drukuj    zapisz    Powrót do listy

6200 Choroby zawodowe, Inne, Inspektor Sanitarny, Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji, II SA/Sz 53/08 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2008-07-03, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Sz 53/08 - Wyrok WSA w Szczecinie

Data orzeczenia
2008-07-03 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Barbara Gebel /sprawozdawca/
Elżbieta Makowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 19, art. 6, art. 26 par. 2, art. 26 par. 3, art. 138 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...]. II. Zasądza od Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej J. S. kwotę [...] zł – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r., numer [...], działając na podstawie § 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stwierdził brak podstaw do rozpoznania u J. S. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej.

Powyższa decyzja została podjęta w oparciu o orzeczenie lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...] r., numer [...], wydane w wyniku zgłoszenia z dnia [...] r. i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...] r. numer [...].

W dniu [...] r. J. S. ponownie skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zgłoszenie podejrzenia u siebie choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w oparciu o art. 31a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn.zm.) skierował w/w zgłoszenie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , celem nadania dalszego biegu sprawie, powołując się na fakt, że J. S. była pracownikiem [...] ( w latach [...] r. ).

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że w sprawie choroby zawodowej w postaci astmy zawodowej u J. S, byłego pracownika będącej stroną postępowania Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej , zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie Państwowego Inspektora Sanitarnego od prowadzenia sprawy i w konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. numer [...], działając na podstawie art. 24 § 3 i art. 26 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, orzekł o wyłączeniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

od udziału w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej u J. S. i wyznaczył do załatwienia wskazanej sprawy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego . Z treści uzasadnienia wynika, że wyłączenie dotyczy rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , po przeprowadzeniu postępowania w w/w sprawie, decyzją z dnia [...] r. numer [...], wydaną na podstawie art. 105 Kpa oraz art. 5 pkt 4 a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. Organ wskazał, że J. S. została już zbadana w kierunku choroby zawodowej (astmy oskrzelowej) w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w dniu [...] r. i w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w dniach [...] r. Obie jednostki zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej, wydając odpowiednio orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej tj. orzeczenie numer [...] z dnia [...] r. i orzeczenie numer [...] z dnia [...] r. Na podstawie w/w orzeczeń lekarskich

i oceny przyczynowego związku rozpatrywanej choroby z pracą zawodową, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] r. wydał decyzję

o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. J. S. nie odwołała się od tej decyzji i w związku z czym jest ona ostateczna.

Organ uzasadnił dalej, że fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy jest okolicznością tego rodzaju, że sprawa w tym zakresie przestała istnieć, w związku z tym organy administracji nie mają podstaw do jej powtórnego, merytorycznego rozpatrzenia. Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest bezprzedmiotowe. Wydanie decyzji, która dotyczy sprawy poprzednio zakończonej inną decyzją ostateczną, stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z treścią art. 105 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Od powyższej decyzji strona w dniu [...] r. wniosła odwołanie.

Następnie, w dniu [...] r. pełnomocnik J. S. skierował do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosek

o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zawodowej astmy oskrzelowej.

Pełnomocnik J. S. wskazał na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa

w zw. z art. 157 § 2 Kpa i podniósł, że decyzja rażąco narusza przepisy prawa materialnego i prawa procesowego, tj.: § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych na skutek jego niewłaściwego zastosowania, jak również na skutek nieustalenia przesłanek umożliwiających jego właściwe zastosowanie oraz przepis art. 77 § 1 Kpa na skutek nie podjęcia przez organ wydający zaskarżoną decyzję inicjatywy dowodowej, art. 81 Kpa na skutek przyjęcia za ustalone okoliczności wynikające z wywiadu środowiskowego z dnia [...] r., bez umożliwienia stronie ustosunkowania się do niego, na co wskazuje fakt wydania zaskarżonej decyzji zaledwie dwa dni później, art. 107 § 1 i 3 Kpa na skutek tego, że zaskarżona decyzja zawiera błędne określenie podstawy prawnej oraz przepisów określających zasady ogólne postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 8, 10 i 11 Kpa.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku uznał zarzuty strony za zasadne i działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, decyzją z dnia [...] r. numer [...] stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J. S.

