Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi T. N. na bezczynność Burmistrza Gminy Prusice w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 czerwca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Burmistrza Gminy Prusice w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Gminy Prusice nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza Gminy Prusice do rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 3 tego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; IV. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy Prusice do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1 i pkt 2 tego wniosku; V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Burmistrza Gminy Prusice na rzecz T. N. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi T. N. (dalej: skarżący) jest bezczynność Burmistrza Gminy Prusice (dalej: Burmistrz, organ) w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 czerwca 2025 r.

Jak wynika z akt sprawy ww. wnioskiem złożonym 1 czerwca 2025 r. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (e-mail) skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie w trybie informacji publicznej informacji dotyczących dokumentacji ewidencyjnej dróg na terenie Gminy Prusice prowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (dalej: rozporządzenie), tj:

1. Informacja na temat sposobu prowadzenia książki drogi obowiązującej dla każdego odcinka drogi;

2. Metodyka prowadzenia dziennika objazdu dróg (dla każdej kategorii dróg);

3. Udostępnienie treści dziennika objazdu dróg za rok 2024 r. w formie elektronicznej (np. skan, plik, PDF/Excel).

Wskazał, że zgodnie z § 10 oraz § 11 rozporządzenia zarządca drogi zobowiązany jest prowadzić dokumentację odrębnie dla każdego odcinka drogi (książka drogi) oraz kategorii dróg (dziennik objazdu), a informacje te mają charakter publiczny. Wniósł o udzielenie odpowiedzi w formie elektronicznej na podany adres e-mail.

Pismem (dokument elektroniczny) z 16 czerwca 2025 r. Burmistrz odpowiedział, że na terenie gminy Prusice znajdują się poza drogami gminnymi, także drogi powiatowe, wojewódzki i krajowe, za które odpowiedzialność ponoszą odpowiednie urzędy i instytucje. Poinformował, że w zakresie udzielania informacji dotyczących dokumentacji ewidencyjnej ww. dróg na terenie gminy, gmina Prusice nie jest uprawniona do ich udzielania, ponieważ zajmuje się wyłącznie drogami gminnymi. W celu uzyskania szczegółowych informacji skarżący powinien skontaktować się z odpowiednim urzędem lub jednostką. Wskazał, że Gmina posiada książki dróg gminnych w formie papierowej, jednak w chwili obecnej dokumentacja ta ma charakter niepełny i nieaktualny w odniesieniu do całości zasobu drogowego Gminy. Prowadzone są działania mające na celu jej uzupełnienie i aktualizację. Organ wyjaśnił ponadto sposób kontrolowania stanu dróg wskazując, że pracownik urzędu co najmniej dwa razy w roku objeżdża drogi gminne i na podstawie zebranych informacji są podejmowane działania związane z bieżącym utrzymaniem dróg w ich prawidłowym stanie. Wobec tego w dziennikach dróg nie ma aktualnych informacji o objazdach dróg z 2024 r.

