Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. M. na bezczynność Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 27 stycznia 2026 r. (data wpływu do organu 28 stycznia 2026 r.) D. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych w G. (dalej: organ) dotyczącą udostępnienia informacji publicznej w zakresie realizacji inwestycji pod nazwą pawilon parkowy "[...]" w G.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że w dniu 9 stycznia 2026 r. złożył do organu wniosek o udostępnienie ww. informacji publicznej, który obejmował w szczególności informacje dotyczące harmonogramu rzeczowo – finansowego inwestycji, dokonanych płatności, dokumentów warunkujących wypłatę środków publicznych, nadzoru inwestorskiego i aktualnego stanu realizacji inwestycji. Skarżący zaznaczył, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji odmownej ani nie poinformował o przedłużeniu terminu.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że organ udzielił skarżącemu informacji publicznej w dniu 27 stycznia 2026 r. Termin 14-dniowy na udzielenie tejże odpowiedzi został wprawdzie przekroczony o 2 dni, jednak przyczyną opóźnienia była awaria komputera pracownika, który udzielał odpowiedzi na wniosek. Po usunięciu awarii pracownik niezwłocznie udostępnił wnioskowaną informację publiczną. W tym samym dniu, tj. 27 stycznia 2026 r., skarżący nadał skargę na bezczynność organu, którą organ otrzymał 28 stycznia 2026 r. Tym samym, organ nie znajduje się w bezczynności, gdyż żądana informacja została udostępniona skarżącemu.

Z ostrożności, w przypadku uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do bezczynności organu, jego pełnomocnik podkreślił, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1), 2) i 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Ponadto, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Ponadto zwrócić należy uwagę na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której podkreślono, iż "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Podkreślić należy, że stan bezczynności organu w dacie wniesienia skargi na bezczynność musi być stanem istniejącym, a nie historycznym. Istotą skargi na bezczynność (a także przewlekłość) jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1131/24, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23, postanowienie WSA w Gdańsku z 13 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Gd 18/26).

Skład orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale i w zaprezentowanych wyżej orzeczeniach, co ma zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie.

Jak bowiem wynika z akt tej sprawy, w chwili wniesienia skargi na bezczynność organ w tej bezczynności już nie pozostawał, gdyż w dniu 27 stycznia 2026 r. (w którym to dniu nadana została skarga) udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną. Powyższe oznacza, że w dacie wniesienia skargi stan bezczynności już nie istniał. Stanowi to zaś przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Zaistniała sytuacja uniemożliwia bowiem stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.