Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 30 czerwca 2025 r. I. zobowiązuje Starostę G. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy, II. stwierdza, że Starosta G. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku W. I. z 30 czerwca 2025 r., III. stwierdza, że bezczynność Starosty G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Starosty G. na rzecz W. I. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W. I. wniósł w piśmie z 1 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty G. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r., zarzucając naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

W uzasadnieniu skargi W. I. wskazał, że 30 czerwca 2025 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści:

"Zgodnie z artykułem 61 Konstytucji RP oraz ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej proszę o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W wyciągu proszę uwzględnić prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1.01.2022 r. do 30.06.2025 r. z następującymi informacjami:

1. ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 1),

2. Identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP),

3. Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 4),

4. Powierzchnia obszaru objętego procą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit a),

5. Data wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit b),

6. Data wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit f)

7. Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit g).

Oczekiwane dane proszę przekazać w pliku XLS lub CSV (szablon pliku XLS w załączeniu) na adres: [...]

Z dostępnych informacji wynika, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Jednocześnie wyjaśniam, że gdyby były wątpliwości, co do udostępnienia takich danych, to informuję, że było to w 2024 r. przedmiotem mojego wystąpienia do WSA w Rzeszowie II SAB/Rz 215/24 i wyrok WSA w tej sprawie jest już prawomocny."

Następnie skarżący wyjaśnił, że 11 lipca 2025 r. otrzymał w wiadomości e-mail od organu zestawienie danych niezawierające identyfikatorów wykonawcy (NIP) i numerów uprawnień zawodowych kierowników prac geodezyjnych. W wiadomości e-mail Geodeta Powiatowy wyjaśnił, że "Organ przedkłada dane obejmujące ID pracy geodezyjnej, powierzchnię obszaru objętego pracą geodezyjną, datę wpływu zgłoszenia pracy, datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej oraz datę sporządzenia protokołu weryfikacji. Są to jedyne dane noszące znamiona informacji publicznej, mogące obrazować wykonanie przez Organ zapisów ustawy dotyczących terminowości weryfikacji prac geodezyjnych".

Skarżący podniósł następnie, że w celu uniknięcia niepotrzebnego angażowania Sądu w niniejszą sprawę podjął próbę wyjaśnienia sytuacji i 15 lipca 2025 r. w odpowiedzi na powyższe przesłał wiadomość e-mail z prośbą o uzupełnienie danych wskazując jednocześnie wyrok WSA w Rzeszowie dotyczący identycznego zapytania z roku 2024, który jasno stwierdza, że oczekiwana informacja powinna być udostępniana w trybie ustawy o dostępu do informacji publicznej.

W dniu 22 lipca 2025 r. Geodeta Powiatowy odpisał, podtrzymując swoją opinię, że udostępnił wszystkie dane noszące znamiona informacji publicznej.

Ponieważ skarżący nie otrzymał oczekiwanych danych, więc 22 lipca 2025 r. złożył swój wniosek przez ePUAP, aby uczynić zadość wszelkim wymogom formalnym do ewentualnej odmowy udostępnienia tych danych w formie decyzji administracyjnej.

W rezultacie 29 lipca 2025 r. otrzymał pismo GE.6621.95.2025, w którym Geodeta Powiatowy stwierdza, że: "informacja dotycząca identyfikatora wykonawcy (NIP) oraz nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej nie stanowią informacji publicznej nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wydanie decyzji w tej sprawie nie jest właściwe."

Skarżący uznał, że w związku z takim obrotem sprawy jest zmuszony złożyć skargę na bezczynność organu, ponieważ mimo upływu 31 dni od złożenia wniosku (30 czerwca 2025 r.), nie otrzymał oczekiwanych danych w pełnym zakresie.

Skarżący zaznaczył, że przedmiotem złożonego przez niego wniosku jest informacja publiczna, która podlega udostępnieniu, co rozstrzygnął już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu do prawomocnego już wyroku z 27 marca 2025 r. sygn. II SAB/Rz 215/24. Nie bez znaczenia jest też fakt, jak twierdzi skarżący, że identyczne zapytania wysłał do wszystkich 380 powiatów w Polsce i oczekiwane informacje otrzymał już z 303 powiatów, co stanowi 80% powiatów.

