Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Z. na bezczynność Burmistrza Strzelec Opolskich w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Stowarzyszenie A w Z. (zwane dalej Stowarzyszeniem, wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność Burmistrza Strzelec Opolskich (zwanego dalej Burmistrzem lub organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 14 października 2025 r., który wpłynął do organu w dniu 15 października 2025 r. (data prezentaty), skarżący zwrócił się o udostępnienie następujących informacji dotyczących dochodu Gminy Strzelce Opolskie (tj. samej gminy oraz jej jednostek organizacyjnych):

1) jaką kwotę uzyskała Gmina Strzelce Opolskie wraz z jej jednostkami organizacyjnymi z należności właścicieli lokali wobec wspólnot mieszkaniowych (wliczając w to nakazy zapłaty wydane na jednostki organizacyjne gminy) w latach od 1994 do nadal poprzez wykazanie kwot latami,

2) jaki rodzaj dochodu Gminy Strzelce Opolskie wraz z jej jednostkami organizacyjnymi stanowią wpłaty oraz windykacje w imieniu i na rachunek Spółki należności właścicieli lokali wobec wspólnot mieszkaniowych pobierane przez jednostki organizacyjne Gminy od roku 1994.

Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. lub ustawą. Skarżący podał również, że korespondencję w sprawie wniosku należy kierować na wskazany przez niego adres e-mail.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 24 października 2025 r., przesłanym na adres e-mail skarżącego w dniu 27 października 2025 r., poinformował wnioskodawcę, że Gmina wraz z jednostkami organizacyjnymi nie uzyskuje i nie uzyskiwała dochodu z tytułu należności właścicieli lokali wobec wspólnot mieszkaniowych. Organ wyjaśnił także, że właściciele lokali regulują należności bezpośrednio na konta wspólnot mieszkaniowych.

Pismem z dnia 6 listopada 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Burmistrza, w której zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia w określonym terminie.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia żądanych informacji publicznych oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Zdaniem skarżącego organ (wraz ze swymi jednostkami organizacyjnymi) jako jednostka samorządu terytorialnego jest jednostką sektora finansów publicznych, a wszelkie środki przez nią uzyskiwane stanowią środki publiczne i nie mogą być zatajane. Z kolei dochody gminy powinny być ujęte w dokumentach księgowych, uwzględnione w sprawozdawczości i wykazane w uchwale budżetowej i sprawozdaniu rocznym. Natomiast nieujawnienie dochodu przez organ stanowi naruszenie art. 6 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz naruszenie zasady jawności finansów publicznych. W przekonaniu skarżącego skoro organ nie udostępnił żądanej informacji mimo, że jest w jej posiadaniu (jednostka organizacyjna organu jest w posiadaniu uzyskanych nakazów zapłaty i wyroków nakazowych) pozostaje on w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ udzielił skarżącemu odpowiedzi. Burmistrz wyjaśnił, że Gmina nie uzyskała żadnych należności właścicieli lokali wobec wspólnot mieszkaniowych. Do działania takiego nie posiadała i nie posiada podstaw prawnych oraz faktycznych. Gmina nie posiada bowiem interesu prawnego do działania w imieniu wspólnot mieszkaniowych. Tożsama sytuacja dotyczy także jednostek organizacyjnych gminy, które nie mogły wytaczać tego typu pozwów i uzyskiwać nakazów zapłaty na rzecz Gminy. Takie działania podejmowała spółka komunalna, która jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającą osobowość prawną. Zdaniem organu w tej sytuacji Stowarzyszenie powinno skierować stosowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej do tejże spółki komunalnej. Organ podkreślił, że w sprawie nie mógł też mieć zastosowania art. 65 K.p.a., który stanowi podstawę do przekazania podania do organu właściwego. Stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w ustawie zostało bowiem ograniczone wyłącznie do sytuacji, w której organ chce wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. W tych okolicznościach organ mógł jedynie poinformować wnioskodawcę, że nie posiada informacji publicznej, a wówczas nie jest wymagana forma decyzji administracyjnej, przewidziana dla odmowy udzielenia informacji. Końcowo organ wskazał, że intencje wnioskodawcy co do chęci pozyskania informacji na temat działania ww. spółki komunalnej ujawnione zostały dopiero w drodze dalszej korespondencji Stowarzyszenia z dnia 27 i 29 października 2025 r., a więc już po dacie uzyskania odpowiedzi na wniosek. Przy czym na wskazane wiadomości Burmistrz również udzielił odpowiedzi z dniem 10 listopada 2025 r., czyniąc to jedynie grzecznościowo, ponieważ nie był w posiadaniu tych informacji, ale zwrócił się do spółki komunalnej się ze stosowanym zapytaniem. Natomiast nie jest możliwe sprostowanie uzyskanej wcześniej przez Stowarzyszenie informacji, ponieważ ustawa takiej instytucji nie przewiduje. Zdaniem organu również pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione, ponieważ organ nie dopuścił się zatajania dochodów. Z kolei kierowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sprawie dotyczącej sporu jaki występuje między skarżącym a przedmiotową spółką nie może skutkować udostępnieniem dochodzonych danych.

