Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 1010/15 w sprawie ze skarg H.H., M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 17 czerwca 2015 r., nr [..] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt II SA/Go 1010/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, oddalił skargi H.H. oraz M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 17 czerwca 2015 r., nr [..] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z 20 kwietnia 2015 r. nr [..] Marszałek Województwa Lubuskiego unieważnił egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B M.Z., przeprowadzony 21 października 2013 r. Organ I instancji wskazał, że ocena, czy istnieją podstawy do wydania decyzji o unieważnieniu egzaminu sprowadza się do merytorycznej oceny, przez prowadzącego postępowanie administracyjne, czy ujawnione przy przeprowadzaniu egzaminu nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik (art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p). Do merytorycznej oceny prawidłowości przeprowadzenia egzaminu państwowego na prawo jazdy stosuje się przepisy rozdziału 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 995, ze zm., dalej przywoływanego jako rozporządzenie). Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia część praktyczna egzaminu państwowego polega na wykonaniu w ruchu drogowym zadań egzaminacyjnych obejmujących co najmniej zadania określone w tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia, zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem, w czasie nie krótszym niż określono w tabeli nr 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Minimalny czas trwania jazdy w ruchu drogowym na egzaminie na prawo jazdy kategorii BI lub B wynosi 40 minut. W przypadku egzaminu przeprowadzanego w zakresie prawa jazdy kategorii BI lub B, egzaminator może zakończyć egzamin po upływie 25 minut, jeżeli zostały wykonane wszystkie wymagane zadania egzaminacyjne a wynik egzaminu jest pozytywny - § 23 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia. Zaś zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia osoba egzaminowana uzyskuje:

1) Pozytywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli poprawnie wykonana zadania, o których mowa w § 23 lub § 24;

2) Negatywny wynik część praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli:

a) dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne,

b) zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 pkt 1 i 3 (przerwanie egzaminu w przypadku gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego lub na wniosek osoby egzaminowanej).

Zgodnie z notatką służbową z 24 października 2013 r. egzaminatora nadzorującego z WORD Zielona Góra, dotyczącą kontroli prawidłowości przeprowadzenia egzaminu, egzamin zakończył się nieuzasadnionym wynikiem pozytywnym, co potwierdza zapis przebiegu egzaminu. Podczas egzaminu, który w ruchu drogowym trwał około 30 minut:

- pięciokrotnie nastąpił nieprawidłowy przejazd przez skrzyżowanie, w tym czterokrotnie przez skrzyżowanie oznakowane znakami ustalającymi pierwszeństwo przejazdu,

- czterokrotnie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej prędkości,

- trzykrotnie nastąpiło niewłaściwe użycie kierunkowskazu, bądź brak sygnalizowania zmiany kierunku jazdy,

- zadanie egzaminacyjne "hamowanie od prędkości co najmniej 50 km/h do zatrzymania we wskazanym przez egzaminatora miejscu" wykonane nieprawidłowo i nie zostało powtórzone.

W ocenie organu I instancji ujawnione nieprawidłowości podczas przeprowadzania egzaminu, wykazane powyżej, miały wpływ na wynik egzaminu, ponieważ:

- osoba egzaminowana ponad dwukrotnie wykonała nieprawidłowo to samo zadanie egzaminacyjne,

- zadanie egzaminacyjne wykonane nieprawidłowo nie zostało powtórzone,

- ze względu na brak wykonania wszystkich zadań egzaminacyjnych nastąpiło skrócenie minimalnego czasu trwania jazdy w ruchu drogowym o około 10 minut.

Dlatego też w sposobie przeprowadzenia egzaminu stwierdzono zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p.

Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie wniosła M.Z. oraz H.H..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze (dalej: SKO), decyzją z 17 czerwca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

SKO wskazało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego (w szczególności z płyty dvd z nagranym przebiegiem egzaminu oraz notatki służbowej z dnia 24.10.2013 r.) wynika, że osoba egzaminowana wykonała nieprawidłowo następujące zadania:

- nieprawidłowy przejazd przez skrzyżowania oznakowane znakami ustalającymi pierwszeństwo przejazdu - czterokrotnie manewr wykonany nieprawidłowo

- nieprawidłowo wykonany manewr zmiany kierunku jazdy - trzykrotnie nieprawidłowo sygnalizowana zmiana kierunku jazdy

- kilkukrotne przekroczenie dopuszczalnej prędkości jazdy

- nieprawidłowe wykonanie zadania polegające na hamowaniu od prędkości co najmniej 50 km/h do zatrzymania we wskazanym przez egzaminatora miejscu - brak powtórzenia tego zadania mimo jego nieprawidłowego wykonania.

