Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka -Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.O. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nieprzekazania odwołania od decyzji z dnia [...] r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę.

D.O. wystąpił ze skargą na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej, polegającą na nieprzekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jego odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 27 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378 ze zm.).

Przy czym Dyrektor tego ośrodka nie działał jako samodzielny organ, a jedynie z upoważnienia Burmistrza. Przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 192, poz. 1378 ze zm.) przyznały bowiem organowi wykonawczemu gminy ( art. 2 pkt 9 i 10 tej ustawy) uprawnienie do powierzania zadań organu właściwego wierzyciela oraz organu właściwego dłużnika, ściśle określonemu kręgowi osób ( art. 8 a , art. 8 c i 12 ust. 2 tej ustawy ). Powierzenie tych zadań stanowi uprawnienie organu wykonawczego (zwrot "może"), który z owego uprawnienia nie musi korzystać. Udzielenie upoważnienia przez organ wykonawczy gminy wywołuje taki skutek, że osoba upoważniona będzie mogła wykonywać określone czynności oraz wydawać decyzje w imieniu wójta (burmistrza, prezydenta), zaś ten ostatni pozostaje w dalszym ciągu organem właściwym ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r. III SA/ Lu 44/09). Dlatego też w części wstępnej postanowienia wskazano jako organ , którego dotyczy skarga nie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, lecz Burmistrza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

- decyzje administracyjne,

- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

- inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

- pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych powyżej

Bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności nie czyni tego w przewidzianym prawem terminie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie wydania aktów, podjęcia czynności lub wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa wyżej a zawartych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W ocenie sądu przekazanie przez organ administracji pierwszej instancji odwołania strony do organu administracji wyższego stopnia nie jest wydaniem aktu, podjęciem czynności lub - co oczywiste - wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Nie ulega żadnej wątpliwości, iż przekazanie odwołania nie powinno nastąpić decyzją administracyjną, postanowieniem ani wydaniem pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a.). Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Inny akt lub czynność, o których mowa w tym przepisie to taki akt lub czynność, który dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrażenie "dotyczy" wskazuje na to, iż akt lub czynność ustala, stwierdza bądź potwierdza uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest więc indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97, opubl. w ONSA nr 2 z 1999 r., poz. 51). Przekazanie odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Przekazanie takie nie jest zatem "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Skoro więc w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę, Burmistrz nie jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przekazanie odwołania jest jedynie czynnością materialno - techniczną Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/11 i z dnia 26 sierpnia 2011r. sygn. akt IV SAB/Wa 85/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011r. , II SAB/Wr 53/11, postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2012 r. I OSK 169/12 ) .

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a - orzekł jak w sentencji postanowienia.