Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim do załatwienia wniosku skarżącego T. S. z dnia 29 września 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Piotrkowie Trybunalskim dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącego T. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z 29 września 2025 r. T. S., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej tj. "o udostępnienie kopii dokumentów elektronicznych w postaci plików audio w zakresie treści nagrań zarejestrowanych na stanowisku kierowania Komendy Miejskiej Policji w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 15 kwietnia 2025 r. a dotyczących:

1) mojego telefonicznego/ustnego zgłoszenia o zdarzeniu dyżurnemu rzeczonej jednostki Policji,

2) rozmów prowadzonych (m.in. drogą elektroniczną/radiową) pomiędzy rzeczonym dyżurnym a funkcjonariuszami patrolu Policji skierowanego w związku z moim przedmiotowym zgłoszeniem o zdarzeniu."

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji T. S. wskazał przesłanie plików na adres poczty elektronicznej podany we wniosku.

10 października 2025 r. wnioskodawca otrzymał wiadomość elektroniczną z Komendy Miejskiej Policji w Piotrkowie Trybunalskim z żądaniem wskazania celu, w jakim wnioskowana informacja będzie przezeń wykorzystana.

W odpowiedzi z 12 października 2025 r., udzielonej drogą e-mailową, T. S. poinformował, że przedmiotowe dokumenty chce pozyskać tylko i wyłącznie na użytek procesowy etapu jurysdykcyjnego do sprawy o wykroczenie (sygnatura policyjna: RSoW-1424/25; sygnatura sądowa II W 1395/25). Jednocześnie wnioskodawca zwrócił się z prośbą o wskazanie podstawy prawnej zapytania, trybu w jakim przedmiotowe informacje będą mu udostępnione bądź też nastąpi odmowa ich udostępnienia, wskazanie pouczenia (podstawy prawnej) o ewentualnej możliwości odwoławczej.

W piśmie z 24 października 2025 r. organ potwierdził, że 15 kwietnia 2025 r., pod adresem [...] o godz. 15:25 tutejsza jednostka policji odnotowała interwencję, której zgłaszającym był T. S. . Interwencja dotyczyła nieprawidłowości w sklepach handlowych i zakończyła się udokumentowaniem w notatniku służbowym. Jednocześnie wskazano, że organem uprawnionym do uzyskania powyższej dokumentacji jest właściwy miejscowo Sąd prowadzący przedmiotowe postępowanie.

Pismem z 24 listopada 2025 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie wniosku z 29 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej domagając się: pkt 1 - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; pkt 2 - zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; pkt 3 - zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego organ naruszył przepisy art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Motywując skargę jej autor wyjaśnił, że udzielona skarżącemu informacja nie była przedmiotem wniosku dostępowego. Doszło więc do udostępnienia informacji innej aniżeli objęta wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie zrealizował prawidłowo wniosku dostępowego, co dowodzi, że pozostaje w bezczynności.

Odpowiadając na skargę Komendant Miejski Policji w Piotrkowie Trybunalskim wniósł o jej oddalenie bądź ewentualnie o jej odrzucenie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zdaniem organu, zarzuty sformułowane w skardze są bezpodstawne i wynikają jedynie z subiektywnego przekonania skarżącego o istnieniu podstaw przedmiotowych zarzutów w działaniu organu, który stosownym pismem poinformował skarżącego o konieczności doprecyzowania wniosku z 29 września 2025 r.

Na skutek pisma z 10 października 2025 r., w którym podano szczegółowo przyczyny wystąpienia, skarżący 12 października 2025 r. wskazał jednoznacznie, że oczekiwane dokumenty chce pozyskać tylko i wyłącznie na użytek procesowy etapu jurysdykcyjnego sprawy o wykroczenie II W 1395/25.