W piśmie z dnia 28 listopada 2025 r., stanowiącym uzupełnienie skargi Stowarzyszenie przedstawiło korespondencję prowadzoną z Sądem Rejonowym w S. oraz Ministerstwem Finansów, mającą potwierdzić zasadność stanowiska wyrażonego w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Natomiast w razie niestwierdzenia stanu bezczynności organu, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Burmistrza w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 października 2025 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie u.d.i.p. lub ustawą.

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Wyjaśnienia również wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Burmistrz Strzelec Opolskich jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 1 - na organy władzy publicznej.

Tym samym ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest ona związana z zasadą jawności życia publicznego. Stanowi ona prawo konstytucyjne i odnosi się do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakresie informacji odnoszących się do gospodarowania mieniem publicznym koresponduje ona z zasadą jawności finansów publicznych wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, z późn. zm.), która stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna i przewiduje wyłączenie tej jawności jedynie w odniesieniu do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub gdy wynika to z umów międzynarodowych. Ponadto na zasadzie art. 61 ust. 2 Konstytucji RP obejmuje ona m.in. dostęp do dokumentów, co oznacza, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Natomiast zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym.

Na podstawie art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb realizacji prawa dostępu do informacji publicznej oraz udzielania takiej informacji reguluje u.d.i.p., która w art. 1 ust. 1 definiuje samo pojęcie informacji publicznej określając, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy. Ponadto art. 61 Konstytucji ustalając zasadę prawa do informacji, wyznacza reguły wykładni uprawnienia dotyczącego dostępu do informacji publicznej w trybie ustawy. Skoro bowiem Konstytucja RP jest najwyższym źródłem prawa, nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 ustawy, która ograniczałaby prawo ustanowione konstytucyjnie. Dlatego przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 3 d u.d.i.p.), a także o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Stosownie do powyższego uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez Stowarzyszenie we wniosku z dnia 15 października 2025 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako dane, które mieszczą się w pojęciu informacji o podmiocie zobowiązanym oraz zasadach funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Przesądzenie, że objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną oraz że Burmistrz jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia ww. wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

Wyjaśnić należy również, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.

W rozpoznawanej sprawie z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 24 października 2025 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 15 października 2025., informując, że Gmina wraz z jednostkami organizacyjnymi nie uzyskuje i nie uzyskiwała dochodu z tytułu należności właścicieli lokali wobec wspólnot mieszkaniowych. Organ wskazał także, że właściciele lokali regulują należności bezpośrednio na konta wspólnot mieszkaniowych. Skoro zatem z zachowaniem ustawowego terminu organ odpowiedział skarżącemu w zakresie wnioskowanej informacji, to nie sposób zarzucić Burmistrzowi bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Natomiast oceny tej nie może zmienić to, że skarżący jest obecnie niezadowolony z udzielonej odpowiedzi i uznaje ją za niepełną. W opisanym stanie faktycznym, wbrew sugestiom skarżącego, organ nie zataił żadnych danych oraz nie dopuścił się bezczynności. Trafnie wywodził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie. Podkreślić też trzeba, że to na podmiocie wnoszącym o udostępnienie informacji publicznej spoczywa obowiązek sformułowania wniosku na tyle precyzyjnie, aby organ mógł go rozpoznać w pełnym, oczekiwanym przez wnioskodawcę zakresie. W tym miejscu dodać można, że brak jest przeszkód dla ponownego złożenia wniosku o udostępnienie informacji, sformułowanego tym razem w sposób umożliwiający jego jednoznaczne odczytanie.

Jak wskazano wyżej, w niniejszym postępowaniu, dotyczącym bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, Sąd zobowiązany był do zbadania, czy w wyniku realizacji zgłoszonego żądania organ podjął w wymaganym terminie czynność lub akt. Natomiast poza kompetencją Sądu pozostawała merytoryczna ocena prawidłowości odpowiedzi, jakiej organ udzielił na wniosek skarżącego. Zauważyć również przyjdzie, że załączona do pisma uzupełniającego skargę korespondencja stanowiąca odpowiedź na inne składane przez skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej mająca przemawiać za słusznością stanowiska o pozostawaniu Burmistrza w bezczynności, dotyczyła odmiennego stanu faktycznego i już choćby z tej przyczyny nie jest możliwe odniesienie informacji w niej zawartej do niniejszej sprawy.

