność udzielenia odpowiedzi na wniosek kierowany do niego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak uznaje, czy wprost przeciwnie jak podnosi strona skarżąca.

W sporze tym – zdaniem składu orzekającego – częściowo rację ma co do meritum skarżący.

Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów. W myśl art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/04).

W przedmiotowej sprawie, co wymaga przypomnienia, skarżący we wniosku z 4 a następnie 9 czerwca 2025 r., kierowanym w trybie dostępu do informacji publicznej, sformułował następujące pytania: na jakim etapie znajduje się rozpatrzenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., złożonego w sprawie skargi dotyczącej Gminy P.; czy została wydana decyzja, postanowienie lub zarządzenie w przedmiocie tego wniosku; w jaki sposób WSA we Wrocławiu rozumie termin "niezwłocznie" w kontekście art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak we wniosku z dnia z dnia 4 czerwca 2025 r. Z kolei w dołączonym do niego, uznanym jako uzupełnienie, w aspekcie jego rozpoznania wniosku z 9 czerwca 2025 r., zażądał informacji w zakresie: 1) czy w sprawie wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., dotyczącej skargi na działania Gminy P., wydano jakiekolwiek postanowienie, zarządzenie lub decyzję - w razie pozytywnej odpowiedzi zażądał udostępnienia kopii tego dokumentu, natomiast w odwrotnym przypadku wniósł o podanie przyczyn braku niezwłocznego rozpoznania wniosku zgodnie z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 2) czy WSA we Wrocławiu posiada wewnętrzne procedury lub wytyczne określające maksymalny termin rozpoznania wniosków o zabezpieczenie; 3) czy w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek WSA we Wrocławiu wydał postanowienie zabezpieczające w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego – w przypadku odpowiedzi twierdzącej zażądał podania liczby takich spraw oraz wskazania organów, których dotyczyły. Wniosek skarżącego, co wymaga powtórzenia, z 9 czerwca 2025 r. zarejestrowany został, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu, w repertorium pod symbolem 053, nr sprawy [...]. Tym samym, dla prowadzenia sprawy pod jednym symbolem, sprawę z wniosku z 4 czerwca 2025 r. włączono do sprawy nr [...], stąd określenie dla wspólnego rozpoznania jako wniosek z 9 czerwca 2025 r.

Organ odpowiadając na powyższe pytania - w piśmie datowanym na 18 czerwca 2025 r. - podał, że w sprawie skarżącego na dzień kierowania do niego pisma, tj. 18 czerwca 2025 r., nie zostały wydane żadne rozstrzygnięcia. Dalej podał, że na podstawie urządzeń ewidencyjnych, prowadzonych w Sądzie nie ma możliwości udzielenia odpowiedzi na pytania o wydanych postanowieniach w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego. Organ nie ustosunkował się do żądania określenia odnośnie do rozpoznania wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., uzupełnionego jako czy WSA we Wrocławiu posiada wewnętrzne procedury lub wytyczne określające maksymalny termin rozpoznania wniosków o zabezpieczenie, zatem też w jaki sposób WSA we Wrocławiu rozumie termin "niezwłocznie" w kontekście art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podobnie należy ocenić, jako nieudzielenie informacji na pytanie o wydanych postanowieniach w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego.

