Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi T. P. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

T. P. S. wniósł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L., domagając się zobowiązania tego organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu tej skargi podał, że działając na podstawie ustawy z dnia 6 października 2001 r. o dostępie do informacji publicznej złożył w dniu 1 października 2010 r. do Prezydenta Miasta L. wniosek o udostępnienie informacji enumeratywnie wymienionych w tym piśmie. Do dnia wniesienia skargi Prezydent Miasta L. nie udostępnił mu żądanej informacji publicznej, ani nie złożył żadnych wyjaśnień, w szczególności informacji o powodach ewentualnego przedłużenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że ze względu na skomplikowany stopień sprawy wniosek mógł być rozpatrzony dopiero po zasięgnięciu opinii radcy prawnego. Po uzyskaniu tej opinii skierowano do skarżącego pismem z dnia 10 listopada 2010 r. odpowiedź, w której poinformowano go o stanie prawnym nieruchomości, odnosząc się do postawionych we wniosku pytań.

Z uwagi zatem, iż organ udzielił stosownych wyjaśnień i odpowiedzi na zadane pytania, nie można mówić o bezczynności organu we wskazanym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Ustawa ta w art. 2 ust. 1 wprowadza zasadę, że każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej. Definicję informacji publicznej zawiera art. 1 owej ustawy stanowiąc, że informacja publiczna, to każda informacja o sprawach publicznych, przy czym ustawodawca nie sprecyzował w omawianej ustawie pojęcia "sprawy publicznej".

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ww. ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02). Podobnie w wyroku z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02 Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi bowiem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje. a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Omawiana ustawa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustala w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. W art. 3 ust. 1 tej ustawy wskazano, że prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienia, do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla interesu publicznego. Według art. 14 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1). Podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji (art. 22 ust. 1).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta L. w zakresie udzielenia informacji czy:

1. Rada Miasta L. wyraziła zgodę na zawarcie umowy najmu/dzierżawy nieruchomości położonej przy ul. Krętej 6 w L., której gmina jest współwłaścicielem w ½ części;

2. Miasto L. zawarło z syndykiem masy upadłości PPPiMBR jakiekolwiek umowy najmu/dzierżawy przedmiotowej nieruchomości;

3. wydana została opinia radcy prawnego, z której wynikałoby, że umowy najmu/dzierżawy zawarte przez syndyka z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą na tej nieruchomości wciąż obowiązują.

Wskazać w związku z tym należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten, będąc właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania sprawy, nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.

Mając na względzie z jednej strony powyższe rozważania, z drugiej zaś okoliczności faktyczne sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim Sąd uznał, że organ, którego bezczynność zaskarżono, udzielił stronie informacji na temat faktów których dotyczyły pytania, a tym samym wywiązał się z ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Stanowisko to w części akceptuje również skarżący precyzując w piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2011 r., iż podtrzymuje swoją skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia mu kopii opinii prawnej wraz z imieniem i nazwiskiem radcy prawnego, który taką opinię sporządził oraz jego numerem wpisu na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych.

Odnosząc się do podnoszonych w tym zakresie zarzutów to przede wszystkim wskazać należy, iż Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Lu 44/10, na którego treść skarżący się powołuje, iż - co do zasady - informacja o treści opinii prawnej sporządzonej na wniosek organu administracji publicznej jest informacją publiczną.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż organ udzielił skarżącemu - już w piśmie z dnia 3 września 2010 r. - informacji na temat treści sporządzonej opinii prawnej wprost wskazując, "że zgodnie z opinią Biura Obsługi Prawnej Urzędu Miasta w L. umowy najmu z użytkownikami zawarte przez Syndyka Masy Upadłości PPPiMBR nadal obowiązują, gdyż nie były rozwiązane przez współwłaścicieli".

W tych okolicznościach brak jest podstaw do twierdzenia, iż organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia stronie informacji na temat treści sporządzonej opinii prawnej. Organ bowiem po pierwsze wyjaśnił stronie, iż opinia taka została sporządzona i po wtóre udzielił informacji na temat jej treści (wniosków w niej zawartych).

Odnosząc się natomiast do żądania skarżącego dotyczącego udostępnienia mu kopii opinii prawnej wraz z imieniem i nazwiskiem radcy prawnego, który taką opinię sporządził oraz jego numerem wpisu na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych wskazać należy, iż czym innym jest prawo do informacji publicznej, a czym innym żądanie kserokopii dokumentów zawierających takową informację.

Przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 omawianej ustawy są bowiem wyłącznie dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości. Innymi słowy informacją publiczną jest treść wszelkiego rodzaju dokumentów, wystąpień, opinii i ocen niezależnie od ich adresata i osoby je sporządzającej. Tym samym nie ma charakteru informacji publicznej informacja na temat danych personalnych osoby sporządzającej opinię prawną w tym danych pieczęci jaką się radca prawny posługuje. Podnieść nadto należy, iż skarżący żądając doręczenia kserokopii sporządzonej opinii prawnej domagał się w istocie dokumentu źródłowego. Prawo do informacji obejmuje zaś prawo dostępu do informacji publicznej, nie zaś prawo domagania się doręczenia samego egzemplarza dokumentu, w którym informacja publiczna może być zawarta.

Ubocznie należy jeszcze wskazać, odnośnie już samego charakteru opinii prawnej, iż co do zasady sama opinia prawna nie dotyczy faktów lecz najczęściej sfery zamiarów organu. Nie jest ona bowiem równoznaczna z działaniem podjętym przez organ. W oparciu o taką opinię, organ dopiero podejmuje decyzję odnośnie swojego postępowania w przyszłości.

W przedmiotowej sprawie organ podjął działania zgodne z treścią opinii wytaczając powództwo o zapłatę czynszu, a nie o bezumowne korzystanie z rzeczy co mogłoby mieć zastosowanie przy uznaniu nieważności zawartych umów najmu obiektów znajdujących się na przedmiotowej działce której gmina, skarżący, jak również inne osoby są współwłaścicielami. Z tego też względu treść opinii prawnej została skarżącemu udostępniona w trybie przepisów omawianej ustawy. Skarżący nie może natomiast wymuszać na organie podejmowania konkretnych działań zgodnych z jego oczekiwaniami odnośnie przedmiotowej nieruchomości. Skarżący bowiem jako współwłaściciel nieruchomości może samodzielnie dochodzić należnych jemu roszczeń.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że Prezydent Miasta Lublin rozpoznał złożony wniosek i nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanych przez stronę informacji. W tej sytuacji skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).