Ponadto, jak wynika z treści § 23 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, ww. zadania w ruchu drogowym powinny być wykonane w czasie nie krótszym niż określono w tabeli nr 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia, tj. 40 minut. Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 3 w przypadku egzaminu przeprowadzanego w zakresie prawa jazdy kategorii BI lub B, egzaminator może zakończyć egzamin po upływie 25 minut, jeżeli zostały wykonane wszystkie wymagane zadania egzaminacyjne, a wynik egzaminu jest pozytywny.

§ 28 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż osoba egzaminowana uzyskuje:

1) pozytywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli poprawnie wykonała zadania, o których mowa w § 23 lub § 24;

2) negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli:

a) dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne,

b) zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 pkt 1 i 3.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż M.Z. nie wykonała prawidłowo wszystkich zadań egzaminacyjnych. Ponadto kilka zadań zostało kilkukrotnie wykonane nieprawidłowo a czas egzaminu, mimo niewykonania wszystkich zadań w sposób prawidłowy, został skrócony.

W ocenie SKO przeprowadzony 21 października 2013 r. egzamin na prawo jazdy kat. B został przeprowadzony nieprawidłowo, a stwierdzone nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Biorąc pod uwagę konieczność dbałości o bezpieczeństwo w ruchu drogowym, nie można uznać, iż osoba, która kilkukrotnie wykonuje nieprawidłowo podstawowe manewry w ruchu drogowym, nie stosuje się do znaków drogowych i nie przestrzega przepisów ruchu drogowego dotyczących ograniczenia prędkości, powinna otrzymać ocenę pozytywną z egzaminu na prawo jazdy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza nieprawidłowości w przeprowadzonym egzaminie na prawo jazdy kat. B oraz brak podstaw do uzyskania przez osobę egzaminowaną pozytywnego wyniku tego egzaminu.

Stąd też w ocenie SKO w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności wskazane w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p i przeprowadzony egzamin na prawo jazdy należało unieważnić.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg H.H. i M.Z., złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd postanowieniem z 11 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Go 1012/15 – na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a, połączył sprawę ze skargi M.Z. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi H.H..

Sąd I instancji uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.k.p. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: 1. stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami, 2. wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu.

Dalej Sąd I instancji podkreślił, że użyty przez ustawodawcę zwrot "niezgodny z przepisami ustawy", nie oznacza – wbrew twierdzeniu skarżącej - tylko niezgodności z przepisami u.k.p lecz przede wszystkim z przepisami wykonawczymi do u.k.p, tj. rozporządzeniem, albowiem to ten właśnie akt prawny – wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 u.k.p – w Rozdziale 5 określa warunki i tryb przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 37/16, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 805/15, orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, że obie z wymienionych wyżej przesłanek wydania decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p, zostały spełnione. Przede wszystkim Sąd podkreślił, że materiał ten jest kompletny i nie pomija żadnego z aspektów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Płyta dvd z nagranym przebiegiem egzaminu a także notatka służbowa z kontroli prawidłowości przeprowadzenia egzaminu z 24 października 2013 r., sporządzona przez egzaminatora nadzorującego - Lecha Szczygielskiego, która stanowi wierne odzwierciedlenie nagranego przebiegu egzaminu, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości potwierdza (co oznacza, że nie było podstaw do powołania w tym zakresie biegłego z zakresu ruchu drogowego), że podczas egzaminu skarżąca nieprawidłowo wykonała następujące zadania egzaminacyjne:

- nieprawidłowy przejazd przez skrzyżowania oznakowane znakami ustalającymi pierwszeństwo przejazdu - czterokrotnie manewr wykonany nieprawidłowo,

- nieprawidłowo wykonany manewr zmiany kierunku jazdy - trzykrotnie nieprawidłowo sygnalizowana zmiana kierunku jazdy,

- kilkukrotne przekroczenie dopuszczalnej prędkości jazdy,

- nieprawidłowe wykonanie zadania polegające na hamowaniu od prędkości co najmniej 50 km/h do zatrzymania we wskazanym przez egzaminatora miejscu - brak powtórzenia tego zadania mimo jego nieprawidłowego wykonania.

Zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia osoba egzaminowana uzyskuje:

1) pozytywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli poprawnie wykonała zadania, o których mowa w § 23 lub § 24;

2) negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli:

a) dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne,

b) zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 pkt 1 i 3.

Zdaniem Sądu I instancji, słusznie przyjęły organy obu instancji, iż materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca nie wykonała prawidłowo wszystkich zadań egzaminacyjnych a kilka zadań zostało kilkukrotnie wykonane nieprawidłowo. Organy wyjaśniły zatem, że egzamin praktyczny został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu skarżącej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła M.Z., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, polegające na unieważnienie egzaminu państwowego M.Z. z uwagi na to, iż był on przeprowadzony niezgodnie przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach ( Dz. U. z 2012 r. poz. 995 z późn. zm. ), podczas, gdy art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wyraźnie przewiduje taką możliwość tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a nadto ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdy żaden z przepisów tej ustawy nie został naruszony, czego jednoznacznym potwierdzeniem jest nawet sama skarżona decyzja;

2) art. 72 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne przyjęcie, iż egzamin na prawo jazdy kategorii B był przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. oraz że podczas jego przebiegu wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na jego wynik, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym unieważnieniem tego egzaminu.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została jedynie na zarzucie prawa materialnego, czyli na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Zarzuty kasacyjne, obejmujące wyłącznie naruszenie prawa materialnego nie są uzasadnione. Oparcie zaś skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego oznacza, że podstawą jej rozpoznania jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na unieważnieniu egzaminu państwowego skarżącej z uwagi na to, iż był on przeprowadzony niezgodnie przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r., podczas, gdy art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wyraźnie przewiduje taką możliwość tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy.

Stosownie do art. 67 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego rozpatruje skargi dotyczące egzaminu oraz unieważnia egzamin.

Przesłanki (podstawy) unieważnienia egzaminu określa art. 72 ust. 1 u.k.p. Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: 1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; 2) egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

W rozpatrywanej sprawie jako podstawę unieważnienia egzaminu potraktowano normę zawartą w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., a więc przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy, z takim skutkiem, że ta "niezgodność z przepisami" miała wpływ na jego wynik.

Unieważnienie egzaminu państwowego na tej podstawie prawnej wymaga spełnienia dwu podstawowych przesłanek: po pierwsze – wykazania, że egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, przy czym pojęciem "przepisy ustawy" należy także objąć inne przepisy prawa zawarte w aktach wykonawczych do ustawy (w szczególności w rozporządzeniach), zaś niezgodność z przepisami traktować trzeba jako uchybienie tak materialne jak i procesowe; po wtóre - uchybienie takie powinno mieć charakter istotny, a więc wpływać na wynik egzaminu (przesądzać o takim, a nie innym wyniku).

Zasady przeprowadzania egzaminu regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r.

W myśl § 28 ust. 2 pkt. a) rozporządzenia, osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne.

Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt. 2 lit. a) rozporządzenia, część praktyczna egzaminu państwowego polega m.in. wykonaniu, zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem, w ruchu drogowym zadań egzaminacyjnych: obejmujących, z zastrzeżeniem § 24 i § 25, co najmniej zadania określone w tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia - w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy.

W niniejszej sprawie organy uznały, że materiał dowodowy potwierdził, iż skarżąca nie wykonała prawidłowo wszystkich zadań egzaminacyjnych, a kilka z nich zostało kilkukrotnie wykonane nieprawidłowo, a zatem egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia.

Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy, wydanym na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu (art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Rozporządzenie z dnia 13 lipca 2012 r., wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7,8 ustawy o kierujących pojazdami i jak wynika to z jego § 1 pkt 4 lit. a określa między innymi warunki i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego oraz wzory stosowanych dokumentów.

Jak wynika z ustawy o kierujących pojazdami, sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami odbywa się w formie egzaminu składającego się z części teoretycznej i praktycznej (art. 51 u.k.p.), którego szczegółowe warunki i tryb przeprowadzenia określało (w momencie przeprowadzenia przedmiotowego egzaminu) rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Egzamin państwowy przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 56 ust. 2 u.k.p.). W przypadku egzaminu dla prawa jazdy kategorii B część praktyczna egzaminu polega na wykonaniu na placu manewrowym zadań określonych w tabeli nr 2 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia – zgodnie z techniką kierowania pojazdem i kryteriami określonymi w tabeli nr 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia oraz na wykonaniu w ruchu drogowym zadań egzaminacyjnych obejmujących co najmniej zadania określone w tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia - zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem, w czasie nie krótszym niż określono w tabeli nr 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia (por. § 23 ust. 1 rozporządzenia).