W tych okolicznościach prawnych i faktycznych stwierdzić należy, że nie udzielono odpowiedzi na powyższe pytania. Brak informacji czy WSA we Wrocławiu posiada wewnętrzne procedury lub wytyczne określające maksymalny termin rozpoznania wniosków o zabezpieczenie. Z pisma będącego odpowiedzią na pytania skarżącego nie wynika czy adresat wniosku (Sąd) posiada wewnętrzne procedury lub wytyczne określające maksymalny termin rozpoznania wniosków o zabezpieczenie. Zatem zdaniem składu orzekającego nie udzielono odpowiedzi w tym zakresie. Podobną ocenę skład orzekający formułuje odnośnie do pytań opisanych jako: "czy została wydana decyzja, postanowienie lub zarządzenie w przedmiocie wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 1 czerwca 2025 r., złożonego w sprawie skargi dotyczącej Gminy P." i "czy w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek WSA we Wrocławiu wydał postanowienie zabezpieczające w sprawach dotyczących jednostek samorządu terytorialnego – w przypadku odpowiedzi twierdzącej zażądał podania liczby takich spraw oraz wskazania organów, których dotyczyły" (pytania oznaczone jako 3). Rację ma strona skarżąca, że ogólne przytoczenie trybu działania i procedowania z zacytowaniem art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi odpowiedzi na pytania sformułowane we wniosku. Pomimo połączenia wniosków do wspólnego rozpoznania nie udzielono odpowiedzi na żądania w nich zawarte. Sądowi orzekającemu w sprawie z urzędu wiadome jest, że dane dotyczące wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowią dane statystyczne sądów administracyjnych. Zamieszczane i podawane są w dziale 14 sprawozdania rocznego zatytułowanego "Wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności". Zatem dane te są w posiadaniu organu i możliwe są do ich wygenerowania. Przy czym już konieczność wytworzenia żądanej informacji w kształcie i zakresie objętym wnioskiem wespół z wymaganym nakładem czasu pracy do jej wytworzenia także w sposób określony we wniosku pozostają na tym etapie poza możliwością sformułowania kategorycznej oceny czy odnoszą się do informacji prostej czy przetworzonej. Czym innym jest w ogóle brak żądanej informacji, a czym innym jest konieczność posegregowania danych do kształtu objętego żądaniem. Zgoła bowiem czym innym jest niemożność udzielenia informacji z uwagi na brak urządzeń ewidencyjnych a czym innym posiadanie jednostkowych danych ogólnych z przedmiotu zapytania, które dla uczynienia zadość żądaniu wymagają wygenerowania i każdorazowego przeanalizowania czy odnoszą się i dotyczą jednostek samorządu terytorialnego, a następnie ich zestawienia i sumarycznego przedstawienia co do liczby takich spraw oraz wskazania organów, których dotyczyły.

Mając to na uwadze, zdaniem składu orzekającego, na sformułowane we wniosku żądania organ nie udzielił pełnych odpowiedzi, odpowiadających na zakreślone we wniosku pytania.

W związku z tym powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - wedle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Jednakże ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 u.d.i.p., nie powoduje zmiany charakteru informacji jako publicznej. Natomiast wybór określonej formuły załatwienia wniosku dostępowego powinien być determinowany jego ewaluacją przez pryzmat postanowień art. 5 u.d.i.p. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Stąd w przypadku zaistnienia okoliczności ograniczających prawo do informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. organ zobowiązany do udostępnienia informacji powinien wydać decyzję odmowną, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne dokonanej odmowy. W przeciwnym razie pozostaje w bezczynności. Dodać tylko można, że w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.

Uwzględniając przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że o ile organ odpowiedział pismem z 18 czerwca 2025 r., to jednak treść odpowiedzi pozwala na stwierdzenie, że nie załatwił wniosku skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, albowiem udzielona odpowiedź jest niepełna i nie stanowi odpowiedzi na pytania sformułowane przez wnioskodawcę.

W konsekwencji takiego twierdzenia jest uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W realiach sprawy działanie organu odnośnie do żądania udostępnienia informacji szczegółowo opisanych w stanie faktycznym sprawy nie wyczerpuje żadnej z przedstawionych wyżej i przewidzianych w u.d.i.p. form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Organ – w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - nie udostępnił bowiem informacji publicznej wskazanej przez skarżącego we wniosku, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie został też zastosowany tryb określony w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Niepodjęcie zaś stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. lub niepoinformowanie wnioskodawcy o braku posiadania żądanej informacji jest równoznaczne z pozostawaniem skarżonego organu w stanie bezczynności. Powyższe ustalenie skutkowało koniecznością zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Zaakcentować jeszcze należy, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami ustawy. Sąd nie może natomiast na tym etapie postępowania ingerować w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia, wynikające choćby z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. To organ rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien dokonać w tym zakresie odpowiednich ustaleń i oceny.

Skoro zaś, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w prawem określony sposób w terminie na wniosek skarżącego, to tym samym dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. W zakresie tej oceny wyjaśnić należy, że rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podjęcia przez organ czynności zmierzającej do rozpoznania wniosku skarżącego, jego lekceważenia i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił fakt, że organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - wprawdzie wadliwie - ale zareagował na wniosek skarżącego. W niniejszej sprawie powodem bezczynności organu nie było więc zamierzone uniemożliwienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej, lecz niewłaściwie zareagowanie na wniosek.

Rezultatem stwierdzenia, że doszło do niepełnej odpowiedzi na połączone przez WSA we Wrocławiu wnioski jest oddalenie skargi w części ustosunkowującej się do pytań w nich sformułowanych (pkt 4 wyroku). Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., w pkt 5 wyroku Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.