Następnie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , po rozpoznaniu odwołania J. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. numer [...]

w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie choroby zawodowej u J. S, decyzją z dnia [...] r., numer [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa - uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej u J. S. powoduje, że prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją, w stosunku do której orzeczono nieważność (decyzją z dnia [...] r.) jest bezprzedmiotowe, co stanowi podstawę do uchylenia tej decyzji.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ponownie rozpatrując sprawę choroby zawodowej J. S. w dniu [...] r. skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy Kliniki Chorób Zawodowych w Łodzi z prośbą

o wskazanie, czy na podstawie dostarczonej dokumentacji istnieje konieczność ponownego zbadania pacjentki i wydania nowego orzeczenia lekarskiego, jednoznaczne wskazanie jaką chorobę lub choroby stwierdzono u J. S, wskazanie, czy istnieją aktualnie podstawy do przyjęcia zawodowego pochodzenia stwierdzonych schorzeń, uzasadnienie istnienia lub braku związku przyczynowego między stwierdzoną chorobą lub chorobami, a narażeniem lub brakiem narażenia zawodowego.

Instytut Medycyny Pracy Klinika Chorób Zawodowych w Łodzi w odpowiedzi na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego poinformował, że po analizie dostarczonej dokumentacji oraz historii choroby pacjentki z pobytu

w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] roku nie widzi konieczności ponownego jej badania. Ponowne zgłoszenie astmy oskrzelowej jako choroby zawodowej, załączona dokumentacja lekarska oraz dochodzenie epidemiologiczne nie wnosi żadnych nowych informacji i nie stanowi istotnych okoliczności do ponownego badania pacjentki w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi tym bardziej, że od czasu obserwacji w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi w [...] roku pacjentka nie pracowała i nie miała kontaktu z alergenami zawodowymi.

Pełnomocnik J. S. w dniu [...] r. skierował pismo do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , w którym wnioskował

o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza właściwej specjalności na okoliczność występowania u J. S. choroby zawodowej astmy oskrzelowej ewentualnie skierowania jej na badanie w innej jednostce orzeczniczej niż dotychczas wydające opinie w sprawie oraz o przeprowadzenie dowodu

z przesłuchania J. S. na okoliczność występujących u niej objawów astmy oskrzelowej, czynników ryzyka na jakie była narażona.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Pełnomocnik J. S. złożył zażalenie na w/w postanowienie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 134 § 3 Kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia na wskazane postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego .

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] r. decyzję numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej u J. S.

Od powyższej decyzji pełnomocnik J. S. złożył odwołanie oraz zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia [...]r. w zakresie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz dowodu

z przesłuchania strony.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono :

- naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych

w przepisach art. 6, 7, 8, 9 11 kpa na skutek tego, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie na podstawie przepisów nieobowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. podczas, gdy w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania

w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz na skutek niewyjaśnienia dlaczego zostały w toku postępowania pominięte nowe dowodowy oraz obecnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym przyjmując za podstawę prowadzenia postępowania w sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2002 r. w zasadzie uniemożliwił stronie możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu dowodowym, gdyż uznając, że jest związany orzeczeniami jednostek orzeczniczych, wyłączył jakąkolwiek możliwość naprowadzania dowodów, które stanowisko tych jednostek mogłyby podważyć,

- naruszenie przepisów art. art. 75 Kpa oraz art. 78 Kpa, a nadto art. 84 Kpa i art. 86 Kpa na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności oraz dowodu z przesłuchania strony, jak również na skutek tego, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało ograniczone wyłącznie do analizy dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r., co do której miało miejsce stwierdzenie jej nieważności, a postępowanie w tej sprawie toczyło się na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia [...]r. w sprawie chorób zawodowych, którego przepisy nie znajdują zastosowania

w niniejszym postępowaniu,

- naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa na skutek błędnego wskazania podstawy prawnej decyzji, nieprzytoczenia przepisów prawa na podstawie których wydane zostało rozstrzygnięcie organu I instancji, braku uzasadnienia prawnego oraz nieprawidłowego uzasadnienia faktycznego na skutek nie wyjaśnienia, dlaczego organ I instancji odmówił mocy dowodowej dowodom wskazanym przez stronę, w szczególności zaś dowodowi z opinii biegłego właściwej specjalności, tym samym uniemożliwiając stronie dowodzenie okoliczności stwierdzonych w zaświadczeniu wydanym przez dr.n.med. M. S,