Informacje wnioskowane przez skarżącego stanowią przedmiot ustawowego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.).

Uzyskane dane służą do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust. 1a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.), dalej: "P.g.k.", w tym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac geodezyjnych polegającej na sprawdzeniu czy zgodnie z art 11 P.g.k. praca została zgłoszona przez przedsiębiorcę, co można sprawdzić dysponując numerem NIP i co jest działaniem w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa przez organ. Analogicznie jest z numerem uprawnień kierownika pracy geodezyjnej, bo dzięki numerowi uprawnień skarżący może sprawdzić w rejestrze GUGiK, czy osoba realizująca prace geodezyjne posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania tymi pracami (art. 42 ust. 1 i 2 i art. 48 ust. 1 pkt 7 P.g.k.), więc analogicznie jest to działanie w interesie publicznym.

Końcowo skarżący podniósł, że w prowadzonych badaniach wykorzystuje dane publiczne tylko i wyłącznie zgodnie z celem, dla którego dane zostały upublicznione. Nie zachodzą więc przesłanki, aby na powyższe zapytania nie udostępniać kompletnych danych z rejestru prac geodezyjnych, ponieważ powoduje to, że wielu istotnych elementów badań nie da się zrealizować. Jednym z takich przykładów jest niemożność sprawdzenia, czy wykonawcy prac geodezyjnych są równo traktowani w procesie weryfikacji składanych operatów, ponieważ wszystkie prace w zestawieniu są anonimowe i ich wykonawca jest nieznany.

W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Organ wskazał, że 11 lipca 2025 r. do skarżącego przesłano w wiadomości e-mail odpowiedź organu wraz z załącznikiem zawierających zestaw danych obejmujący: ID pracy geodezyjnej, powierzchnię obszaru objętego pracą geodezyjną, datę wpływu zgłoszenia pracy, datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej oraz datę sporządzenia protokołu weryfikacji, czyniący zadość wnioskowi w zakresie informacji publicznej. W treści e-maila podano szerokie uzasadnienie stanowiska organu.

Zdaniem organu skarga jest niezasadna, albowiem żądane informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał m.in., że w przedmiotowej sprawie istotnym jawi się kwestia, czy żądane dane dotyczące numeru NIP firmy i numeru uprawnień kierownika prac geodezyjnych spełniają wymóg określony ww. ustawie.

Dalej organ stwierdził, że niewątpliwie informację publiczną stanowią wymienione wyżej dane odnoszące się do firm i kierowników prac wykonujących prace geodezyjne na zlecenie organu służby geodezyjnej (tutaj starosty) finansowane ze środków publicznych. Jednakże przyjęcie ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - zgodnie z art. 12b ust. 4 P.g.k., nie odbywa się na podstawie protokołu weryfikacji lecz (...) "dokumentu potwierdzającego odbiór zbiorów danych lub innych materiałów jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej" (np. końcowy protokół odbioru prac określonych w umowie). A o takie dane wnioskodawca nie wnosi. We wniosku sprecyzował jasno w punkcie 7. "Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust 2 pkt 9 lit. g)".

Organ odnosząc się do kwestii, czy informacje publiczną stanowią dane NIP firmy i numer uprawnień kierownika prac geodezyjnych dla wykonawców prac zlecanych przez osoby fizyczne, podkreślił, że podmioty te nie stanowią organów władzy publicznej, ani też nie realizują zadań publicznych na podstawie porozumień z organami powiatu. W ocenie organu zgłoszone żądanie dotyczy więc udzielenia informacji o sprawach prywatnych. Stanowi o tym art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Według Starosty potwierdzeniem prawidłowości jego stanowiska jest treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2024 r., sygn. III OSK 92/23, uchylającego wyrok WSA w Szczecinie z 9 listopada 2022 r. sygn. II SAB/Sz 165/22 w sprawie ze skargi na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z którym:

