Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi F. w P. na decyzję Dyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali w Oleśnicy z dnia 8 września 2025 r. nr PZS.O.VII/00687/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 16 lipca 2025 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali w Oleśnicy na rzecz F. w P. kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi Fundacji – P. w P. (dalej: Strona, Skarżąca, Fundacja, Wnioskowawca) jest decyzja z dnia 8 września 2025 r. Dyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali w Oleśnicy (dalej: organ) odmawiająca udostępnienia informacji publicznej.

Pismem z dnia 8 września 2025 r., organ działając na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku Fundacji (z dnia 16 lipca 2025 r. i uzupełnionego pismem z dnia 21 sierpnia 2025 r.), odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ opisał dotychczas podejmowane czynności w sprawie. Przede wszystkim wskazał, że Fundacja wnioskiem z dnia 16 lipca 2025 r. zażądała udostępniania informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Wykazu zawierającego liczbę świadczeń określonych w art 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 r. poz. 1575), wykonanych na terenie szpitala w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r, do dnia 30 czerwca 2025 r., z dokładnym wyszczególnieniem, ile zabiegów wykonano w oparciu o przesłanki określone w art. 4a ust. 1 pkt 1 oraz art. 4a ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy, wraz z podaniem wieku abortowanych dzieci.

2. Informacji, czy wśród świadczeń wykonanych na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy występowały wskazania psychiatryczne, a jeśli tak - wskazania, jakie rozpoznania zawierały skierowania wystawione przez lekarzy psychiatrów oraz informacji, u ilu dzieci abortowanych w ww. okresie stwierdzono wady rozwojowe oraz jakiego rodzaju były to wady.

3. Informacji o metodach, jakimi wykonano poszczególne zabiegi przerwania ciąży,

4. Informacji o stosowanych w szpitalu procedurach postępowania ze zwłokami abortowanych dzieci w latach 2020-2025, w szczególności: ile zwłok zostało wydanych rodzicom lub innym osobom w celu pochowania, jakie były przyczyny braku pochówku w pozostałych przypadkach oraz jakie było miejsce i sposób przechowywania zwłok.

Następnie wskazał, że w zakresie pkt 1 udzielił informacji o liczbie wykonanych świadczeń w okresie od stycznia do czerwca 2025 r., wskazując także miesięczne zestawienie. Jednocześnie poinformował, iż dane dotyczące wieku ciąży nie stanowią informacji publicznej, jako że wchodzi w zakres indywidualnej dokumentacji medycznej. Natomiast w odniesieniu do żądania udzielenia informacji "łącznie z rozpoznaniem" wezwano Wnioskodawcę do doprecyzowania, jakiego dokładnie zakresu informacji dotyczy to żądanie. W zakresie pkt 2 i 3 wyjaśnił, iż żądane dane dotyczące rozpoznań psychiatrycznych, wad płodu oraz metod przeprowadzania zabiegów odnoszą się do indywidualnych przypadków medycznych, objętych tajemnicą lekarską, a zatem nie stanowią informacji publicznej. Wskazał również, że w odniesieniu do metod zabiegowych nie prowadzi statystyk, a ich opracowanie stanowiłoby informację przetworzoną. Jednocześnie wezwał Wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W odniesieniu do pkt 4 poinformował, że tryb postępowania z ciałami dzieci po aborcji określa wewnętrzna instrukcja obowiązująca w placówce, natomiast nie prowadzi on statystyk dotyczących wydania zwłok rodzicom lub innym osobom. Wskazał także, iż dane te dotyczą indywidualnych przypadków i nie stanowią informacji publicznej.

W odpowiedzi na to Wnioskodawca pismem z dnia 21 sierpnia 2025 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie, w którym nie udzielono odpowiedzi oraz wskazał, iż w jego ocenie żądana informacja stanowi informację publiczną. Wskazał także, że działalność Fundacji w zakresie ochrony życia ma znaczenie konstytucyjne i dotyczy dobra wspólnego, a zatem spełnia przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego. Wnioskodawca wyjaśnił również, że użyte w pierwotnym wniosku sformułowanie "łącznie z rozpoznaniem" oznacza - łącznie z informacją o rozpoznaniu u matki, które stanowiło przesłankę do wykonania zabiegów przerwania ciąży zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy.

