Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego K. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z 3 czerwca 2025 r. A. G. (dalej też jako: skarżący, strona, wnioskodawca) wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego K. w K. (dalej: organ) w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 20 maja 2025 r. (data wpływu do organu za pośrednictwem ePUAP) wnioskodawca powołując się między innymi na ustawę z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z dnia 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) wystąpił do organu o udzielenie informacji w następującym zakresie:

1. doręczenie uwierzytelnionej kopii umowy o pracę N. S.;

2. doręczenie uwierzytelnionej kopii rozwiązania umowy o pracę N. S.;

3. doręczenie uwierzytelnionych kopii opinii o pracy N. S.?

4. iloma etatami dla sekretarzy sądowych (protokolantów) dysponuje tut. Organ ?

5. ile jest wakatów stanowisk sekretarzy sądowych (protokolantów) w tut. Organie?

6. kiedy będzie ogłaszany konkurs na ww. stanowiska?

7. kto decyduje o przydziale danej osoby do danego Sędziego? Kto zatwierdza wnioskowane zmiany i w jakiej procedurze ?

8. kopie opinii służbowych wystawionych od 01.01.2020r. przez przełożonych tut. Orzeczników.

Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z 2 czerwca 2025 r. informując, że w zakresie pkt 1 do 3 i pkt 8 wniosku żądane informacje nie mają cech informacji publicznej, w związku z powyższym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z 6 września 2011 r. i wskazał, że: (a) żądane dane nie dotyczą udostępnienia informacji o działaniu Sądu Rejonowego K. w K., a wniosek w powyższym zakresie - zmierza do udostępnienia kopii umowy o pracę, kopii rozwiązania umowy o pracę oraz opinii wskazanego z imienia i nazwiska pracownika sądu; (b) nie jest to żądanie informacji o działalności organów władzy publicznej, lecz informacji o indywidualnej osobie zatrudnionej w podmiocie zobowiązanym co do zasady, do udzielenia informacji publicznej; (c) przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy są konkretne dokumenty, i tak: treść umowy o pracę zawartej z pracownikiem, która dotyczy indywidualnego stosunku pracy i nie podlega udostępnieniu w myśl przepisów u.d.i.p., dokument prywatny jakim jest oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę oraz opinii o pracowniku, która ma charakter dokumentu wewnętrznego, indywidualnego, spersonalizowanego oraz pracowniczego; (d) żądanie ujawnienia takich dokumentów stanowiących część akt osobowych pracownika dotyczy prywatnej sfery zatrudnionej osoby i nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej podmiocie, zasadach jego funkcjonowania, danych publicznych lub majątku publicznym. W konsekwencji, zdaniem organu, brak jest podstaw do zastosowania przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w ww. zakresie.

Odnośnie pytania zawartego w pkt 4 wniosku strony organ podał następującą informację: "Sąd Rejonowy K. w K. dysponuje limitem 133 etatów urzędników sądowych".

Odnośnie pytania zawartego w pkt 5 wniosku strony organ podał następującą informację: "na dzień sporządzania odpowiedzi na wniosek pozostaje 1 wakat na stanowisku urzędnika sądowego".

Odnośnie pytania zawartego w pkt 6 wniosku strony organ podał następującą informację: "informacje dotyczące ogłaszanych konkursów publikowane są w Biuletynie Informacji Publicznej Sądu — zakładka — Praca. Konkurs może zostać ogłoszony, gdy Sąd otrzyma decyzję Ministra Sprawiedliwości dotyczącą pozostawienia w danej jednostce uwalnianego etatu urzędnika sądowego".

Odnośnie pytania zawartego w pkt 7 wniosku strony organ podał następującą informację: "w myśl przepisu § 5 ust. 2 instrukcji sądowej planowanie i organizowanie pracy sekretariatu sądowego w ramach czynności administracyjnych należy do kierownika sekretariatu, który współpracuje z przewodniczącym wydziału, w tym zakresie".

W skardze z 3 czerwca 2025 r. złożonej na bezczynność organu skarżący domagał się: (1) stwierdzenie bezczynności organu; (2) stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) przyznanie — na podstawie art. 149 S 2 p.p.s.a. — od organu na rzecz skarżącego kwoty 38.077,00 zł (trzydzieści osiem tysięcy siedemdziesiąt siedem złotych), ze względu na łamanie prawa przez organ, który został powołany do respektowania prawa, a sam to prawo narusza i to w celu najprawdopodobniej ukrycia bezpodstawnego zrzucenia odpowiedzialności na sekretarza sądowego; (4) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 7 dni od dnia zawrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem.

W jej uzasadnieniu doprecyzował zarzuty związane z bezczynnością organu. Mianowicie argumentował, że w wyroku NSA z 28 lipca 2021 r., III OSK 3275/21, że podkreślił, że z treści umów o pracę lub innego rodzaju umów zawieranych z osobami zatrudnionymi w urzędzie mogą wynikać nie tylko kwestie dotyczące dysponowania majątkiem publicznym, ale również zasady funkcjonowania danej jednostki, informacje o osobach sprawujących określone funkcje i ich kompetencje.