"Dane dotyczące dat zgłoszonych prac, dat ich przyjęcia oraz ilość protokołów weryfikacji odnoszące się do konkretnego przedsiębiorcy w określonym przedziale czasowym dają wiedzę wyłącznie na temat rozmiaru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a porównanie ilościowe zgłoszeń, przyjęć i protokołów weryfikacji umożliwia wyciągnięcie wniosków co do jakości wykonywanych robót geodezyjnych. Uzyskana na podstawie żądanych danych informacja nie ma zatem charakteru publicznej, gdyż nie dotyczy jakiejkolwiek sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p., nie daje jakiejkolwiek wiedzy na temat funkcjonowania i działalności organu władzy publicznej."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach kontroli Sąd stwierdził, że skarga podlegała uwzględnieniu.

W związku z tym, że przedmiotem skargi jest bezczynność dotycząca rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, należy wyjść od tego, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakres tego prawa wchodzi również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa u.d.i.p. Stanowi ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione oraz czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. II SAB/Op 28/23).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta G. – jako samorządowy organ administracji publicznej – jest podmiotem obowiązanym co do zasady do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Co się tyczy zaś przedmiotu żądania, w sprawie niniejszej skarżący zwrócił się drogą mailową 30 czerwca 2025 r. z wnioskiem o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2021 r. poz. 820, dalej: rozporządzenie), obejmującego prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1.01.2022 r. do 30.06.2025 r. z precyzyjnie opisanymi informacjami, których wyliczenie przywołano w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.

W zasadzie nie jest sporne między stronami, że większość żądanych przez skarżącego danych stanowi informację publiczną. Niewątpliwie bowiem prowadzenie rejestru, z którego danych żąda wnioskodawca, stanowi sposób realizacji zadania publicznego starosty wynikającego z P.g.k. Ustawa ta reguluje między innymi wykonywanie prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencję gruntów i budynków oraz państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny (art. 1 pkt 3, pkt 4, pkt 9 P.g.k.).

Starosta, wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego, jest - zgodnie z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b P.g.k. - organem administracji geodezyjnej i kartograficznej, a zarazem organem, do którego należy prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu – w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych (art. 40 ust. 3 pkt 3 P.g.k.).

Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, organ prowadzący zasób prowadzi w postaci elektronicznej w systemie teleinformatycznym:

1) rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych, obejmujący:

a) prace geodezyjne zgłoszone zgodnie z art. 12 ustawy oraz

b) prace geodezyjne lub prace kartograficzne realizowane na podstawie umowy, o której mowa w art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy, zwanej dalej "umową";

2) ewidencję materiałów zasobu;

3) rejestr wniosków o udostępnienie materiałów zasobu.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia, rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych zawiera dane określające:

1) identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych albo oznaczenie umowy;

2) imię i nazwisko lub nazwę wykonawcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, zwanego dalej "wykonawcą";

3) identyfikator wykonawcy wskazany w zgłoszeniu prac geodezyjnych albo w umowie;

4) imię i nazwisko oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych;

5) cel zgłoszonych prac geodezyjnych albo przedmiot umowy;

6) położenie przestrzenne obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi lub umową;

7) datę rozpoczęcia zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową;

8) przewidywany termin przekazania wyników zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową do właściwego organu prowadzącego zasób;

9) w przypadku zgłoszonych prac geodezyjnych:

a) powierzchnię obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi,

b) datę wpływu zgłoszenia prac geodezyjnych,

c) wysokość opłaty za udostępnione materiały zasobu,

d) datę otrzymania opłaty, o której mowa w lit. c,

e) identyfikatory materiałów zasobu udostępnionych podmiotowi, który zgłosił prace geodezyjne,

f) daty wpływu zawiadomień o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do właściwego organu prowadzącego zasób,

g) daty sporządzenia protokołów weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych,

h) daty doręczenia wykonawcy prac geodezyjnych protokołów weryfikacji,

i) informacje dotyczące uzupełniania zgłoszonych wcześniej prac geodezyjnych obejmujące:

