Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Burmistrza Miasta I. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi B. P. (dalej "skarżąca") jest bezczynność Burmistrza Miasta I. (dalej "Burmistrz" lub "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Skarżąca pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), jako strona postępowania [...], [...], zwróciła się z prośbą o udostępnienie informacji:

"1. W jakiej formie odbywała się komunikacja pomiędzy Urzędem Miasta I. a urbanistą dotycząca wszelkich czynności związanych z procedowaniem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I.ie w rejonie ul. [...] oznaczonych jaki działki numer [...], [...] oraz część działki nr [...] o łącznej powierzchni 13002 m2 ?

2. W nawiązaniu do odpowiedzi na pkt 1 tego wniosku proszę o przekazanie całej korespondencji od dnia złożenia wniosku w dniu 22 września 2023 r do dnia dzisiejszego".

2. W odpowiedzi (pismo z dnia 9 września 2025 r.) organ wskazał, że żądanie skarżącej nie stanowi informacji publicznej.

3. Skarżąca w replice do ww. pisma stwierdziła, iż stanowisko nie znajduje podstaw prawnych.

W ocenie skarżącej korespondencja prowadzona przez Urząd Miasta I. z urbanistą oraz innymi podmiotami w sprawie procedowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: "dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Powyższe obejmuje dokumentację wytwarzaną i gromadzoną przez organ w toku realizacji jego ustawowych zadań, w tym korespondencję, opinie i stanowiska przekazywane przez urbanistę.

Niezależnie od powyższego, skarżąca podniosła, iż jako strona toczącego się postępowania administracyjnego [...], [...] w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej działek oznaczonych numerami [...], [...], [...] oraz części [...], posiada uprawnienia wynikające z art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii oraz odpisów. Prawo to obejmuje całość akt, w tym wszelką korespondencję urzędową, opinie i uzgodnienia, które znalazły się w dokumentacji prowadzonego postępowania. Organ administracji publicznej, uznając że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, nie może ograniczyć prawa skarżącej wynikającego z art. 73 k.p.a. Jeżeli natomiast organ zamierza odmówić udostępnienia dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjne], która może zostać poddana kontroli instancyjnej i sądowej.

4. W piśmie z dnia 22 września 2025 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

5. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi, organ podtrzymał stanowisko.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o :

- zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia jej wniosku z dnia 27 sierpnia 2025 r. poprzez udostępnienie żądanych dokumentów lub wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej ich udostępnienia - w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, 

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej korespondencja urzędu z urbanistą powstała w związku z realizacją zadań publicznych w zakresie planowania przestrzennego i wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a więc niewątpliwie ma charakter informacji publicznej.

Pogląd ten jednoznacznie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ, powołując się na przepisy u.d.i.p. i orzeczenia NSA, jednoznacznie stwierdził, że sposób komunikacji między Urzędem Miasta I. a urbanistą, dotyczącej wszelkich czynności związanych z procedowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla określonej przez skarżącą inwestycji, jak również udostępnienie tejże korespondencji nie stanowi informacji publicznej.

Organ podniósł, że skarżąca, jako strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I. w rejonie ul. [...] oznaczonych jako działki numer [...], [...], [...] oraz część działki numer [...] o łącznej pow. 13002 m2", ma prawo wglądu do akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Skarżąca jest świadoma tego faktu, bowiem w piśmie z dnia 11 września 2025 r. (data wpływu do Urzędu 12 września 2025 r.) oraz w złożonej skardze, wskazuje na to prawo wynikające wprost z art. 73 § 1 k.p.a. Skarżąca nie skorzystała z przewidzianych w tymże zakresie procedur, które umożliwiłyby jej zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w toku postępowania. Organ podkreślił, że realizacja tego prawa następuje na wniosek strony, w trybie określonym przepisami k.p.a. a nie w ramach procedury dostępu do informacji publicznej. Organ argumentował, że powoływanie się przez skarżącą na przedmiotowe uprawnienie w treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może być uznane za skuteczne wystąpienie o wgląd do akt administracyjnych. Argument ten pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku o dostęp do informacji publicznej, gdyż w tym trybie nie dochodzi do realizacji uprawnień procesowych strony wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zostało zawieszone z urzędu, z uwagi na podjęcie procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie obejmującym nieruchomości będące przedmiotem postępowania. Obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach toczy się postępowanie, w związku z zaskarżeniem przez skarżącą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Miasta I. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skargę okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1).

Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).

Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1).

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2).

Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni.

Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Burmistrza w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 sierpnia 2025 r.

W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również skarżącej.

Skarżąca, jako strona postępowania [...], [...], pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. (wpływ do organu 28 sierpnia 2025 r.) zwróciła się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "1.W jakiej formie odbywała się komunikacja pomiędzy Urzędem Miasta I. a urbanistą dotycząca wszelkich czynności związanych z procedowaniem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomościach położonych w I. w rejonie ul. [...] oznaczonych jaki działki numer [...], [...] oraz część działki nr [...] o łącznej powierzchni 13002 m2.? 2. W nawiązaniu do odpowiedzi na pkt 1 tego wniosku proszę o przekazanie całej korespondencji od dnia złożenia wniosku w dniu 22 września 2023r do dnia dzisiejszego".

Burmistrz w ustawowym - 14 dniowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) udzielił odpowiedzi skarżącej. Mianowicie pismem z dnia 9 września 2025 r. (odebranym przez skarżącą w dniu 10 września 2025 r.) stwierdził, że żądanie skarżącej nie stanowi informacji publicznej.

W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem na przykład: wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"); korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (por. wyroki NSA: z 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13, z 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 3073/13 oraz z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3335/21, CBOSA).

Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają bowiem niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej. O ile u.d.i.p. daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej (zob. wyrok TK z 13 listopada 2013 r., sygn. 25/12, OTK-A 2013/8/122).

Istotnie w sprawie jest, że skarżąca - jak sama wskazała i co nie jest sporne -jest stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu konkretnej, wskazanej we wniosku inwestycji budowy budynków mieszkalnych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Takim "przepisem szczególnym" w rozumieniu powołanego wyżej art. 1 ust. 2 u.d.i.p., są regulacje kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące dostępu stron postępowania do akt sprawy (art. 73-74a k.p.a.).

Na tle tego przepisu w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie wskazuje się, że stronie postępowania przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, posiada ona dostęp do pełnych akt administracyjnych danej sprawy i może sporządzać z nich notatki i odpisy, a w określonych przypadkach może żądać uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Ograniczenie stronie dostępu do akt sprawy może jedynie wynikać z przesłanek określonych w art. 74 § 1 k.p.a., tj. z uwagi na potrzebę ochrony informacji niejawnych o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", lub ochrony ważnego interesu państwowego. Skoro dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 k.p.a., to w tym zakresie, z mocy art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wyłączone jest stosowanie przepisów u.d.i.p. Nie jest wyłączone uzyskanie, na podstawie u.d.i.p., dostępu do dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego, lecz ograniczony jest on do podmiotów niebędących stronami postępowania administracyjnego (por.: wyrok NSA z 28 stycznia 2017 r., I OSK 2006/16; a także wyroki WSA: z 6 września 2017 r., IV SA/Po 494/17; z 21 lutego 2019 r., II SAB/Kr 5/19; z 22 sierpnia 2019 r., II SAB/Kr 156/19; z 10 marca 2022 r., IV SAB/Wr 306/21; dostępne w CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2022 r., IV SA/Po 672/22, LEX nr 3442127).

Sąd podziela pogląd NSA, że "U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwala się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa (...). Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny" (wyrok z dnia: 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 1303/25 LEX nr 4013584, z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19, CBOSA).

Prawidłowe jest zatem stanowisko Burmistrza, że jego korespondencja z urbanistą w toczącej się sprawie, w której skarżąca ma status strony, nie ma waloru informacji publicznej. Skarżącej, jako stronie postępowania, przysługuje na podstawie art. 73 k.p.a. prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Skarżąca nie może skorzystać z tego prawa w trybie u.d.i.p., a wyłącznie na podstawie przepisów k.p.a.

Nie jest zatem tak, jak zarzuca skarżąca, że została pozbawiona prawa wynikającego z art. 73 k.p.a. Wręcz przeciwnie, jak podał organ w odpowiedzi na skargę, skarżąca z tego prawa nie skorzystała.

Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.