Podkreślić należy, że egzamin na prawo jazdy będzie zatem ważny tylko wtedy, gdy został przeprowadzony z zachowaniem powyższych przepisów, a więc, gdy kandydat na kierowcę wykonał wszystkie wymagane zadania egzaminacyjne i wykazał się w trakcie ich wykonywania wystarczającymi umiejętnościami, gdy chodzi o panowanie nad pojazdem, znajomością i umiejętnością stosowania przepisów ruchu drogowego, w konkretnych sytuacjach na drodze.

Należy podzielić wypowiadany także w uprzednim stanie prawnym (na tle art. 112 Prawa o ruchu drogowym) pogląd, że z "przepisami ustawy" o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., regulującymi przeprowadzenie egzaminu nie należy utożsamiać wprost przepisów ruchu drogowego, do których stosować muszą się osoby kierujące pojazdem i których znajomością i umiejętnością zastosowania mają wykazać się kandydaci na kierowców. Przepisy regulujące przeprowadzanie egzaminów na prawo jazdy to przepisy, które określają jakie podmioty są upoważnione do organizowania egzaminów i wymagania jakie muszą one spełniać. Określają kto może być egzaminatorem i jakie wymagania musi spełniać, wskazują też warunki przystąpienia do egzaminu przez kandydata na kierowcę, a następnie warunki, tryb i zasady jego przeprowadzania. Takimi przepisami są zarówno przepisy ustawy o kierujących pojazdami jak też wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Podkreślić bowiem należy, że skoro rozporządzenie jest wydawane w celu wykonania ustawy, nie może zawierać regulacji, których ustawa nie przewiduje. Innymi słowy mówiąc ustawa jest aktem, który zawiera zasady co do praw i obowiązków, zaś rozporządzenie normuje kwestie umożliwiające realizację zasad ustawowych. Ponadto, ustawodawca powierzył marszałkowi województwa nadzór nad całością czynności związanych z przeprowadzeniem egzaminów. W powyższym przepisie zostało zawarte ogólne upoważnienie marszałka województwa do nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51 ustawy o kierujących pojazdami, jak również wskazanie czynności, do których podejmowania organ jest uprawniony. W prawie administracyjnym pojęcie nadzoru jest rozumiane szeroko. Obejmuje ono zarówno kontrolę, to jest badanie zastanego stanu faktycznego i dokumentacji pod kątem zgodności z przyjętym wzorcem, jak i podejmowanie środków, które pozwalają na przywrócenie stanu zgodnego z przyjętym wzorcem w sytuacji, gdy wyniki kontroli wskazują, że stan faktyczny lub dokumentacja od niego odbiegają.

W świetle powyższego należy uznać, że ustawodawca nie ograniczył możliwości nadzorczych marszałka województwa jedynie do kontroli czy egzamin państwowy został przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami. Gdyby istniało takie ograniczenie, to uniemożliwiałoby ono sprawowanie realnego nadzoru nad procesem egzaminowania, gdyż marszałek województwa nie mógłby kontrolować, czy osoby przystępujące do egzaminu państwowego prawidłowo wykonały zadania egzaminacyjne. Taka sytuacja powodować by mogła otrzymywanie prawa jazdy przez osoby, które nie wykonały prawidłowo wszystkich zadań egzaminacyjnych.

Zatem należy się zgodzić z Sądem I instancji, iż użyty przez ustawodawcę zwrot "niezgodny z przepisami ustawy", nie oznacza – wbrew twierdzeniu skarżącej - tylko niezgodności z przepisami u.k.p lecz przede wszystkim z przepisami wykonawczymi do u.k.p. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej opisany w jej pkt 1 nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 72 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne przyjęcie, iż egzamin na prawo jazdy kategorii B był przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. oraz że podczas jego przebiegu wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na jego wynik, należy stwierdzić, że ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za nieprawidłowy. Jeżeli bowiem zmierza ona do podważenia tych ustaleń, jako błędnych, to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Wskazana forma naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Ponadto, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., I OSK 1116/12).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.