– datę wpływu uzupełnienia,

– zakres uzupełnienia,

– datę otrzymania opłaty, o której mowa w ust. 1b załącznika do ustawy, jeżeli jest wymagana;

10) w przypadku prac objętych umową, datę sporządzenia dokumentu potwierdzającego odbiór przedmiotu umowy;

11) inne informacje dotyczące obsługi zgłoszenia prac geodezyjnych lub umowy.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela co do zasady stanowisko wyrażone w przywoływanym przez skarżącego prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z 25 marca 2025 r., sygn. II SAB/Rz 215/24, a także w wyroku WSA w Krakowie z 21 października 2025 r. sygn. II SAB/Kr 161/25, wydanym w sprawie o okolicznościach zbliżonych do niniejszej. Dlatego też Sąd posłużył się w części argumentacją, która legła u podstaw wydania ww. wyroków.

Zatem należy wskazać, że prowadzenie rejestru niewątpliwie należy do spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za sprawę publiczną uznaje się każdy przejaw aktywności władzy publicznej jednostek organizacyjnych (jej organów), osób pełniących funkcje publicznej i samorządów oraz już tylko niektóre z działań innych osób, jednostek organizacyjnych, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym.

W tym konkretnym przypadku dotyczy to działań polegających na tworzeniu zasobu geodezyjnego poprzez włączanie do niego określonych operatów czy map wykonanych przez określone osoby. Prawidłowość, kompletność czy terminowość składania takich informacji dotyczą prowadzenia ewidencji geodezyjnej, co należy do działań własnych samorządu powiatowego.

W ocenie Sądu zarówno samo prowadzenie rejestru, jak i dane wprowadzane do rejestru, wreszcie dane o wprowadzaniu nowych danych do rejestru, stanowią dane publiczne, służące tworzeniu państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, który w myśl art. 40 ust. 1 P.g.k. "służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli".

Podzielając co do zasady stanowisko WSA w Rzeszowie w opisanym wyżej zakresie, nie można jednak wykluczyć a priori istnienia potencjalnych podstaw do odmowy udostępnienia informacji zawartych w tym rejestrze, ze względu na ochronę innych wartości niż jawność działania organów władzy publicznej, w tym ze względu na wartości wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Z analizy akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek z 30 czerwca 2025r. organ wysłał do skarżącego 11 lipca 2025 r. e-mail zawierający zestawienie danych dotyczących identyfikatorów wykonawcy (NIP) i numerów uprawnień zawodowych kierowników prac geodezyjnych. W wiadomości e-mail Geodeta Powiatowy (reprezentujący organ) wyjaśnił, że "Organ przedkłada dane obejmujące ID pracy geodezyjnej, powierzchnię obszaru objętego pracą geodezyjną, datę wpływu zgłoszenia pracy, datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej oraz datę sporządzenia protokołu weryfikacji"

Jednocześnie organ zaznaczył, że udostępnione informacje są to jedyne dane noszące znamiona informacji publicznej, mogące obrazować wykonanie przez organ zapisów ustawy dotyczących terminowości weryfikacji prac geodezyjnych.

Oceniając powyższe okoliczności sprawy pod kątem zarzutu bezczynności, Sąd przyjął, że skarżący złożył jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co miało miejsce 30 czerwca 2025 r.

Pismo z 22 lipca 2025 r., chociaż zatytułowane jako "wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej", w istocie stanowiło swego rodzaju potwierdzenie wniosku, wyrażone w formie elektronicznej, umożliwiającej organowi, w ocenie skarżącego, wydanie decyzji administracyjnej. Treść wyrażonego w tym piśmie żądania była tożsama jak w piśmie z 30 czerwca 2025 r. Przy takim założeniu, zdaniem Sądu doszło w przedmiotowej sprawie do bezczynności Starosty G. który w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił wprawdzie odpowiedzi wnioskodawcy, ale odpowiedź ta nie była kompletna.