Sąd zwrócił uwagę, jak dalej przekonywał wnioskodawca, że ujawnienie wynagrodzenia "zasadniczego" nie będzie ograniczone prawem do prywatności, ale różnego rodzaju dodatki np. o charakterze pomocy socjalnej mogą być objęte ochroną. W zależności od poczynionych ustaleń należy udzielić żądanej informacji albo wydać decyzję o odmowną. Mając powyższe na uwadze, NSA uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził, że prezydenta miasta dopuścił się bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie. Stwierdził, że na wniosek strony pismem z 2 czerwca 2025 r. udzielono informacji będących w posiadaniu organu, co – zdaniem organu – wyklucza stan bezczynności i czyni skargę bezzasadną. Natomiast w pozostałym zakresie (pkt 1 – 3 i pkt 8) poinformowano wnioskodawcę, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej oraz podał z jakiego powodu.

W piśmie z 26 czerwca 2025 r. (wniesionym przez ePUAP) skarżący wniósł replikę co do stanowiska zajmowanego przez organ w odpowiedzi na skargę. Powołał się na orzeczenie NSA wydane w sprawie III OSK 1291/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury.

Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 dalej: "p.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Mocą art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie.

W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, zwłaszcza jeśli została wytworzona przez podmioty publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, m.in.: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ – Prezes Sądu Rejonowego – jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zauważenia także wymaga, iż informacje w zakresie trybu i przedmiotu działalności, kompetencji, sposobu załatwiania spraw – z mocy art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – stanowią informację publiczną. Dalej wymaga podniesienia, iż organ w terminie wymaganym art. 13 u.d.i.p. czyli w terminie 14 dni od dnia złożenia przez stronę wniosku z 20 maja 2025 r. wystosował via ePUAP odpowiedź do strony – tj. pismo z 2 czerwca 2026 r. w którym ustosunkował się do żądania strony, a swoje stanowisko uzasadnił.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Zatem w rozpoznawanej sprawie organ z uwzględnieniem ww. ustawowego terminu rozpoznał wniosek strony z 20 maja 2025 r. złożony w trybie u.d.i.p. oraz pismem z 2 czerwca 2025 r. via ePUAP przekazał odpowiedź/informację wnioskodawcy.

Odnosząc się natomiast do kwestii nieudostępnienie wnioskodawcy żądanych informacji co do: (1) doręczenie uwierzytelnionej kopii umowy o pracę N. S.; (2) doręczenie uwierzytelnionej kopii rozwiązania umowy o pracę N. S.; (3) doręczenie uwierzytelnionych kopii opinii o pracy N. S. oraz (4) kopi opinii służbowych wystawionych od 01.01.2020r. przez przełożonych tut. Orzeczników, Sąd przyjął, że stanowisko organu jest prawidłowe, a żądane – w tym zakresie informacje – nie są informacjami podlegającymi udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Organ przy tym w piśmie z 2 czerwca 2025 r. (doręczonym stronie 2 czerwca 2025 r. via ePUAP) udzielił wnioskodawcy wyjaśnienie dlaczego ww. informacje objęte jego wnioskiem z 20 maja 2025 r. nie mogą być udostępnione w tym trybie.

Sąd pragnie zauważyć, że kopia umowy o pracę zawartą w osobą oznaczoną we wniosku z 20 maja 2025 r. nie stanowi informacji publicznej, bowiem w dacie jej zawarcia nie pełniła ona funkcji publicznej. Podobny walor ma oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę, a także opinie o pracy (opinie służbowe) pracownika prokuratury, który nie pełni funkcji publicznej. Pismem z 2 czerwca 2025 r. znak [...] organ wyjaśnił przy tym wnioskodawcy, że: "Żądanie ujawnienia takich dokumentów stanowiących część akt osobowych pracownika dotyczy prywatnej sfery zatrudnionej osoby i nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej podmiocie, zasadach jego funkcjonowania, danych publicznych lub majątku publicznym". Ma zatem rację organ uznając, że dokument ten nie stanowi informacji publicznej. Zawarte tam dane dotyczące pracownicy stanowią jej sferę prywatną, a nie publiczną, podlegają ochronie i nie mogły zostać udostępnione.

Sąd zauważa, że "opinia o pracę" lub opinie służbowe jakich udostępnienia domagał się skarżący w swoim wniosku z 20 maja 2025 r. dotyczą sfery prywatnej pracownika, jego kompetencji i pracy, a nie spraw publicznych. Należy je uznać, zdaniem Sądu, wyłącznie jako dokumenty wewnętrzne, służące procesowi zarządzania zasobami ludzkimi, a nie jawnej działalności organu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym informacji publicznej przyjmuje się także, że treść umów o pracę nie jest informacją o sprawach publicznych. Przede wszystkim zaś "skan/kopia umowy" nie stanowi informacji publicznej. Umowa o pracę dotyczy bowiem indywidualnego stosunku pracy, jest dokumentem z zakresu prawa pracy i stanowi dokument o charakterze prywatnym, znajdujący się w aktach personalnych danego pracownika (por.: wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2025 r., II SAB/Wa 523/24, Legalis nr 3231390 i tam powołane dalsze orzecznictwo).

Kończąc należy w tym miejscu zaznaczyć, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien tylko powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2010 r. I OSK 1557/09 publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Słusznie zatem skarżony organ uznał, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (pkt 1-3 i pkt 8 wniosku), brak było przedmiotu, który mógłby zostać rozstrzygnięty w władczej formie decyzji i wystarczyło powiadomienie skarżącego pismem o sposobie załatwienia sprawy. W myśl bowiem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w drodze decyzji można bowiem odmówić jedynie udostępnienia informacji publicznej.

Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że organ pozostawał bezczynnym. Wobec powyższych okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności wobec udzielenia skarżącemu odpowiedzi pismem z 2 czerwca 2025 r., Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna i należało ją oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.a

-----------------------

7