Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia 9 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny merytorycznej 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny; 2. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...]; 3. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej A. P. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 31 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku wpłynęła skarga A. P. (dalej jako "wnioskodawczyni" albo "skarżąca") na informację Zarządu Województwa [...] z dnia 9 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny merytorycznej.

Z załączonej do skargi dokumentacji wynikają następujące okoliczności:

A. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. P. z siedzibą w D. wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu pt.: "Stworzenie 50 nowych miejsc w żłobku w [...]", w ramach Osi priorytetowej 05 Zatrudnienie, Działanie 03 Opieka nad dziećmi do lat 3 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020.

Pismem z dnia 14 października 2020 r. ([...]) Dyrektor Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował wnioskodawczynię o negatywnym wyniku oceny przedmiotowego wniosku o dofinansowanie projektu.

Organ wyjaśnił, że wniosek spełnił kryteria wykonalności, uzyskał wymagane

w konkursie minimum punktowe w ramach oceny strategicznej I – go stopnia i został skierowany przez oceniających do etapu negocjacji. Jednakże zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, negocjacje prowadzone są do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie - poczynając od projektu, który uzyskał najlepszą ocenę na etapie oceny merytorycznej. Wyczerpanie kwoty przeznaczonej

na dofinansowanie projektów w konkursie wpłynęło na decyzję o nieskierowaniu przedmiotowego wniosku do etapu negocjacji. W związku z tym, na podstawie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 818; dalej powoływanej jako "ustawa wdrożeniowa") przedmiotowy wniosek, który nie podlegał negocjacjom został oceniony negatywnie pod względem merytorycznym uzyskując 0 punktów.

Pismem z dnia 27 października 2020 r. A. P. wniosła protest od wyniku oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie wskazując, że nie zgadza się z oceną w kryteriach merytorycznych - strategicznych I – go stopnia, to jest:

- Kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu – cechy grupy docelowej;

- Kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu – dane i ich źródła pochodzenia;

- Kryterium B.1. Kompleksowość projektu – jakość zadań.

W uzasadnieniu protestu odnosząc się do kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu – cechy grupy docelowej skarżąca wskazała, że odnośnie pierwszego z kryteriów oceniający obniżył punktację o 10 punktów stwierdzając, że charakterystyka grupy docelowej jest niewystarczająco precyzyjna, co powoduje problem w zidentyfikowaniu rodzaju i zakresu pomocy. W opinii oceniającego, czynniki wskazano w sposób ogólny. Strona podkreśliła jednak, że charakterystyka grupy docelowej wynika z przeprowadzonej analizy. To na jej podstawie określono charakterystykę grupy docelowej. Jej bliższe doprecyzowywanie spowodowałoby, że pojawiłyby się domysły, a nie fakty, natomiast sama grupa docelowa byłaby bardziej ograniczona, co nie miałoby przełożenia na rzeczywistość. Zgodnie z zapisami wniosku (sekcja D), grupą docelową projektu są wszystkie osoby, w przypadku których stwierdzono problem związany z niemożnością podjęcia zatrudnienia. Wskazano pojawiające się bariery, jakie zostały zaobserwowane podczas przeprowadzania analizy obszaru. Skarżąca podkreśliła, że zawsze można ukierunkować działania na wybraną grupę osób (np. kobiety do 25 - go roku życia, albo z konkretnych kategorii zawodowych, poziomu wykształcenia), jednak byłoby to elementem dyskryminacji. Nie ma bowiem możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że określone wycinki grupy docelowej mają większe szanse na znalezienie pracy od innych. Ponadto przedmiotem oceny jest przede wszystkim przełożenie stwierdzonych cech specyficznych grupy docelowej na wystąpienie określonego w projekcie problemu. Zostało to natomiast wykonane w całości. Z tego względu wniosek powinien uzyskać dodatkowych 10 punktów.

