Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. U. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

W dniu [...] lutego 2025r. M.U. skierował do Prezydenta

[...] wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej następującej treści: "Proszę uprzejmie o wgląd do akt - dostęp do wszelkich dokumentów, które Urząd wytworzył w ostatnich 6 latach w sprawach związanych z realizacją (a raczej brakiem tej realizacji) wybranego zadania budżetu obywatelskiego pn. "[...]" (nr [...]).

Zaznaczam, że nie proszę o spotkanie i rozmowy z urzędnikami, ale jedynie o umożliwienie mi przeglądania dokumentów".

W odpowiedzi na w/w wniosek pytany organ pismem z [...] lutego 2025r. wyjaśnił stronie, że wnioskodawca otrzymał już materiały w zakresie realizacji projektu budżetu obywatelskiego pn. "[...]" w odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej: a) Wniosek o udostępnianie informacji publicznej z dnia [...] września 2022 r., b) zarejestrowany pod nr [...], Wniosek o udostępnienie Informacji publicznej z dnia [...] października 2023 r., zarejestrowany pod nr [...], c) Wniosek o udostępnienie Informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2024 r.. zarejestrowany pod nr [...].

Równocześnie poinformowano stronę, że dokumentacja realizacji projektu z budżetu obywatelskiego nie stanowi akt postępowania administracyjnego, do których miałaby wgląd, jako strona postępowania administracyjnego oraz, że poruszana przez wnioskodawcę kwestia uznania za stronę postępowania administracyjnego ws. realizacji projektu z budżetu obywatelskiego była już wyjaśniana - wnioskodawca otrzymał odpowiedź na piśmie w dniu [...] kwietnia 2023 r., znak sprawy [...], jak również w piśmie z dnia [...] lutego 2024 r., znak [...], a w treści wskazanych pism jednoznacznie wyjaśniono, że wnioskodawca brał udział w postępowaniu o zawarcie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych. Rezultatem tych czynności miało być podpisanie wyżej wymienionej umowy i w konsekwencji - realizacja projektu.

M.U. wywiódł do tut. Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu powyższego wniosku wnosząc o stwierdzenie bezczynności i zasądzenie kosztów postępowania i zarzucając organowi naruszenie :

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich I Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostawał w bezczynności gdyż odpowiedział na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie do niniejszych rozważań wyjaśnienia wymaga to, że tryb dostępu do informacji publicznej charakteryzuje się szybkością postępowania. To zaś nakłada obowiązki zarówno na pytany podmiot jak i na wnioskodawcę.

Adresat wniosku musi rozpoznać wniosek w terminie 14 dni i nie ma możliwości przedłużania tego terminu o czas, w którym zwracałby się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku. Powyższe rodzi zaś po stronie wnioskodawcy obowiązek jasnego i klarownego sformułowania żądania. Zakres przedmiotowy wniosku nie może budzić najmniejszej wątpliwości. Nie może ich budzić także ilość pytań czy żądań zawartych we wniosku. Adresat wniosku nie może bowiem domyślać się tego, czego dokładnie oczekuje od niego inicjator postępowania. Powyższy obowiązek klarownego i czytelnego sformułowania żądania jest konieczny także z innego powodu – tj. dla możliwości skutecznego wywiedzenia skargi na bezczynność.

Również Sąd rozpoznający sprawę dotyczącą bezczynności nie może domyślać się dokładnej woli strony i szczegółów zakresu żądania wyartykułowanego we wniosku. Nie dość precyzyjnie sformułowany wniosek, może bowiem uniemożliwić najpierw ustalenie tego, czy wniosek dotyczy informacji publicznej a następnie może uniemożliwić czytelne określenie w wyroku obowiązków nakładanych na pytany podmiot. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że wyrok musi być sformułowany w taki sposób, aby nadawał się do ewentualnej egzekucji. Zobowiązywanie w wyroku adresata wniosku do rozpatrzenia wniosku nie dotyczącego informacji publicznej byłoby przecież oczywistym działaniem cotra-legem, zaś zobowiązywanie do rozpatrzenia wniosku o nieprecyzyjnie określonym zakresie przedmiotowym, uniemożliwiałoby stronie w przyszłości wywiedzenie skargi na niewykonanie wyroku (byłoby więc działaniem de facto na niekorzyść strony skarżącej).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty jako uprawniona jawi się konkluzja, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej musu mieć jasno sformułowany zakres przedmiotowy tak, aby nie budził on najmniejszych wątpliwości jakiej materii dotyczy i czy ma ona charakter informacji publicznej.

Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, że wniosek inicjujący postępowanie, nie spełnia w/w minimalnych wymogów formalnych. Strona oznaczyła w swym wniosku żądanie w sposób na tyle nieprecyzyjny, że nie pozwalało ustalić ponad wszelką wątpliwość tego, jakie dokumenty są przedmiotem wniosku a w konsekwencji czy żądanie de facto odnosi się do informacji publicznej.

Wnioskodawca posłużył się wyłącznie sformułowaniem "wszelkie dokumenty". Nie sprecyzował ich jednak ani pod kątem przedmiotu, ani daty, ani adresata. Powyższe uniemożliwiało pytanemu organowi poznanie szczegółów żądania.

Ogólnikowość wniosku uniemożliwiła również tut. Sądowi ocenę zasadności samej skargi. Nie wiedząc o jakie konkretnie dokumenty zwracał się inicjator postępowania w swym wniosku, Sąd został pozbawiony możliwości weryfikacji tego, czy przedmiotem wniosku jest istotnie informacja publiczna. Od ustaleń w powyższym zakresie uzależniona zaś była generalna możliwość rozpoznawania skargi przez pryzmat naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zmuszony był orzec jak sentencji wyroku uznając skargę za niezasadną. Wniosek strony inicjujący przedmiotowe postępowanie, z uwagi na jego ogólnikowość i niedookreślony charakter żądanych dokumentów, nie mógł być potraktowany jako wniosek dotyczący informacji publicznej. Stąd więc postępowanie organu stanowiące reakcję na ów wniosek, co do zasady nie mogło nosić znamion bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.