Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska – Guziur Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Wójta Gminy R. – H. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy R. – H. dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku M. O. z dnia 8 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy R. – H. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy R. – H. do załatwienia wniosku wskazanego w punkcie I; IV. zasądza od Wójta Gminy R. – H. na rzecz M. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

M. O., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność za pośrednictwem Wójta Gminy R. – H. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący domagał się: stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z 8 września 2025 r. oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z 8 września 2025 r. złożonym drogą elektroniczną, zwrócił się do Wójta o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: 1) czy na terenie gminy istnieją lub planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji; 2) czy gmina bierze lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców; 3) czy gmina przewiduje lub planuje wprowadzić dla imigrantów lub uchodźców jakiekolwiek zniżki, ulgi czy szczególne ułatwienia w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki). Do chwili wniesienia skargi skarżący nie otrzymał odpowiedzi na złożone zapytania.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o umorzenie postępowania i odstąpienie od obciążania organu kosztami postępowania wskazując, że "po zapoznaniu się ze skargą organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w dniu 22 stycznia 2026 r". Wyjaśnił, że "wniosek nie został rozpoznany w terminie, co było następstwem przyczyn organizacyjnych leżących po stronie organu". Argumentując żądanie nieobciążania go kosztami postępowania podniósł, że sprawa miała charakter nieskomplikowany, zakres żądanej informacji był ściśle określony i nie wymagała przeprowadzania żadnej analizy. Skarga została oparta wyłącznie na zarzucie przekroczenia terminu, a czynności pełnomocnika skarżącego ograniczyły się do jednego pisma procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r., poz.143, dalej jako "p.p.s.a.").

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm. dalej jako "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

Bezspornie Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., bowiem dotyczą realizacji polityki migracyjnej zarówno unijnej jak i krajowej oraz związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem działań, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. c u.d.i.p.

W świetle powyższego, Wójt powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Stosownie do przepisów tej ustawy - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) (...) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W niniejszej sprawie Wójt Gminy załatwił natomiast wniosek skarżącego z 8 września 2025r. z opóźnieniem i dopiero po skierowaniu do Sądu skargi na bezczynność w dniu 22 stycznia 2026r. (co sam przyznał w odpowiedzi na skargę). Z akt wynika, że w tym samym dniu drogą elektroniczną udzielił skarżącemu odpowiedzi na każde z trzech pytań.

W związku z tym należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III) i jednocześnie stwierdzić bezczynność organu (art. 149 § 1a p.p.s.a., pkt I). Sąd uznał przy tym, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa - art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II). W działaniach organu nie ma złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Nie bez znaczenia jest również fakt, że udostępnianie informacji publicznej, jakkolwiek istotne, nie jest jednak głównym zadaniem organu. Istotna pozostaje także okoliczność, że skarga wpłynęła do organu w dniu 22 stycznia 2026 r. i organ w tym samym dniu udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, wyjaśniając w odpowiedzi na skargę przyczyny w opóźnieniu.

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku – 100 zł wpis, 100 zł wynagrodzenie pełnomocnika) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że w ramach zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 206 p.p.s.a., Sąd zasądził kwotę 100 zł. Powołany przepis art. 206 p.p.s.a. stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Katalog przesłanek uzasadniających skorzystanie przez sąd z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie jest otwarty, a zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. Możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w przypadku, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., powiązano z pojęciem niedookreślonym, jakie stanowi "uzasadniony przypadek". W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły następujące okoliczności, np.: niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę (zob. post. NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16).

W ocenie Sądu za odstąpieniem od zasądzenia na rzecz skarżącego pełnej stawki minimalnego wynagrodzenia dla jego pełnomocnika przemawiała znana Sądowi z urzędu okoliczność, że występujący w sprawie pełnomocnik reprezentuje skarżącego w wielu jednorodzajowych postępowaniach. W tut. Sądzie zarejestrowano obecnie 14 spraw na bezczynność organów, inicjowanych wniesieniem skargi o identycznej treści. W tych okolicznościach sporządzenie skargi było czynnością, która nie wymagała poświęcenia czasu i nakładu pracy takiego samego, jak w przypadku wniesienia skargi w różnych przedmiotowo sprawach. Ponadto należy zauważyć, że stopień skomplikowania sprawy był niski, a sprawa podlegała rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym. Dodatkowo wskazać należy, że w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych widnieje kilkadziesiąt orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych zapadłych na skutek kierowania do organów wniosków o udzielenie informacji publicznej o tożsamej treści, a także identycznych skarg jak w niniejszej sprawie.