Odnośnie drugiego kryterium (A.2 Potrzeba realizacji projektu – dane i ich źródła pochodzenia) wskazano w proteście, że oceniający obniżył punktację o 5 punktów stwierdzając, że we wniosku nie napisano, ile osób zostało objętych badaniem własnym. Rzeczywiście taka informacja się nie pojawiła, jednak we wniosku znalazły się wszystkie informacje wymagane, aby w ramach kryterium uzyskać maksymalną liczbę punktów. Zgodnie z założeniami analiza powinna opierać się na aktualnych danych (styczeń - luty 2020 r.) i powinna być efektem analiz przeprowadzonych bezpośrednio na potrzeby zdiagnozowania sytuacji problemowej dla projektu (tak właśnie było) oraz,

że dane są weryfikowalne poprzez określenie źródła pochodzenia (zostało to dokładnie wskazane). Obniżona punktacja dotyczyłaby sytuacji, gdyby pojawiło się jedynie częściowe powiązanie merytoryczne pomiędzy danymi, a zdefiniowanymi problemami. Tak jednak nie było (oceniający nie zwrócił na taki fakt uwagi). Tak więc, mimo niewpisania liczby przebadanych osób, nie powinno to stanowić przesłanki do obniżenia punktacji.

Odnośnie ostatniego z kryteriów (Kryterium B.1. Kompleksowość projektu – jakość zadań) w proteście podniesiono, że oceniający obniżył punktację o 5 punktów stwierdzając, że w opisie działań związanych z rekrutacją uczestników brakuje wskazania terminu przeprowadzenia rekrutacji, osoby odpowiedzialnej, identyfikacji ryzyk, sposobów ograniczania ryzyka. Jednocześnie, w instrukcji wypełniania wniosku stwierdzono, że jeżeli za projekt odpowiada personel zarządzający projektem, rekrutacja nie powinna stanowić odrębnego podzadania. Wskazane w ocenie wniosku elementy (termin, osoba odpowiedzialna, identyfikacja ryzyk, sposoby ograniczania ryzyka) dotyczą określonych podzadań. Jako również, że we wniosku nie było odrębnego pola dotyczącego opisu rekrutacji, nie było możliwości opisania wskazanych elementów w sposób tak szczegółowy jak wskazano w ocenie. W związku z tym wskazane w ocenie uwagi nie powinny stanowić podstawy do obniżenia punktacji.

Pismem z dnia 9 grudnia 2020 r. (nr [...]) Instytucja Zarządzająca poinformowała stronę o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny merytorycznej.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że analiza kart oceny merytorycznej wykazała,

iż obaj oceniający przyznali identyczną liczbę punktów za spełnienie kryteriów strategicznych I – go stopnia, to jest po 70 punktów, w tym za kryteria, których ocenę zakwestionowano w proteście. Ponadto do kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia, zgłosili tożsamą, choć w przypadku jednego z członków Komisji, znacznie bardziej rozbudowaną, uwagę. Z treści protestu jednakże wynika, iż wnioskodawczyni odwołała się wyłącznie od jednej oceny, o czym świadczy treść uwag, a także użyty przy każdym z kryteriów zwrot "Oceniający obniżył punktację (...)". W związku z tym Instytucja Zarządzająca odniosła się wyłącznie do oceny tego z członków Komisji, z uwagami którego podjęto polemikę w złożonym proteście.

Odnośnie części II Karty oceny merytorycznej, sekcja A.2 Potrzeba realizacji projektu - Cechy grupy docelowej ocena kryterium nie została podtrzymana.

W odniesieniu do stanowiska oceniającego, zgodnie z którym charakterystyka grupy docelowej jest niewystarczająco precyzyjna ogólnie wskazano czynniki, które obecnie zniechęcają lub uniemożliwiają zmianę i poprawę sytuacji osobom wchodzącym w skład grupy docelowej oraz ich potrzeby i oczekiwania, co powoduje trudności w określeniu, jakiego rodzaju i zakresu pomocy wymagają uczestnicy projektu - zarzuty zostały uwzględnione. Pomimo nieprzyznania maksymalnej liczby punktów oceniający nie przedstawił bowiem zarzutu do kwestii będącej przedmiotem weryfikacji w ramach omawianego kryterium. W związku z tym przyznana punktacja została zmieniona

z 5 na 15 punktów.