W związku z powyższym, po weryfikacji i sprawdzeniu we właściwej jednostce, 24 października 2025 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek, potwierdzając datę i miejsce interwencji, a nadto wskazując, że (z uwagi na zawisłość procesową) organem, który może zwrócić się do KMP w Piotrkowie Trybunalskim z przedmiotowym wnioskiem może być Sąd prowadzący rzeczone postępowanie. Jeżeli przepisy ustaw procesowych, takich jak kodeks postępowania cywilnego, karnego (lub wykroczeń) czy administracyjnego, regulują zasady dostępu do określonych informacji lub dokumentów, to stanowią one regulację szczególną wobec przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że w zakresie, w jakim dostęp do informacji jest uregulowany w przepisach proceduralnych, nie można korzystać z trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż prowadziłoby to do obejścia norm właściwych dla danego postępowania. Podobnie nie jest dopuszczalne żądanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzyskania danych lub dokumentów, które mają stanowić dowód w toczącym się postępowaniu, albowiem w takim przypadku właściwym trybem jest złożenie wniosku dowodowego do sądu rozpoznającego sprawę, a sąd ten, o ile uzna dowód za istotny, może sam zwrócić się do organu o udostępnienie wymaganych informacji.

Zdaniem organu, odpowiedź została przezeń udzielona w terminie ustawowym. W sytuacji, gdy wnioskodawca uzupełnia lub doprecyzowuje wniosek tak późno, że przy zachowaniu staranności organ nie jest w stanie udzielić odpowiedzi w ustawowym terminie 14 dni, praktycznym i racjonalnym rozwiązaniem jest traktowanie terminu udzielenia odpowiedzi jako biegnącego od momentu faktycznego uzupełnienia wniosku. W takim układzie nie ma konieczności formalnego zawiadamiania o przedłużeniu terminu, ponieważ zawiadomienie to miałoby charakter czysto formalny i nie niosłoby realnych skutków - skoro organ obiektywnie nie mógł udzielić odpowiedzi przed otrzymaniem doprecyzowania. W konkluzji, jeżeli doprecyzowanie nastąpiło w takim czasie, że udzielenie odpowiedzi w pierwotnym terminie 14 dni było niemożliwe, a równocześnie organ udzielił odpowiedzi niezwłocznie po uzyskaniu pełnej treści wniosku, to brak zawiadomienia o przedłużeniu terminu nie narusza zasady szybkości działania ani nie pozbawia odpowiedzi zgodności z ustawą. W tym wariancie doprecyzowanie jest traktowane jako moment, od którego zaczyna bieg realny czas na wykonanie obowiązku, a odpowiedź udzielona bez formalnych zawiadomień realizuje cel ustawy w sposób skuteczniejszy, niż czyniłaby to dodatkowa korespondencja proceduralna.

Dodatkowo organ podkreślił, że warunkiem koniecznym zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest uprzednie stwierdzenie, że przedmiot żądania mieści się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 tej ustawy. Dopiero w przypadku odpowiedzi twierdzącej powstaje obowiązek rozpatrzenia wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., w tym w ustawowych terminach oraz - w razie odmowy - w formie decyzji administracyjnej.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że organ administracji nie ma obowiązku stosować procedury z ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy żądany materiał w ogóle nie posiada przymiotu informacji publicznej. W takim przypadku organ nie może znajdować się w bezczynności w rozumieniu tej ustawy, ponieważ obowiązek załatwienia wniosku w jej trybie nigdy nie powstał. Samo ustalenie, że dany materiał nie posiada charakteru informacji publicznej, wyłącza stosowanie całego reżimu postępowania informacyjnego, w tym terminów czy formy udzielenia odpowiedzi.

Co więcej, jeżeli z treści wniosku wynika, że zapytanie pozostaje w związku ze sprawą karną bądź wykroczeniową, to nie można uznać, iż mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej, gdyż materia ta nie podlega kognicji organów administracyjnych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji, jeżeli skarga została wniesiona w związku z odmową udostępnienia informacji, która pozostaje w bezpośrednim związku z postępowaniem karnym albo wykroczeniowym, to skarga ta nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd administracyjny i powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna z uwagi na brak właściwości rzeczowej w tym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jest jedynie przejawem nadużywania ze strony skarżącego uprawnienia do korzystania z ochrony sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu, co uzasadniało rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Komendant Miejski Policji w Piotrkowie Trybunalskim pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 29 września 2025 r., w którym T. S., domagał się udostępnienia "kopii dokumentów elektronicznych w postaci plików audio w zakresie treści nagrań zarejestrowanych na stanowisku kierowania Komendy Miejskiej Policji w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 15 kwietnia 2025 r. a dotyczących:

1) mojego telefonicznego/ustnego zgłoszenia o zdarzeniu dyżurnemu rzeczonej jednostki Policji,

2) rozmów prowadzonych (m.in. drogą elektroniczną/radiową) pomiędzy rzeczonym dyżurnym a funkcjonariuszami patrolu Policji skierowanego w związku z moim przedmiotowym zgłoszeniem o zdarzeniu."