W skardze z dnia 16 czerwca 2025 r. na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z 1 czerwca 2025 r. skarżący zarzucił naruszenie: 1) art 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art 61 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art 10 ust 1 w zw. z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, 5) nałożenie na organ grzywny z przeznaczeniem na cel społeczny w celu przymuszenia do działania, np. na rzecz Fundacji N. "[...]", zarejestrowanej pod adresem "ul. [...], [...]-[...] W., KRS [...], 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za utracony czas w wysokości 2 000 zł. W uzasadnieniu skargi wskazał, że na ww. wniosek, mimo upływu 15 dni, nie otrzymał żadnej odpowiedzi, co narusza art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Argumentował, że podmiot uporczywie przedłuża przekazanie prostych informacji, odmawia ich przekazania, lub ignoruje wnioski. W związku z tym organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnił, że skarżący złożył w dniu 1 czerwca 2025 r., 27 czerwca 2025 r. oraz w dniu 17 lipca 2025 r. wnioski o informację publiczną. Na wniosek z dnia 27 czerwca 2025 r. organ udzielił odpowiedzi w dniu 11 lipca 2025 r. Natomiast w dniu 17 lipca 2025 r. skarżący wystąpił ponownie, tym razem żądając pełnych list obecności oraz informacji o zastępstwach w czasie nieobecności S. T. i Burmistrza I. B., jak również ewidencji wyjść służbowych i prywatnych tych osób w okresie od 1 lipca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r., na co organ udzielił odpowiedzi pismem z 7 sierpnia 2025 r. oraz wydał decyzję o odmowie udostępnienia danych wrażliwych. W tej sytuacji wszystkie informacje, które mogły zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zostały przekazane, a w odniesieniu do wniosków, które nie stanowiły informacji publicznej, wydana została stosowna decyzja administracyjna, wobec czego brak jest podstaw do twierdzenia, iż organ pozostawał w bezczynności. Udzielanie odpowiedzi skarżącemu następowało w terminach ustawowych. Burmistrz przedstawił ponadto argumentację przeciwko wnioskowi skargi o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skarg w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Działalność sądu admiracyjnego w tym przypadku ogranicza się do ustalenia w oparciu o stan faktyczny sprawy czy adresat wniosku jest w ogóle podmiotem zobligowanym do podjęcia reakcji na złożony wniosek oraz, czy zakwalifikował żądaną informację w sposób prawidłowy oraz podjął adekwatną czynność wymaganą przepisami u.d.i.p. zgodnie z określonym terminem (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Jedynie w sytuacji gdy informacja objęta wnioskiem ma charakter informacji publicznej, a podmiot zobowiązany jej nie udostępnił ani nie wydał w tym przedmiocie decyzji, skarga na bezczynność może być uwzględniona. W przeciwnym wypadku brak reakcji podmiotu zobowiązanego na wniosek lub skierowanie zwykłego pisma nie umożliwia uwzględnienia skargi.

Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Przy czym, dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA).

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna.

Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy Prusice w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 1 czerwca 2025 r.

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia przede wszystkim następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest informacją prostą czy przetworzoną, a następnie, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, a także czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej określa art. 4 u.d.i.p. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

We wniosku z dnia 1 czerwca 2025 r. skarżący żądał informacji dotyczących dokumentacji ewidencyjnej dróg na terenie Gminy Prusice prowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz.U. z 2005 r., nr 67, poz. 582; dalej: "rozporządzenie"), tj:

1. Informacja na temat sposobu prowadzenia książki drogi obowiązującej dla każdego odcinka drogi;

2. Metodyka prowadzenia dziennika objazdu dróg (dla każdej kategorii dróg);

3. Udostępnienie treści dziennika objazdu dróg za rok 2024 r. w formie elektronicznej (np. skan, plik, PDF/Excel).

Nie ma wątpliwości, że Burmistrz Gminy Prusice na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej.

Organ odpowiedział na wniosek skarżącego z przekroczeniem 14-dniowego terminu wyznaczonego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. w dniu 16 czerwca 2025 r.

Kontrolując bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego istotne jest więc, czy żądana informacja jest informacją publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.

Informacje dotyczące prowadzonych książek drogi i dziennika objazdów stanowią informację publiczną na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 3 lit. f) u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 889; dalej: u.d.p.) drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust. 2 u.d.p.). Dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów ( art. 10 ust. 11 u.d.p.). Ewidencja obejmuje m.in. książkę drogi oraz dziennik objazdu dróg (§ 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia wydanego na podstawie art. art. 10 ust. 11 u.d.p.). Ewidencje prowadzi się w formie pisemnej lub elektronicznej (§ 17 ust. 1 rozporządzenia).

Skarżący domagał się (pytanie nr 1 wniosku) informacji nt. sposobu prowadzenia książki drogi obowiązującej dla każdego odcinka drogi na terenie Gminy Prusice. Zagadnienie dotyczące książki drogi określa ww. rozporządzenie w § 9 i § 10. Zgodnie z tymi przepisami książka drogi, której wzór stanowi załącznik nr 1 do zarządzenia, jest elementem ewidencji drogi. Książkę drogi prowadzi zarządca drogi oddzielnie dla każdego odcinka drogi.