Odnośnie części II Karty oceny merytorycznej sekcja A.2 Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia - ocena kryterium została podtrzymana. Dokonawszy wnikliwej analizy treści wniosku Instytucja Zarządzająca podtrzymała stanowisko, że większość wymaganych informacji dotyczących danych i ich źródeł nie została zawarta we wniosku, a zatem nie zostały spełnione w największym stopniu wymogi określone w kryterium A.2 Potrzeba realizacji projektu - Dane i ich źródła pochodzenia.

Ocena kryterium została podtrzymana również w przypadku części II Karty oceny merytorycznej, sekcja B.1 Kompleksowość projektu - Jakość zadań. W odniesieniu do stanowiska oceniającego, zgodnie z którym w opisie działań związanych z rekrutacją uczestników nie wskazano terminu jej przeprowadzenia, osoby odpowiedzialnej, identyfikacji ryzyk i sposobu ich ograniczenia - zarzuty przedstawione w proteście zostały częściowo uwzględnione. Instytucja Zarządzająca nie podtrzymała bowiem uwagi o braku informacji o osobie odpowiedzialnej za przeprowadzenie rekrutacji, gdyż w sekcji wniosku H.1. Personel zarządzający projektu wprost wskazano, że zaangażowany zostanie specjalista ds. rekrutacji. Pomimo nieuwzględnienia tego zarzutu oceniającego ocena przedmiotowego kryterium została podtrzymana, ponieważ nie można przyznać maksymalnej liczby punktów za kryterium, odnośnie spełnienia którego zgłoszono podczas oceny zarzuty, podtrzymane następnie na etapie procedury odwoławczej. Świadczą one bowiem o tym, że do spełnienia kryterium są zastrzeżenia.

W konsekwencji ponownej analizy przedmiotowego wniosku, m.in.

z uwzględnieniem informacji zawartych w proteście i Karcie oceny merytorycznej członka Komisji, którego ocena została zakwestionowana jedynie ocena kryterium strategicznego I – go stopnia A.2. Potrzeba realizacji projektu - Cechy grupy docelowej

nie została podtrzymana. W wyniku tego zmianie uległa jednak łączna liczba punktów za spełnienie kryteriów strategicznych I – go stopnia z 70 punktów [(70+70):2=70] na 75 punktów [(70+10+70):2=75]. Jednakże uzyskana liczba punktów, nawet gdyby wniosek otrzymał ją podczas pierwotnej oceny, byłaby niewystarczająca aby skierować go do kolejnego etapu oceny, gdyż ostatni wniosek, który został skierowany do etapu negocjacji uzyskał 80 punktów.

W skardze na wyżej opisaną informację skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. P. zarzuciła niewłaściwą ocenę złożonego wniosku, co spowodowało negatywną ocenę i uniemożliwienie uzyskania dofinansowania, zgodnie z założeniami naboru.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedstawione w proteście argumenty nie odnosiły się do jednej, wybranej osoby oceniającej. Przede wszystkim wynika to

