Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w W. (dalej: DCOF) oddalił zażalenie na postanowienie wydane przez ten sam organ w dniu [...] nr [...] uznające za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, wniesiony przez G. B. (obecnie skarżącego) w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]z dnia [...].

2. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

2.1. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, jak też wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu podał, że organ skierował egzekucję do jego wynagrodzenia za pracę. Wierzyciel w dniu 2 października 2012 r. przysłał upomnienie z dnia 28 września 2012 r. wzywając do zapłaty [...]zł.

W dniu 5 października 2012 r. skarżący wystosował do DCOF wniosek o "anulowanie należności z powodu braku podstawy z której wynika zobowiązanie". Oświadczył też, że ponad 15 lat wcześniej dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV w Urzędzie Pocztowym. W odpowiedzi, Poczta Polska pismem z dnia 9 listopada 2012 r. poinformowała skarżącego, że powinien zwrócić się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT). W związku z tym, pismem z dnia 23 grudnia 2012 r. wystąpił do KRRiT z wnioskiem o odstąpienie od egzekucji, jednak nie uzyskał jeszcze odpowiedzi.

2.2. Postanowieniem z dnia [...] DCOF, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm. – dalej: u.o.a.), uznał zarzut za nieuzasadniony.

W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na regulacje u.o.a., z których wynika obowiązek uiszczania opłat za użytkowanie odbiorników RTV. Wskazał, że do roku 2008 r. dowodem zarejestrowania odbiorników była imienna książeczka opłaty abonamentowej, natomiast od 13 grudnia 2008 r. stosuje się nową dokumentację. Do tego dnia Poczta Polska została zobowiązana do zawiadomienia wszystkich zarejestrowanych abonentów o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Każdy abonent otrzymał "pakiet startowy". Do skarżącego stosowne zawiadomienie zostało wysłane w dniu 10 września 2008 r. Dział nie otrzymał zwrotu korespondencji, zatem uznano ją za dostarczoną.

Dalej DCOF wskazał, że skarżący rejestracji odbiornika telewizyjnego i radiofonicznego dokonał w styczniu 1998 r.

Następnie organ powołał się na regulacje aktów normatywnych z których wynika obowiązek abonenta powiadomienia Poczty Polskiej m.in. o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Jednak do dnia wydania postanowienia Poczta Polska nie posiada dokumentu wskazującego na dopełnienie przez skarżącego stosownych formalności w zakresie wyrejestrowania odbiorników, a zatem należy stwierdzić, że skarżący tej czynności nie dokonał. W konsekwencji, był i jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych, a wszczęta egzekucja jest dopuszczalna.

W związku z powyższym, Poczta Polska informowała skarżącego o powstałym zobowiązaniu dziewięcioma zawiadomieniami na przestrzeni okresu od 8 grudnia 2005 r. do 24 marca 2010 r. Nadto, w dniu 28 września 2012 r. wystosowała do skarżącego upomnienie.

2.3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zawarł argumentację taką jak w piśmie stanowiącym zarzuty. Podkreślił, że w roku 1997 lub 1998 dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV i w związku z tym zaprzestał uiszczania opłat, a wobec tego, że organ twierdzi, iż w roku 1998 r. skarżący dokonał rejestracji odbiornika – wniósł o przedłożenie dowodu rejestracji. Wskazał, że powoływana przez organ korespondencja, kierowana do niego od 2005 r. doręczana była nieskutecznie. Zdaniem skarżącego, to organ powinien wykazać, że na skarżącym ciąży obowiązek dokonania opłat pomimo wyrejestrowania odbiorników.

2.4. Postanowieniem z dnia [...] DCOF, działając na podstawie art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a., oddalił zażalenie.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że rejestracja odbiornika telewizyjnego została dopełniona przez skarżącego pod numerem książeczki opłat [...], która do roku 2008 była dowodem zarejestrowania. Następnie, w związku z nowymi regulacjami prawnymi, w dniu 10 września 2008 r. zostało wysłane do skarżącego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Jednocześnie, organ stwierdził, że nie natrafiono na ślad dopełnienia formalności wyrejestrowania przez skarżącego odbiorników RTV.