Z treści wniosku wynika, że dotyczy on telefonicznego zgłoszenia skarżącego o zdarzeniu oraz interwencji patrolu policji w dniu 15 kwietnia 2025 r., ok. godz. 16:00 w P., przy ul. [...], na terenie P. .

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych w pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.").

W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Po myśli art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. W sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, jak również w sytuacji, o której mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, by uwolnić się od zarzutu bezczynności.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

Dla uznania bezczynności organu konieczne jest wobec tego ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi (vide: wyrok NSA z 17 maja 2023 r., III OSK 1236/22).

W okolicznościach kontrolowanej sprawy bezspornym jest, że Komendant Miejski Policji w Piotrkowie Trybunalskim będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 636 - dalej w skrócie "ustawa o Policji") organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o Policji do podstawowych zadań Policji należą: inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

W sprawie niespornym jest również, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z 29 września 2025 r., czyniąc to po upływie 14-dniowego terminu zdefiniowanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tłumacząc się w odpowiedzi na skargę potrzebą doprecyzowania wniosku. Mianowicie, pismem z 24 października 2025 r. poinformował, że Wydział Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Piotrkowie Trybunalskim potwierdził, że 15 kwietnia 2025 r., pod adresem [...] o godz. 15:25 tutejsza jednostka policji odnotowała interwencję, której zgłaszającym był T. S. . Interwencja dotyczyła nieprawidłowości w sklepach handlowych i zakończyła się udokumentowaniem w notatniku służbowym. Jednocześnie wskazał, że organem uprawnionym do uzyskania powyższej dokumentacji jest właściwy miejscowo Sąd prowadzący przedmiotowe postępowanie.

Stwierdzić w związku z powyższym trzeba, że treść wniosku dostępowego, wbrew odmiennemu twierdzeniu organu, była jasna i nie wymagała doprecyzowania.

Pokreślić również należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Brak jest tym samym podstaw prawnych, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądał lub samodzielnie ustalał przyczyny, dla których został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p., poza oczywiście sytuacją, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Dla odkodowania treści przedstawionego wyżej pojęcia informacji publicznej nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej (również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej"), ani cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślono, że klasyfikacja informacji - czy jest ona publiczna czy nie - nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt, czy wiedza, albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada.

W kontrolowanej sprawie nie budzi również wątpliwości fakt, że organ nie zastosował trybu przewidzianego w cytowanym wyżej art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co pozwoliłoby mu uwolnić się od zarzutu bezczynności. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2025 r., III OSK 1298/24 (Lex nr 3902709) nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Również fakt, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej nie wpływa na ocenę bezczynności, w takim bowiem przypadku adresat wniosku jest obowiązany w ustawowo zakreślonym terminie poinformować stronę odrębnym pismem, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ jest bezczynny, podobnie jak niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Przechodząc dalej do oceny, czy żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej stwierdzić trzeba, że wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie danych publicznych, przez które należy rozumieć między innymi stanowisko w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10). Jak podkreśla się z judykaturze sądów administracyjnych informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyroki: NSA z 31 maja 2004 r., OSK 205/04; z 17 marca 2017 r., I OSK 1416/15; 16 kwietnia 2021 r., III OSK 114/21).

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy zgłoszenie "dyżurnemu" na stanowisku kierowania Komendy Miejskiej Policji informacji mogącej wskazywać na wyczerpanie znamion wykroczenia jest informacją odnoszącą się do władz publicznych, bowiem w granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń (art. 14 ust. 1 ustawy o Policji). Jeśli informacja taka została utrwalona na nośniku w formie dźwiękowej, czemu podmiot zobowiązany nie zaprzecza, to jest informacją publiczną, w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż są to dane publiczne, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b u.d.i.p. Oprócz osoby zgłaszającej w czynności tej uczestniczył też przedstawiciel Policji i jego reakcja i stanowisko w tej kwestii (zgłoszenia o możliwości popełnienia wykroczenia) należy zaliczyć do danych publicznych. Policjant, jako funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, jest bez wątpienia funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 383). Jeśli w rozmowie, której treść została utrwalona na odpowiednim nośniku, uczestniczyła osoba fizyczna oraz podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, to informacja zawierająca dane publiczne nie jest ani "prywatna", ani wewnętrzna, bo nade wszystko nie zawiera w sobie wyłącznie danych pochodzących od podmiotu publicznego lub "prywatnego". Zupełnie inną kwestią jest to, w jaki sposób żądana informacja została wykorzystana przez organ publiczny, co wiąże się z trybem dostępu do takiej informacji. Nie zmienia to natomiast jej charakteru jako informacji publicznej. Jeśli bowiem stała się częścią akt w sprawie o wykroczenie, to dostęp do takiej informacji może być wyłączony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdyż odrębne zasady dostępu do takiej informacji mogą wynikać z przepisów postępowania w sprawach o wykroczenia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2021 r., III OSK 3810/21).

