Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku Fundacji W. [...] R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Z. S. E. w R. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 27 grudnia 2024 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Z. S. E. w R. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Dyrektora Z. S. E. w R. na rzecz skarżącej Fundacji W. [...] R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 6 marca 2025 r. Fundacja W. [...] R. (dalej: strona, skarżąca, Fundacja) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) wniosek o wymierzenie w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) Dyrektorowi Z. S. E. w R. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi na bezczynność z 27 grudnia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej z 3 października 2024 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 września 2025 r. wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny

i nadesłania kompletnych akt administracyjnych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wniósł o przedłużenie terminu na wykonanie wezwania o dodatkowe 14 dni, a następnie przy piśmie z 16 października 2025 r. nadesłał teczkę zawierającą dokumentację dotycząc a sprawy o udostępnienie informacji publicznej wraz z informacją, że nie jest w posiadaniu wniosku skarżącej z 3 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 lutego 2026 r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, że skarga na bezczynność Dyrektora Z. S. E. w R. została doręczona do organu. Natomiast organ został wezwany do udzielenia w terminie 7 dni odpowiedzi na wniosek Fundacji o wymierzenie grzywny oraz o nadesłanie informacji o dacie wpływu skargi na bezczynność do organu.

W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała dowód nadania przesyłki poleconej zawierającej skargę na bezczynność oraz wydruk ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., z którego wynika, że przesyłka została doręczona do organu 3 stycznia 2025 r.

Organ w piśmie 23 marca 2026 r. wskazał, że odpowiedź na wniosek Fundacji została złożona w piśmie z 2 października 2025 r. Zwrócił uwagę, że z dniem 1 września 2025 r. na funkcji organu doszło do zmian osobowych. Jednocześnie organ podniósł, że oryginał skargi na bezczynność wraz z załącznikami, odpisem i kopertą został doręczony na adres organu jako załącznik do pisma sądowego z 19 marca 2025 r. sygn. akt VIII DK/Wa 11/25. Jednakże wiedza o złożeniu skargi na bezczynność została powzięta przez organ dopiero 25 września 2025 r., tj. w dacie wpływu do szkoły pisma sądowego z 19 września 2025 r. wzywającego do nadesłania kompletnych akt administracyjnych oraz odpowiedzi na wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny. Organ wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego

z dokumentu, tj. poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dziennika korespondencyjnego organu za okres 3 stycznia 2025 r. do 13 stycznia 2025 r. na okoliczność braku doręczenia przez skarżącą organowi skargi na bezczynność z 27 grudnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Fundacji o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z 27 grudnia 2024 r. na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 54 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1).

Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi

i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula (art. 54 § 2).

Następnie, stosownie do art. 55 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że treść art. 54 § 2 p.p.s.a. doznaje modyfikacji w zakresie terminu, w którym organ powinien przekazać akta sprawy Sądowi, co wynika z przepisu art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), który wprowadza obowiązek przekazania akt i odpowiedzi na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd

w uprawnienie do jej wymierzenia. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd, podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy.

Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Co do zasady, dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem wniosku

o wymierzenie grzywny, czy też przez rozpoznaniem takiego wniosku, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie też przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. postanowienia NSA z: 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 914/10 i 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 232/13).

W tym miejscu należy zauważyć, że warunkiem ziszczenia się obowiązku o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest samo wniesienie skargi poprzez oddanie jej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 366, ze. zm.), lecz faktyczne doręczenie skargi podmiotowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Sankcja w postaci wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., aktualizuje się dopiero w sytuacji gdy organ nie przekazał sądowi skargi, którą faktycznie otrzymał.

W związku z powyższym konieczne było wyjaśnienie czy skarga Fundacji dotarła do organu. Dlatego też skarżąca została zobowiązana do ustalenia faktu doręczenia przesyłki zawierającej skargę właściwemu organowi.

W odpowiedzi przedstawiła dowód nadania na właściwy adres organu przesyłki poleconej nr [...] zawierającej skargę na bezczynność oraz wydruk ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., z którego wynika, że przesyłka o tym numerze została doręczona organowi 3 stycznia 2025 r.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 17 Prawo pocztowe potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego.

W judykaturze nie budzi wątpliwości to, że dowód nadania przesyłki zawierający stempel pocztowy uznaje się za dokument urzędowy korzystający z domniemania prawdziwości i autentyczności. Dowód ten stanowi także uprawdopodobnienie doręczenia przesyłki adresatowi. Adresat przesyłki może to domniemanie obalić wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią. W niniejszej sprawie potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowej należy powiązać z nadesłanym przez skarżącą wydrukiem strony internetowej operatora pocztowego wyznaczonego Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek" (k. 63 akt sądowych), z którego wynika, że 27 grudnia 2024 r. w Placówce Pocztowej W. 1 nadano przesyłkę o numerze [...], która została doręczona 3 stycznia 2025 r. o godz. 11.16 przez Placówkę Pocztową R. 2. Z tego wydruku jednoznacznie można stwierdzić miejsce i datę doręczenia przesyłki. Znajdują się tam też numer nadawczy przesyłki [...], który jest zgodny z numerem przesyłki znajdującym się na dowodzie nadania przesyłki poleconej skarżącej. Związek pomiędzy tymi dwoma dowodami potwierdzają także inne dane, a mianowicie ta sama data, ten sam urząd, zbieżność miejscowości wskazanej na dowodzie nadania jako adresata z urzędem pocztowym doręczenia. Wreszcie obydwa dokumenty dotyczą tego samego operatora pocztowego, tj. Poczty Polskiej S.A. Warto również zauważyć, że przesyłka rejestrowana, nieodebrana w terminie odbioru, zwracana jest nadawcy. Jeżeli nadawca przesyłki rejestrowanej uiścił opłatę, otrzymał potwierdzenie nadania, a operator nie zwrócił mu tej przesyłki, można domniemywać, że została doręczona adresatowi.