3. W skardze na powyższe postanowienie zobowiązany podniósł, że organ oddalił jego zażalenie bez odniesienia się do złożonych zarzutów oraz bez udowodnienia powołanych faktów.

Wskazał, że bez ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku z dnia 23 grudnia 2012 r., skierowanego do KRRiT nie ma możliwości prowadzenia egzekucji.

Poza tym, zawarł argumentację taką jak w zażaleniu na postanowienie wydane w pierwszej instancji.

Wniósł o "uchylenie całego postępowania jako bezzasadnego, uchylenie skutków przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego i zwrot niesłusznie wyegzekwowanych należności".

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wskazał, że nie było przesłanek do wystąpienia do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania, ponieważ KRRiT nie potwierdziła wpływu wniosku skarżącego o umorzenie lub rozłożenie na raty należności z tytułu abonamentu RTV. Nadmienił, że w dniu 22 sierpnia 2013 r. kwota zobowiązania została wyegzekwowana i przekazana w całości na rachunek wierzyciela.

5. W toku rozprawy skarżący podkreślił, że Poczta Polska nie udokumentowała żadnego ze swoich twierdzeń, na które powołuje się w zaskarżonym postanowieniu oraz że wydała postanowienie po 6 miesiącach od złożenia zarzutów i to na skutek interwencji Biura Senatorskiego. Zanim to nastąpiło, cała należność została od skarżącego wyegzekwowana. Oświadczył, że organ egzekucyjny uznał jego zarzuty za nieuzasadnione a Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji; nie wnosił skargi na to postanowienie. Dodał, że w razie uwzględnienia skargi wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a.-c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.

7. Zasadniczy spór w rozpatrywanej sprawie stanowi kwestia rozkładu ciężaru dowodowego pomiędzy zobowiązanym (abonentem) a wierzycielem (organem administracji publicznej, w tym przypadku DCOF) w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających istnienie obowiązku opłacania abonamentu z tytułu posiadania odbiornika telewizyjnego lub radiofonicznego.

Zanim jednak Sąd bezpośrednio odniesie się do tego zagadnienia, wpierw poczyni uwagi natury ogólnej o charakterze wprowadzającym.

7.1. Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.), który w ramach postępowania egzekucyjnego znajduje zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Organ nie jest ograniczony wnioskami strony przy badaniu okoliczności sprawy. Przeciwnie, może i powinien zbierać z urzędu materiały dowodowe, określać okoliczności faktyczne, jakie uważa za istotne dla załatwienia sprawy oraz dopuszczać dowody na takie okoliczności.

Dochodzenie do prawdy obiektywnej, tj. do określenia rzeczywistego stanu stosunków faktycznych i prawnych powinno odbywać się według reguł postępowania dowodowego, określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (dział II, rozdział 4). W tej mierze szczególnie należy mieć na uwadze otwarty katalog środków dowodowych (art. 75 § 1 k.p.a.), zasadę równej mocy środków dowodowych (szczególną moc dowodową mają jedynie dokumenty urzędowe – art. 76 k.p.a.), brak związania organu wydanym przez siebie postanowieniem dotyczącym przeprowadzenia dowodu (art. 77 § 2 k.p.a.), instytucję wyłączenia pracownika i organu administracji publicznej od załatwienia sprawy (art. 24-27 k.p.a.), czy zasadę swobodnej oceny dowodów oznaczającą, że organ ocenia wiarygodność dowodów według własnego przekonania (art. 80 k.p.a.).

W odniesieniu do tej sprawy wymaga wyeksponowania obowiązek organu do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z ostatnio powołanych regulacji, z jednej strony wynika obowiązek organu uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, a zatem niemożność pominięcia jakiegokolwiek, który może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2011, s. 230), ale również, z drugiej strony niedopuszczalność oparcia się na dowodzie, który nie został przeprowadzony zgodnie ze stosownymi regulacjami procesowymi.