z określenia istoty wskazanego kryterium i zasad jego oceny, jak również uzasadnienia, że skarżąca wypełniła przesłanki pozwalające na uzyskanie maksymalnej liczby punktów (niezależnie od oceniającego). Ponadto uzasadnienia obu oceniających były zbliżone, a organ jednoznacznie potwierdził, że zarzuty podnoszone w uzasadnieniu przez oceniających powinny się znaleźć w uzasadnieniu do innych kryteriów oceny (dotyczy to uzasadnienia obniżonej oceny obu oceniających), a więc nie powinny powodować obniżenia punktów w opisywanym kryterium. Dodatkowo, projekt nie może jednocześnie spełniać wszystkich (maksymalna ocena) warunków i nie wszystkich warunków (5 punktów). Ponadto, pojawienie się zwrotu "oceniający obniżył punktację" nie może być interpretowane stricte jako odniesienie się wyłącznie do jednego oceniającego w przypadku, gdy uwagi opisane w proteście odnoszą się do uzasadnień obu oceniających. Skarżąca nie protestuje bowiem oceniających, tylko przedstawione w uzasadnieniu przyczyny obniżenia oceny. Skoro kryterium zostało określone jako wpływ zidentyfikowanych cech grupy docelowej na problemy to nie można zarzucać, że możliwe jest zidentyfikowanie dodatkowych cech. Dodatkowo, zgodnie z uzasadnieniem przyznającym rację skarżącej przez organ "uwaga, iż charakterystyka grupy docelowej jest niewystarczająco precyzyjna jest jak najbardziej zasadna, jednakże powinna zostać zgłoszona w ramach oceny kryterium A.1...). Skarżąca przedstawiła w szczególności takie właśnie uzasadnienie nieprawidłowości w ocenie (niewłaściwe przyporządkowanie oceny do kryterium). W związku z tym należy uznać, że dotyczy to zarówno pierwszego, jak również drugiego oceniającego, bez konieczności wskazania, iż taka niewłaściwa ocena pojawiła się w obu kartach oceny.

Odnosząc się do powyższego uzasadnienia, jak również do uzasadnienia organu wskazującego prawidłowość oprotestowania oceny kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu - cechy grupy docelowej, skarżąca wniosła o przyznanie 10 punktów w całości w ramach oceny kryterium (za obu oceniających), nie zaś jedynie w odniesieniu

do oceny jednego z oceniających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r.,

poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone

w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg

na rozstrzygnięcia, akty i czynności określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy.

Jednakże stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także

w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę,

i stosują środki określone w tych przepisach. Taką szczególną ustawą jest ustawa

z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 818, dalej nadal jako: "ustawa wdrożeniowa"), która w art. 61 ust. 1 stanowi,

że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takim wypadku - zgodnie z art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej - w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1/ uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2/ oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3/ umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw.

z art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyznaczona kognicja sądów administracyjnych obejmuje ocenę projektu dokonaną

w toku konkursu przez właściwą instytucję zarządzającą. Jest to kontrola dokonywana wyłącznie w płaszczyźnie zgodności z prawem.

Przedmiotem tak nakreślonej kontroli Sądu strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie uczyniła informację o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny merytorycznej projektu. Pomimo częściowego bowiem uwzględnienia protestu, przyjęta przez skarżącą argumentacja skłoniła Instytucję Zarządzającą do wniosku, że strona odwołała się de facto jedynie od oceny jednego z członków Komisji oceny projektów, co doprowadziło do częściowego jedynie podniesienia przyznanej punktacji. W związku z tak zawężonym rozumieniem protestu skarżącej stanowisko Instytucji Zarządzającej odnosi się wyłącznie do oceny tego z członków Komisji, z którego uzasadnieniem oceny polemizuje złożony środek odwoławczy.

W ocenie Sądu, stanowisko Instytucji Zarządzającej uwzględniające protest jedynie w tej części jest błędne.

Instytucja protestu w konkursowym trybie wyboru projektu do dofinansowania uregulowana została w art. 53 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z treścią tego przepisu wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Warunki formalne, od spełnienia których uzależniona została możliwość merytorycznego rozpoznania protestu uregulowane zostały w art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy. I tak, wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji,

o której mowa w art. 45 ust. 4 (ust. 1). Protest jest wnoszony w formie pisemnej

i zawiera:

1/ oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu;

2/ oznaczenie wnioskodawcy;

3/ numer wniosku o dofinansowanie projektu;

4/ wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem;

5/ wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem oraz

6/ podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy (ust. 2).

Z kolei zgodnie z art. 57 zdanie pierwsze ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania.