Z załączonego przez skarżącą wydruku ze strony publicznego operatora pocztowego ilustrującej bieg przedmiotowej przesyłki nie wynika aby została ona zwrócona do nadawcy.

W tej sytuacji twierdzenie organu o nieotrzymaniu skargi poparte złożeniem potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dziennika korespondencyjnego, w ocenie Sądu, nie były wystarczające dla skutecznego podważenia domniemań i okoliczności wynikających z przedłożonych przez Fundację dokumentów. Brak adnotacji w dzienniku korespondencji organu dotyczący wpływu skargi Fundacji, mógł być bowiem wynikiem tego, że przesyłka ta nie została do owego dziennika wpisana. Mogło to być też wynikiem celowego usunięcia przesyłki lub bałaganu w dokumentacji i zagubienia przesyłki przez pracowników organu.

Wobec powyższego Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w zakreślonym terminie. Skoro skarga wpłynęła do organu 3 stycznia 2025 r., to jej przekazanie (nadanie) – zgodnie

z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – powinno nastąpić do 13 stycznia 2025 r. tj. w sobotę. Z uwagi na regulację art. 82 § 2 p.p.s.a. termin ten uległ przesunięciu do dnia 15 stycznia 2025 r., tj. do poniedziałku (następny dzień po dniach wolnych od pracy). Organ skargi nie przekazał argumentując, że przedmiotowa skarga do organu nie dotarła. A wiedzę

o złożeniu skargi na bezczynność organ powziął dopiero 25 września 2025 r. tj. w dacie wpływu do szkoły pisma sądowego z 19 września 2025 r. wzywającego do nadesłania kompletnych akt administracyjnych oraz odpowiedzi na wniosek skarżącej

o wymierzenie grzywny.

W realiach analizowanej sprawy, przy ustalaniu wysokości grzywny Sad wziął pod uwagę czas przekroczenia ustawowego terminu ustanowionego na obligatoryjne przekazanie skargi sądowi przez organ oraz okoliczność, że skarga na bezczynność nie została przekazana (skarga została rozpoznana na podstawie nadesłanego przez skarżącą odpisu skargi), ale także to, że jej nieprzekazanie nie było wynikiem złej woli podmiotu zobowiązanego a spowodowane było niestarannością czy też nieodpowiednią organizacją pracy, nieprawidłowym obiegiem dokumentów i zmianami osobowymi na stanowisku Dyrektora. Sąd uwzględnił również okoliczność, że adresat skargi nie jest typowym organem administracji publicznej jakkolwiek może być zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jako podmiot wykonujący zadania publiczne lub dysponujący majątkiem publicznym – w zakresie, w jakim korzysta ze środków pochodzących z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego realizowania tych funkcji. Ma to znaczenie o tyle, że w jakimś zakresie usprawiedliwia brak wiedzy organu o zasadach dotyczących przekazywania skarg do sądu administracyjnego. Dyrektor Z. S. w ograniczonym jedynie stopniu stosuje typowe formy działań administracji publicznej, nie ma również wyspecjalizowanej obsługi prawnej, która służyłaby pomocą w realizacji obowiązków związanych

z udostępnianiem informacji publicznej. W ocenie Sądu w tym przypadku nie istnieje realne niebezpieczeństwo, że błąd organu czy jego zaniedbanie, który pojawiły się

w rozpoznawanej sprawie, staną się przyczynkiem do pojawienia się praktyki naruszania przez ten organ obowiązku przekazywania skarg do sądu. Wymierzenie grzywny będzie zatem miało funkcję raczej sygnalizacyjną, wskazującą organowi na obowiązki, jakie spoczywają na nim w przypadku otrzymania skargi do sądu administracyjnego, która jest pismem o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, a jej brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.

Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii sądowi.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 100 (sto) zł.

Przyjęty wymiar grzywny, w ocenie Sądu, jest adekwatny do stopnia naruszenia przez organ ustawowego obowiązku terminowego przekazania skargi sądowi. Realizuje funkcje: dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną, jakie ustawodawca przypisał tej instytucji, aby chronić prawo skarżących do sprawnej kontroli legalności działania organów administracji publicznej (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. II GPS 3/09, publ. ONSAiWSA 2010/1/2).

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika Fundacji, będącego radcą prawnym, Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).