Sąd orzekający podziela stanowisko E. Iserzona, który w odniesieniu do art. 80 k.p.a. wskazał, że: "wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na dowodach zdobytych przez organ i sprawdzonych przezeń. Istotnym naruszeniem tej zasady byłoby orzekanie na podstawie danych znanych osobiście organowi, ale nie mających oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory, formularze, Warszawa 1970, s. 155, i powołane tam orzeczenia NTA, który np. w orzeczeniu z dnia 1 kwietnia 1924 r., L. rej. 516/23, ZW 348, stwierdził, że niemożność stwierdzenia w aktach administracyjnych okoliczności decydujących dla oceny legalności orzeczenia stanowi wadliwość postępowania). Analogiczne stanowisko zajmuje A. Wróbel (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex 2014, Komentarz do art. 80, teza 4). Także w orzecznictwie akcentuje się, że nie jest dopuszczalne, aby organ administracyjny prowadzący postępowanie administracyjne w określonym zakresie dokonywał oceny i mocy dowodowej dokumentów wchodzących w skład materiału dowodowego sprawy w trybie pozaprocesowym, tj. poza prowadzonym przez ten organ postępowaniem administracyjnym i przyjmował, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo przeciwnie, opierał na nich rozstrzygnięcie. Takiej analizy materiału dowodowego organ powinien dokonać zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawić w uzasadnieniu aktu, który kończy postępowanie administracyjne w danej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2007 r., VII SA/Wa 1034/07, Lex nr 364725; wyrok NSA z 29 listopada 2004 r., OSK 813/04, Lex nr 164713; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 lipca 2009 r., II SA/Go 367/09, Lex nr 553056; wyrok WSA w Poznaniu z 17 stycznia 2008 r., III SA/Po 685/07, Lex nr 510377; wyrok WSA w Białymstoku z 12 czerwca 2006 r., II SA/Bk 219/06, Lex nr 928832).

7.2. W realiach niniejszej sprawy DCOF w istotnym dla sprawy zakresie oparł się na dowodach, których w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma. Jak wyżej już podkreślono, nawet gdy dane dowody istnieją i są znane organowi nie jest dopuszczalne opieranie na nich rozstrzygnięcia, jeśli nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego sprawy, której to rozstrzygnięcie dotyczy.

Akta administracyjne - spośród dokumentów mających walor dowodowy - zawierają tylko pismo skarżącego z dnia 6 sierpnia 2013 r. stanowiące zarzuty wraz z załącznikami w postaci czterech pism, na które skarżący powołuje się w zarzutach. Poza tym, akta tworzą postanowienia wydane przez organ w pierwszej i drugiej instancji oraz korespondencja nie posiadająca znaczenia dowodowego.

Natomiast w uzasadnieniu postanowień organ, rozstrzygając sprawę niekorzystnie dla skarżącego, powołał się m.in. na zarejestrowanie przez zobowiązanego odbiornika RTV w styczniu 1998 r. oraz przesyłanie do zobowiązanego szeregu pism mających potwierdzać istnienie obowiązku (zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego z dnia 10 września 2008 r.; informacje o powstałych zaległościach, przesyłane w pismach z dnia: 8 grudnia 2005 r., 21 lutego 2006 r., 27 listopada 2006 r., 13 lutego 2008 r., 6 marca 2008 r., 23 września 2008 r., 10 listopada 2008 r., 8 maja 2009 i 24 marca 2010 r.; jak też upomnienie z dnia 28 września 2012 r.).

Skarżący z kolei zaprzecza zarejestrowaniu odbiornika w 1998 r. i żąda przedłożenia dokumentu potwierdzającego tę czynność, podnosząc że w okresie 1997-1998 r. dokonał jego wyrejestrowania. Nie potwierdza także otrzymania ww. korespondencji z okresu od 10 września 2008 r. do 24 marca 2010 r. Przyznaje, że otrzymał upomnienie z dnia 28 września 2012 r. oraz przedkłada pismo z dnia 5 października 2012 r., stanowiące szybką reakcję na upomnienie, w którym sygnalizuje wyrejestrowanie odbiornika 15 lat wcześniej.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organ powinien dla potwierdzenia faktów, na których opiera swoje rozstrzygnięcie, wskazać dokumenty świadczące bezpośrednio o rejestracji przez skarżącego odbiornika RTV w styczniu 1998 r. lub choćby pośrednio o dokonaniu tej czynności.