- naruszenie przepisów § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania

w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach na skutek przyjęcia, że sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, podczas gdy wniosek inicjujący postępowanie w tej sprawie został przez stronę złożony w dniu [...] r.,

- naruszenie przepisów § 4, 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, na skutek ich niezastosowania w sprawie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , po rozpoznaniu odwołania strony, działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa w związku

z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania

w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), wydał w dniu

[...] r. decyzję numer [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że

z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych wynika, iż za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy (ust.1), przy czym przy ocenie działania tych czynników uwzględnia się m.in. rodzaj, stopień i czas działania narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy (ust. 2).

Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia organem powołanym do stwierdzenia choroby zawodowej jest właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy państwowy inspektor sanitarny. Podstawę decyzji stanowi orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyniki dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego, zaś podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego stanowi informacja o zagrożeniach zawodowych, wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacja dotycząca przebiegu zatrudnienia, wyniki przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacja lekarska

z okresu zatrudnienia, a wymienione dowody powinny być wskazane jako podstawa orzeczenia lekarskiego.

Dalej organ stwierdził, że zarówno badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy , jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi wykazały, iż nie ma merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i jednoznacznie wskazały na etiologię pozazawodową.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach postępowanie

w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, powinno być prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów tzn. zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Wyjaśnił również, że w przypadku sprawy choroby zawodowej J. S. postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone na podstawie przesłanego materiału dowodowego między innymi orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej z dnia [...] r. wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz orzeczenia z dnia [...] r. wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi.

Organ II instancji podniósł także, że wyeliminowanie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej u J. S., ujętej pod pozycją 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, zmienionego przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

10 października 1989 r. w sprawie chorób zawodowych nie oznacza, iż postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zakończone. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej przez J. S. w dniu [...] r. dotyczyło tej samej jednostki chorobowej tzn. astmy oskrzelowej diagnozowanej w roku ]...].

Oceniając wartość dowodową orzeczenia lekarskiego wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, organ odwoławczy stwierdził, że spełniają one wymogi określone w § 10 i § 5 powoływanego wyżej rozporządzenia.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

W skardze pełnomocnik J. S. podniósł zarzuty naruszenia :

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania

z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób; ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, które to upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania, jak wytyczne dotyczące treści aktu - na skutek ograniczenia prawa strony do korzystania ze środków dowodowych przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy również delegacja ustawowa zawarta w art. 237 Kp, na podstawie której wydane zostało rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a także delegacja zawarta w art. 231 Kp

(w brzmieniu z listopada 1983 r.), na podstawie której wydano rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, nie dają podstaw do tego, aby w oparciu o nie ograniczać możliwości dowodowe w postępowaniu

w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, które to postępowanie jak wynika

z przepisu art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej prowadzone jest według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwagi na to, że nie jest dopuszczalne poprzez rozporządzenie ograniczanie praw strony postępowania wynikających z ustawy,

- przepisu art. 80 Kpa w zw. z art. 140 Kpa na skutek przekroczenia przez organ

II instancji, jak również przez organ I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że wystarczające jest w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji dokonanie analizy dowodów już zgromadzonych podczas postępowania przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , które to postępowanie zakończyło się stwierdzeniem nieważności wydanej w jego toku decyzji, w szczególności zaś opinii wydanej przez Instytut im. prof. [...] w Łodzi i następnie poddanie tej opinii weryfikacji przez ten sam Instytut, w trybie nieprzewidzianym zarówno w przepisach procedury administracyjnej, jak

i w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych,

- przepisu art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa na skutek nie podjęcia przez organ wydający zaskarżoną decyzję inicjatywy dowodowej, a nadto na skutek ograniczenia inicjatywy dowodowej strony poprzez przyjęcie niedopuszczalności wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności, jak również na skutek nie dokonania oceny stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego z uwagi na całkowite zignorowanie dowodów naprowadzonych przez stronę,