W ocenie Sądu, wymieniając wśród niezbędnych elementów omawianego środka prawnego obowiązek wskazania kwestionowanego kryterium wyboru projektów (wraz

z uzasadnieniem), przywołany przepis nakreśla również zakres przedmiotowy zainicjowanej protestem procedury. Celem protestu jest ponowne sprawdzenie złożonego wniosku o dofinansowanie w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Jeżeli w wyniku rozpatrywania protestu instytucja rozpoznająca protest stwierdzi, że dane kryterium pozostaje niespełnione, rozstrzygnięcie mogło polegać jedynie na nieuwzględnieniu protestu. Rozwiązanie przeciwne (to jest uwzględnienie protestu) prowadziłoby do uzyskania dofinansowania przez projekt, który nie spełnia kryteriów wyboru projektów. W ramach wskazanego przez podmiot wnoszący protest kryterium właściwy organ jest zatem zobowiązany dokonać całościowej oceny jego spełnienia skoro - co oczywiste - dotyczy go wniesiony protest. W tym kontekście niezgodnym z wyżej wskazaną regulacją jest, tak jak to uczyniła Instytucja Zarządzająca w niniejszej sprawie, ograniczenie określonego protestem zakresu kontroli wyłącznie do zasadności oceny wydanej tylko przez jednego z oceniających.

Sąd nie może podzielić stanowiska Instytucji Zarządzającej, że skarżąca odwołała się wyłącznie od oceny jednego z oceniających z uwagi na to, że w uzasadnieniu zarzutów zawartych w proteście posłużono się sformułowaniem "[...] oceniający obniżył punktację [...]". Taką konstatację należy zakwestionować a limine jako dalece nielogiczną z punktu widzenia interesu uczestnika konkursu. Skoro bowiem przyznana przez obu oceniających punktacja była dla skarżącej jednakowo niekorzystna, to oczywistym zdaje się, że wnosząc protest w stosunku do konkretnego kryterium, jej wolą było dokonanie ponownej oceny wniosku w tym zakresie. Ponadto powoływanie się na literalne brzmienie użytego w uzasadnieniu protestu zwrotu "[...] oceniający obniżył punktację [...]" nie jest zasadne, ponieważ w realiach sprawy zwrotu tego nie można odnosić do konkretnego oceniającego. Należy zwrócić uwagę, że dotyczące kryterium A.2. Potrzeba realizacji projektu – Dane i ich pochodzenie uwagi obu oceniających są niemal identyczne. Różnice są redakcyjne, obie w swej treści formułują wniosek, że wnioskodawca pominął istotne elementy wymagane zapisami instrukcji wypełniania formularza wniosku o dofinansowanie. Szerszy wywód w jednej z nich polega natomiast jedynie na przytoczeniu fragmentów tej instrukcji. Sąd przyjął zatem, że obie uwagi były w istocie tożsame, a w konsekwencji protest skarżącej dotyczył całego kryterium, a więc i uwag obu oceniających. W tym kontekście odczytywanie cytowanego przez Instytucję zwrotu było zbyt dosłowne. Tak użytemu zwrotowi należało przyznać szersze znaczenie na tle generalnego określenia w komparycji protestu, że skarżąca wskazuje kryterium, z którego oceną się nie zgadza. W ocenie Sądu w realiach sprawy należało przyjąć, że skoro skarżąca poddaje weryfikacji prawidłowość oceny projektu w zakresie danego kryteriów to kwestionuje w istocie ocenę zarówno pierwszego, jak i drugiego z oceniających.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności jak i wskazane regulacje prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, to jest art. 57 zdanie pierwsze ustawy wdrożeniowej, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny (pkt 1. sentencji wyroku) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...] (pkt 2. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (wpis sądowy od skargi).

Dokonując ponownej oceny złożonego przez skarżącą projektu organ zobligowany jest uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W realiach sprawy uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z uwagi na ograniczone możliwości techniczne Sądu nie można było nadto przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.