Jakkolwiek po upływie ustawowego terminu, jednak w piśmie z 16 czerwca 2025 r. organ wyjaśnił, że na terenie gminy są drogi różnych kategorii (gminne, powiatowe, wojewódzkie), a Gmina posiada książki dróg gminnych w formie papierowej, jednak w chwili obecnej dokumentacja ta ma charakter niepełny i nieaktualny w odniesieniu do całości zasobu drogowego Gminy. W konsekwencji udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane pytanie. Wskazał sposób prowadzenia książki drogi – papierowo - dla kategorii dróg gminnych, których jest zarządcą.

W zakresie pytania nr 2 wniosku skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej w zakresie metodyki prowadzenia dziennika objazdu dróg (dla każdej kategorii dróg). Z uchybieniem terminu ustawowego organ udzielił skarżącemu informacji wskazując, że metodykę prowadzenia dziennika objazdu dróg polegającą na tym, że pracownik urzędu co najmniej dwa razy w roku objeżdża drogi gminne i na podstawie zebranych informacji są podejmowane działania związane z bieżącym utrzymaniem dróg w ich prawidłowym stanie, co skutkuje brakiem aktualnych wpisów o objazdach dróg. Odpowiedź ta wyczerpuje wniosek skarżącego w zakresie pkt 2.

W pytaniu nr 3 wniosku o informację skarżący zwrócił się o udostępnienie treści dziennika objazdu dróg za rok 2024 w formie elektronicznej (np. skan, plik pdf/excel). Dziennik objazdu stanowi cześć ewidencji dróg (§ 9 ust. 1 rozporządzenia) i wzór tek książki stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Akta sprawy nie potwierdzają, by przed wniesieniem skargi na bezczynność lub po tej dacie organ udostępnił skarżącemu żądaną informację, odmówił jej udostępnienia lub poinformował, że nie stanowi ona informacji publicznej. Poinformowanie skarżącego w piśmie z 16 czerwca 2025 r., że w dziennikach dróg nie ma aktualnych informacji o objazdach dróg z 2024 r. nie stanowi odpowiedzi na wniosek w zakresie pytania nr 3. Skarżący żądał bowiem treści dziennika objazdu dróg (a nie dziennika dróg), czyli kopii dokonanych w nim wpisów w 2024 r. i przesłania ich skarżącemu w formie skanu, pliku pdf lub excel.

Należy przy tym zauważyć, że książka drogi i dziennik objazdu dróg to dwa różne dokumenty, dla których przewidziane zostały odrębne wzory (odpowiednio załącznik nr 1 i nr 2 do rozporządzenia). Ze względu na przywołane przepisy art. 6 u.d.p. treść wpisów do dziennika objazdu dróg stanowi informację publiczną, jednak prawo do informacji w tym zakresie może być ograniczone ze względu np. na ustawę o zarządzaniu kryzysowym, co wymaga oceny we właściwym trybie u.d.i.p.

W rozpatrywanej sprawie niespornym jest, że organ nie udostępnił skarżącemu żądanej w pkt 3) wniosku informacji publicznej, nie wydał też decyzji o odmowie jej udostępnienia, co uniemożliwia Sądowi ocenę motywów, jakimi kierował się organ, zajmując przytoczone stanowisko. W odniesieniu do pkt 1 i 2 wniosku organ udzielił informacji, jednak z przekroczeniem ustawowego terminu. Zatem zarzut bezczynności w tym zakresie jest w pełni uzasadniony.

W konsekwencji wskazanych okoliczności Burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie II sentencji wyroku.

W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1) w związku z art. 286 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 czerwca 2025 r. w zakresie pkt 3 tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku.

Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie – pkt IV sentencji wyroku - w zakresie zobowiązania Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie pkt 1 i 2 tego wniosku ze względu na ich zrealizowanie.

Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o nałożenie grzywny na organ oraz o przyznanie sumy pieniężnej, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie - pkt V sentencji wyroku - wobec nieuwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny organowi i przyznanie sumy pieniężnej.

O kosztach postępowania - pkt VI sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4) w zw. z art. 120 p.p.s.a.