Proste zestawienie treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 września 2025 r. z treścią udzielonej nań przez organ odpowiedzi z 24 października 2025 r. dowodzi, że organ udzielił odpowiedzi nieadekwatnej do wniosku dostępowego, czy też mówiąc inaczej udzielił odpowiedzi innej aniżeli wnosił o to skarżący, co czyni zasadnym zarzut bezczynności. Przede wszystkim uwadze organu umknęło, że wniosek dostępowy składał się z dwóch odrębnych punktów i z treści udzielonej odpowiedzi winno jasno wynikać, do którego z punktów organ się odnosi. Z odpowiedzi nie wynika również, czy organ dysponuje danymi, o których mowa w punkcie 1 i 2 wniosku. Wreszcie w udzielonej odpowiedzi organ stwierdził, że interwencja z 15 kwietnia 2025 r. zainicjowana zgłoszeniem skarżącego zakończyła się udokumentowaniem w notatniku służbowym, nie dostrzegając, że skarżący nie wnosił o udostępnienie notatki służbowej z interwencji, lecz o udostępnienie zupełnie innych informacji. Zawarte w końcowej części pisma z 24 października 2025 r. stwierdzenie, że organem uprawnionym do uzyskania powyższej dokumentacji jest właściwy miejscowo Sąd prowadzący przedmiotowe postępowanie również nie odnosi się do treści wniosku dostępowego. Nie wiadomo bowiem, czy organ ma w tym wypadku na myśli dostęp do notatki służbowej z interwencji czy też do wnioskowanych nagrań. Na podstawie udzielonej przez organ odpowiedzi nie sposób wreszcie ustalić, czy informacje objęte punktami 1 i 2 wniosku dostępowego są elementem składowym akt sprawy o wykroczenie o wskazanej przez skarżącego sygnaturze, której przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie przepisów u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przytoczone wyżej okoliczności ponad wszelką wątpliwość dowodzą, że na gruncie sprawy niniejszej Komendant Miejski Policji w Piotrkowie Trybunalskim pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z 29 września 2025 r. w prawem przewidzianym trybie. Stan bezczynności nie ustał do dnia wyrokowania w sprawie niniejszej.

Na marginesie godzi się wyjaśnić, że notatka policyjna / protokół z interwencji, sporządzona przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań stanowi co do zasady informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; informację o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt notatki (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 listopada 2022 r., III OSK 4515/21; 24 kwietnia 2020 r., I OSK 2901/19; 25 marca 2022 r., III OSK 1188/21; 3 marca 2020 r., I OSK 3787/18; 22 marca 2019 r., I OSK 1280/17; 19 maja 2023 r., III OSK 425/22). Tożsame stanowisko w tym względzie prezentowane jest również w doktrynie (vide: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012 , str. 42).

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w Piotrkowie Trybunalskim do załatwienia wniosku skarżącego T. S. z dnia 29 września 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Na powyższą ocenę rzutuje fakt, że organ pismem z 24 października 2025 r. odniósł się do treści wniosku, choć uczynił to z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., pozostając w błędnym przekonaniu o braku konieczności zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nadto udzielona odpowiedź, o czym była już wcześniej mowa, była nieadekwatna do treści wniosku dostępowego. Bezczynność organu choć ewidentna, to jednak nie miała charakteru rażącego. Nie była celowa i zamierzona, nie była również wyrazem lekceważącego podejścia organu do wniosku.

W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu. Zasądzona kwota 100 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi.

dj