W świetle powyższego organ wskazał, że w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że żądane informacje na które nie udzielono odpowiedzi w piśmie z dnia 29 lipca 2025 r, (tj. pkt 1 w części dotyczącej wieku ciąży oraz pkt 2 i 3 w całości) nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnił przy tym, że nie ma możliwości zgodnie z wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2025 r. wydania decyzji odmownej w zakresie żądanych danych, które nie stanowią informacji publicznej. W takich przypadkach organ nie wydaje decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.o.d.i.p., lecz ogranicza się do poinformowania Wnioskodawcy, że wskazane dane nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej bądź że przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania z uwagi na obowiązywanie szczególnych regulacji. Innymi słowy, jeżeli dana informacja nie podlega reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej jej udostępnienia. Natomiast odnosząc się do kolejnej kwestii zakresu metod przeprowadzania zabiegów przerwania ciąży wskazał w odpowiedzi z dnia 29 lipca 2025 r., iż żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie są one bowiem przez w żaden sposób raportowane ani ewidencjonowane. Opracowanie żądanej informacji łączy się z koniecznością podjęcia następujących po sobie czynności nie tylko o charakterze technicznym. Jej uzyskanie wymagałoby zatem podjęcia przez Szpital dodatkowych czynności intelektualnych administracyjnych. Koniecznym byłoby wyselekcjonowanie dokumentacji medycznej dotyczących przerywania ciąży, odnalezienie w nich przez personel medyczny żądanych informacji, następnie sporządzenie z nich raportu czy też ewidencji. Żądana przez Wnioskodawcę informacja wiązała się z oddelegowaniem co najmniej dwóch pracowników placówki medycznej od ich codziennych obowiązków w celu obsługi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co z kolei byłoby działaniem na szkodę szpitala. Oceniono, że analiza dokumentacji w tak szerokim zakresie, jakiego domaga się Wnioskodawca, powodowałaby konieczność - wygenerowania zupełnie nowego opracowania, które nie istnieje w zasobach szpitala, W praktyce oznaczałoby to nie tylko wyodrębnienie z dokumentacji medycznej określonych przypadków, ale również ich usystematyzowanie, opracowanie i sporządzenie szczegółowych zestawień w sposób wymagający zaangażowania merytorycznego personelu medycznego. Tego rodzaju czynności nie mieszczą się w zwykłych obowiązkach wynikających z prowadzenia dokumentacji medycznej i stanowiłyby stworzenie nowej jakościowo informacji, co wprost wpisuje się w definicję informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do wskazania przez Wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego organ podkreślił, iż dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić, nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, czego wnioskujący nie uczynił. Wnioskodawca w piśmie z dnia 21 sierpnia 2025 r. nie wykazał, aby przedmiotowe informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazywany zasięg odbiorców Fundacji oraz wskazanie, że kwestie aborcji są społecznie istotne nie może zostać utożsamiony ze szczególnym interesem publicznym. Co istotne informacja żądana przez Wnioskodawcę nie jest informacją o ogólnej ilości przeprowadzanych procedur przerywania ciąży, a szczegółowymi pytaniami o przebieg poszczególnych procedur medycznych dotyczących konkretnych pacjentów. W związku z powyższym organ stwierdził, że odmawia udzielenia żądanej informacji w powyższym zakresie, ze względu na niewykazanie przez Wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego.

Jednocześnie wskazał, że po dogłębnej analizie stoi na stanowisku, że nawet jeśli Wnioskodawca wykazałby szczególnie istotny interes społeczny to przedmiotowe informacji i tak me mogłyby zostać udzielone, bowiem wymagają one wyselekcjonowania ich z dokumentacji medycznych konkretnych pacjentów, która objęta jest tajemnicą prawnie chronioną, zatem nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 23 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta - dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Dokumentacja medyczna nie stanowi więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1. u.d.i.p. Nie można też tracić z pola widzenia, że informacja powyższa opierałaby się na analizie dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerywania ciąży. Tymczasem w myśl powoływanego przez organ art. 4c ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1575), osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym powzięły wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności, stosownie do odrębnych przepisów.

Powyższą decyzję zaskarżyła Fundacja zarzucając zaskarżanej decyzji naruszenie:

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę udzielenia informacji publicznej;

- art 1 ust 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnie i uznanie, iż żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na to, że są objęte tajemnicą lekarską i nie stanowią informacji publicznej;

- art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacje w żądanym zakresie nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a, (stosowanych odpowiednio) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także jego dowolną ocenę.

W związku z powyższymi zarzutami Skrząca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji; 2) zobowiązanie organu do udzielenia skarżącemu informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 16 lipa 2025 r.; 3) zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania dla Skarżącej.

W uzasadnieniu skargi szeroko uzasadniła postawione zarzuty.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Taka też sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji wymaga weryfikacji, a sama decyzja uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.