Słusznie też organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że już po udzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżący w korespondencji z dnia 27 i 29 października 2025 r. ujawnił chęć pozyskania informacji na temat działania spółki komunalnej (obecnie S. Sp. z o.o.). W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że w sprawie o udostępnienie informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), z wyjątkiem sytuacji opisanej w art. 16 ust. 2 ustawy, który to przepis nie znajduje jednak w sprawie niniejszej zastosowania. Z tego powodu każde pismo, stanowiące - w ocenie podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej - uzupełnienie lub sprecyzowanie wniosku pierwotnego, lecz prowadzące do zmodyfikowania zadanego pytania lub żądania, jest nowym wnioskiem o udzielenie informacji, który podlega odrębnemu rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p.

W ocenie Sądu nie jest możliwa modyfikacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Modyfikacja taka w istocie oznacza zmianę przedmiotu postępowania jakim jest informacja o określonej treści. W przypadku udostępniania informacji publicznej na wniosek, to wnioskodawca określa zakres żądanych danych, a ich udostępnienie następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej nie jest jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, a jedynie do wydanej decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie jest ograniczone żadnym terminem. W razie zmiany zakresu żądanej informacji, (co w istocie oznacza zmianę przedmiotu postępowania, a nie jedynie modyfikację poprzedniego wniosku), konieczne jest złożenie nowego wniosku, który powinien być skierowany do dysponenta informacji. Zmodyfikowanie wniosku powoduje, że zmianie ulega informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca i w takiej sytuacji miarodajna kontrola stanowiska pierwotnie zajętego przez dysponenta informacji nie byłaby możliwa (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 1344/21).

Z powyższego powodu poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy ze skargi na bezczynność Burmistrza w załatwieniu wniosku z dnia 15 października 2025 r., pozostaje kwestia wezwania do prawidłowej realizacji żądania skarżącego, dokonana kolejnymi pismami z dnia 27 i 29 października 2025 r. Sąd może się bowiem odnieść jedynie do zagadnienia bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji z dnia 15 października 2025 r. o treści w nim przedstawionej, zestawiając to żądanie z informacją udzieloną pismem organu z dnia 24 października 2025 r., a nie z żądaniem wskazanym w kolejnych pismach wnioskodawcy.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wyjaśnić także przyjdzie, że wskazana przez skarżącego spółka komunalna (aktualnie S. Sp. z o.o.) nie jest jednostką organizacyjną Gminy Strzelce Opolskie. Podkreślenia wymaga, że komunalne osoby prawne mają odrębny od gminy byt prawny. W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn zm.) w art. art. 9 w ust. 2 i 3 zawarte jest odesłanie do ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679). Akt ten określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 tej ustawy gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. W myśl art. 9 ust 1 ustawy o gospodarce komunalnej jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. Organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce komunalnej). Do spółek takich zastosowanie mają natomiast przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18, z późn. zm.). Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 poz. 1071, z późn. zm.) spółki takie uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, czyli stają się odrębnym podmiotem praw i obowiązków. Z kolei art. 38 Kodeksu cywilnego stanowi, że osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o gospodarce komunalnej w spółkach kapitałowych z udziałem jednostki samorządu terytorialnego działa obligatoryjnie rada nadzorcza. Stanowi o tym wprost art. 10a ust. 1 tej ustawy. Przy czym do rad nadzorczych w spółkach z udziałem jednostek samorządu terytorialnego stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych (art. 10a ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej). Zatem spółka taka funkcjonuje zupełnie według zasad cywilnoprawnych. Z tego względu - jak trafnie argumentował organ - skarżący będąc zainteresowany funkcjonowaniem tej konkretnej Spółki komunalnej winien zwrócić się do niej ze stosownym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a nie przyjmować, że jest ona jednostką organizacyjną Gminy, która w związku z powyższym posiada żądane wnioskiem z dnia 14 października 2025 r. informacje.

W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że skarżony organ nie pozostawał bezczynny, ponieważ w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, należało oddalić skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Końcowo odnotować przyjdzie, że Sąd nie uwzględnił złożonego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Według zasady wynikającej z przytoczonego przepisu, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu, bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane, m.in. w art. 200 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa przysługuje jedynie skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązuje zatem zasada ograniczonej odpowiedzialności za wynik postępowania i organowi nie przysługuje zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej w przypadku oddalenia skargi, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (por. H. Knysiak-Sudyka [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., wyd. 6, s. 1138-1139).