Odnosząc się do braku udostępnienia przez organ danych identyfikatorów wykonawców prac geodezyjnych (§ 8 ust. 2 okt 3 czyli nr NIP) oraz nr uprawnień kierowników prac geodezyjnych (§ 8 ust. 2 pkt 4) – odpowiednio pkt 2 i 3 wniosku, należy wyjaśnić, że "anonimizacja" nie jest pojęciem ustawy o dostępie do informacji publicznej, chociaż utrwalone jest w praktyce stosowania tej ustawy i w orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do dostępu do informacji publicznej jako rodzaj działania umożliwiającego udostępnienie dokumentu stanowiącego informację publiczną, przy jednoczesnym zasłonięciu (zakryciu, usunięciu) danych osobowych, czy też innych danych niepodlegających udostępnieniu.

Jak trafnie wskazał WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 27 lipca 2018r., sygn. II SAB/Kr 99/18, anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane nie podlegające udostępnieniu, przy czym czynność ta nie powinna pozbawiać dokumentu waloru informacyjnego.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że czynności dokonane w niniejszej sprawie przez organ nie polegały na zasłonięciu, czy usunięciu z dokumentu informacji utrwalonej w jakimś dokumencie, lecz polegały na tym, że wytworzono zestawienie, w którym zostały umieszczone jedynie dane podlegające zdaniem organu udostępnieniu. Danych, które udostępnieniu – w ocenie Starosty – nie podlegały, nie umieszczono w zestawieniu.

Zdaniem Sądu takie działanie nie stanowiło anonimizacji, ale faktyczną odmowę udostępnienia informacji publicznej, z pominięciem istniejącego w tym przypadku obowiązku odmowy wydania decyzji administracyjnej, który wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd zauważa, że działanie organu pozbawiło skarżącego możliwości odniesienia się do argumentacji uzasadniającej ograniczenie zakresu udzielonej informacji, ponieważ dopiero w odpowiedzi na skargę organ przedstawił argumentację nawiązującą do art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Tymczasem w przypadku stwierdzenia przez organ zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na ochronę prywatności czy też ochronę tajemnic prawnie chronionych, wydanie decyzji odmownej jest nieodzowne. Tylko bowiem w takiej formie organ jest stanie przedstawić swoje stanowisko w sprawie, gwarantując wnioskodawcy możliwość odwołania się, czy też, na dalszym etapie, zaskarżenia takiej decyzji do sądu administracyjnego.

W konsekwencji należało uznać, że wszystkie pytania złożone we wniosku z 30 czerwca 2025 r. dotyczą procedury podejmowania prac geodezyjnych. Przy tym prawidłowość, kompletność czy terminowość składania takich informacji (czy też niezłożenia stosownego zgłoszenia) są sprawami publicznymi, bowiem dotyczą prowadzenia ewidencji geodezyjnej, co należy do działań własnych samorządu powiatowego.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że skierowanie pism o odmowie udostepnienia informacji publicznej z tym uzasadnieniem, że część żądanej informacji nie ma charakteru informacji publicznej, nie jest skutecznym załatwieniem sprawy i organ nie rozpoznając zgodnie z prawem wniosku w terminie, o którym wyżej była mowa, pozostaje w bezczynności.

Na marginesie Sąd wskazuje, że nie podzielił poglądu prezentowanego w przywoływanym przez organ wyroku NSA z 2 października 2024 r., sygn. III OSK 92/23.

Sąd podzielił natomiast stanowisko i rozważania wyrażone przez WSA w Krakowie w podobnej sprawie o sygn. II SAB/Kr 161/25.

W konsekwencji powyższego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 od dnia zwrotu prawomocnego wyroku z aktami sprawy.

W pkt II sentencji wyroku Sąd, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stwierdził, że Starosta G. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 30 czerwca 2025 r.

W pkt III sentencji wyroku Sąd, w myśl art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2018 r., sygn. II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Organ w terminie udostępnił dane, choć w ograniczonym zakresie, mylnie przyjmując, że pozostałe dane, których udostępnienia odmówiono, nie stanowią w ogóle informacji publicznej, a informacje o sprawach prywatnych. Odpowiadał też niezwłocznie na kolejne pisma skarżącego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.