Wniesienie skargi nastąpiło na skutek doręczenia Skarżącej przez organ pisma z dnia 8 września 2025 r., które skierowane zostało do niej na skutek złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W opinii Sądu wymienione pismo należy uznać za decyzję. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że przepisy k.p.a. stosuje się od momentu wydania decyzji. Powyższe stanowisko jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie (por. M. Bernarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej, Informatyzacja administracji, Wrocław 2005 r., s. 85; A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, "Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny" 2004 r., nr 4, s. 97 i n.; wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. I OSK 1991/12, z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05, z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt I OSK 244/14).

Zdaniem Sądu choć pismo organu z dnia 8 września 2025 r. nie zostało zatytułowane jako decyzja, to jednak zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Zawiera bowiem oznaczenie podmiotu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie ze wskazaniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz przyczynach nieuwzględnienia wniosku Skarżącej, a decyzja podpisana została przez osobę działającą z upoważnienia organu (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz. 169). Ponadto argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę wskazuje, że również organ uważa, że pismo to stanowi decyzję wydaną na podstawie art. 16 u.d.i.p. w związku z art. 17 u.d.i.p.

W świetle u.d.i.p., podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Podkreślenia też wymaga że przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji, ma zastosowanie jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Zatem wydanie decyzji odmownej następuje w ściśle wskazanych w ustawie u.d.i.p. przypadkach, to jest gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, organ nią dysponuje, lecz z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę przedsiębiorcy lub niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania informacji przetworzonej, jej udostępnienie jest wyłączone przez ustawodawcę. Niedopuszczalne jest zaś wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu komentowanej ustawy. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12 oraz z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 872/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jeżeli zatem wnioskodawca żąda informacji publicznych, które nie mają charakteru informacji publicznych, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 314 - 315). Innymi słowy, jeżeli ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził brak wewnętrznej spójności weryfikowanej decyzji, który uzewnętrznił się na dwóch płaszczyznach.

Po pierwsze, organ w sposób nieczytelny objął treścią zaskarżanej decyzji (a konkretnie jej uzasadnienia) kwestię odmowy udostępnia danych nie mających znamion informacji publicznej, chociaż - jak sam wyraźnie stwierdził - brak jest tu podstaw do wydania decyzji administracyjnej (zob. str. 2 -3 uzasadnienia). Innymi słowy, inkorporował do zaskarżonej decyzji treści co do których wystarczyła sama informacja, że nie stanowią one kwalifikowanej informacji publicznej.

Wypada przy tym zauważyć, że zawarcie takiej informacji w treści decyzji mogło wywoływać błędne przeświadczenie u adresata, że może on kwestionować wyartykułowane przez organ stanowisko wnosząc skargę do sądu administracyjnego na ten akt indywidualny. Tymczasem Sąd dostrzega, że jedyną prawną formą kwestionowania stanowiska organu, że żądana informacja nie ma cechy informacji publicznej jest skierowanie odrębnej skargi na jego bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji.

Po drugie, Sąd dostrzega, że zaskarżoną decyzją organ jednocześnie odmówił udzielenia żądanych przez Fundację informacji (w zakresie metod przeprowadzania zabiegów przerwania ciąży) uznając, że nie wykazała ona szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania informacji przetworzonej. Następnie jednak wykluczył żądane informacje z zakresu informacji publicznej z uwagi na treść ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta (str. 5 uzasadnienia).

Tymczasem przepis art. 16 u.d.i.p., jak już wskazano, nie przewiduje możliwości jednoczesnego uznania, że żądana informacja jest informacją publiczną i że nie mieści się w zakresie informacji publicznej, ponieważ jest to nieusuwalna sprzeczność. Dlatego też zaskarżona decyzja jest wadliwa i konieczne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Tak, jak już bowiem podkreślono wyżej, w przypadku uznania, że wnioskodawca żąda informacji publicznych, które nie stanowią informacji publicznej, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 320/25).

Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ powinien mieć uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Przede wszystkim jednoznacznie ustali czy oraz w jakim zakresie w sprawie konieczne jest wydanie decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. Jednocześnie w treści decyzji pominie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku dostępowego, co do których wystarczająca jest jedynie forma pisma informującego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Sąd przy tym nadmienia, że z uwagi na stwierdzone naruszenie reguł procesowych przy wydaniu zaskarżonej decyzji przedwczesne było odnoszenie się do merytorycznych zarzutów skargi. Dotyczy to zarówno kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej, ewentualnie jej szczególnego charakteru jako informacji przetworzonej czy też statusu Wnioskodawcy uprawniającego do pozyskania informacji przetworzonej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.