Obowiązkiem wierzyciela (tj. w tej spawie DCOF) jest bowiem wykazanie, że dany odbiornik RTV został zarejestrowany, co stanowi podstawę do żądania uiszczenia przez jego posiadacza opłaty. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie jest kwestionowany przez skarżącego - jeśli chodzi o czynność mającą miejsce w styczniu 1998 r., na którą powołuje się organ – a jednocześnie, nie został wystarczająco wykazany przez organ. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r., Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, CBOSA.

Dopiero spełnienie przez wierzyciela tego wymogu dowodowego spowoduje, że to na skarżącego, jako zobowiązanego, przejdzie ciężar wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych, np. w postaci wyrejestrowania odbiornika RTV. Innymi słowy, jeśli organ wykaże (udokumentuje) dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Taki pogląd co do rozkładu ciężaru dowodu wyraził tutejszy Sąd także w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14 (wszystkie publ. w CBOSA). Znajduje on oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

W tym stanie rzeczy, skoro wskazany, kluczowy dla rozstrzygnięcia fakt w postaci dokonania przez skarżącego rejestracji w styczniu 1998 r. odbiornika RTV, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Organ administracyjny dopuścił się w tej mierze naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.

8. Uchylenie zaskarżonego postanowienia - będącego stanowiskiem wierzyciela w rozumieniu art. 34 § 1 u.p.e.a. - nie koliduje z funkcjonowaniem w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego (w toku rozprawy skarżący oświadczył, że nie złożył także skargi na postanowienie organu egzekucyjnego). Postanowienie wierzyciela i postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie złożonych zarzutów pozostają wobec siebie w zależności wskazanej w powołanym przepisie, jednak każde z nich pod względem kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej zachowuje autonomiczność. Ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego nie może usankcjonować niezgodnego z prawem stanowiska wierzyciela, wyłączając możliwość wyeliminowania go z obrotu prawnego. Jest odwrotnie. To uchylenie postanowienia wyrażającego stanowisko wierzyciela, otwiera pole do nadzwyczajnego wzruszenia - wydanego w oparciu o uchylone postanowienie - ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego (por. uzasadnienie wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 marca 2011 r., I SA/Sz 958/10, publ. w CBOSA).

9. Ponadto Sąd stwierdza (stosując art. 134 § 1 p.p.s.a.), że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, a to art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne sformułowanie sentencji postanowienia, którym orzeczono o oddaleniu zażalenia. Zważyć należy, że art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawierający zamknięty katalog rozstrzygnięć, do którego odsyła w przypadku postanowień art. 144 k.p.a., a które to przepisy znajdują zastosowanie na mocy odesłania z art. 18 u.p.e.a., nie zna takiego rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ rozstrzygając ponownie uzyskuje rezultat tożsamy z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, powinien utrzymać je w mocy. Wskazane w tym miejscu naruszenie przepisów postępowania nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a., gdyż nie budzi wątpliwości, że w zaskarżonym postanowieniu organ uznał wniesiony przez zobowiązanego zarzut za nieuzasadniony, a postanowienie wydane w pierwszej instancji zamierzał utrzymać w mocy.

10. W postępowaniu ponownym organ, chcąc aby jego twierdzenia o faktach zostały uznane za należycie wykazane, dołączy do akt sprawy dokumenty świadczące o zarejestrowaniu przez skarżącego odbiornika RTV, a więc okoliczności uzasadniającej powstanie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

11. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. zaliczając do nich uiszczony wpis w kwocie 100 zł, ponieważ skarżący, który działał w sprawie osobiście, nie wykazał poniesienia innych kosztów.