- art. 107 § 1 i § 3 Kpa na skutek tego, że zaskarżona decyzja zawiera wadliwe określenie podstawy prawnej, poprzez wskazanie w podstawie prawnej wyłącznie przepisu proceduralnego tj. art. 138 § 2 Kpa, który to przepis nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, natomiast nie zostały wskazane jakiekolwiek przepisy prawa materialnego, a nadto jest wadliwie uzasadniona, gdyż nie zawiera wskazania faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na jakich oparto się w tym zakresie, nie zawiera stanowiska co do dowodów i wniosków zgłaszanych przez stronę, a obszerne uzasadnienie decyzji stanowi jedynie przypomnienie kolejnych etapów postępowania i podejmowanych w nich czynności przez stronę i rozstrzygnięć wydawanych przez organy orzekające, a nadto zaskarżona decyzja jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia prawnego,

- art. 136 Kpa na skutek nieprzeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego oraz art. 142 Kpa na skutek nierozpoznania zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia 22 marca 2007 r. odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia [...] r.,

Pełnomocnik skarżącej, podobnie jak w odwołaniu, podniósł w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 75 § 1 Kpa, art. 78 § 1 Kpa, art. 84 § 1 Kpa i art. 86 Kpa oraz zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych

w przepisach art. 6, 7, 8, 9 i 11 Kpa. Pełnomocnik ponownie wskazał na naruszenie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a także § 4, 5, 6, 7 i 8 w/w rozporządzenia.

Nadto, z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd przyjął zasadność zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, w szczególności zaś § 1 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia na skutek jego niewłaściwego zastosowania

i w efekcie nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a co za tym idzie nieustalenia przesłanek określonych w tym przepisie, niezbędnych do stwierdzenia, bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Pełnomocnik skarżącej uzasadniając zgłoszone zarzuty wskazał, że według organów obu instancji postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej powinno w niniejszej sprawie toczyć się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, gdy tymczasem w dniu 3 września 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, które zainicjowało przedmiotowe postępowanie miało miejsce w dniu [...] r., a zatem z całą pewnością w okresie obowiązywania wyżej wskazanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., a już po uchyleniu przepisów rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. Organ II instancji (podobnie jak organ

I instancji w decyzji z dnia [...] r.) z niewyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, przyjął, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte jeszcze pod rządami rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. Jednakże, ani organ

I instancji ani następnie organ II instancji nie wyjaśnił swego stanowiska w tym zakresie, chociaż, zdaniem skarżącej, kwestia właściwego zastosowania przepisów, które zmieniały się na przestrzeni lat, w których załatwiana była sprawa strony, jest szczególnie istotna dla stwierdzenia prawidłowego toku postępowania w sprawie.

W ocenie pełnomocnika strony, w tym stanie rzeczy, nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjęcia, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Dlatego też, w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wymogi prawidłowo prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, opisane w wyżej wskazanym rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. w przepisach § 4 do § 8, których treść pełnomocnik skarżącej przytoczył w tym momencie.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił także, że postanowienie z dnia [...]r., którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego strony z dnia [...] r. nie odpowiada prawu i powinno zostać uchylone z uwagi na to, że organ I instancji powołał się w jego treści na ograniczenie w zakresie postępowania dowodowego, wynikające

z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (nie znajdującego zresztą w sprawie zastosowania), co tym samym powoduje naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei organ II instancji nie zajął jakiegokolwiek stanowiska odnośnie zażalenia strony na w/w postanowienie wniesionego wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Natomiast przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych jak i rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. nie mogą ograniczać reguł dowodowych postępowania administracyjnego określonych ustawą. Delegacja ustawowa, na podstawie której wydane zostały przepisy obu tych rozporządzeń, nie obejmuje prawa do ograniczenia zakresu środków dowodowych

z jakich może korzystać strona, żądając ustalenia choroby zawodowej. W konsekwencji powyższego zasadny jest, zdaniem skarżącej, zarzut naruszenia przepisów Konstytucji, opisany na wstępie skargi.

W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącej podał, że w części wstępnej zaskarżonej decyzji wskazano, że została ona wydana m.in. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jednakże bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Niezależnie zatem od stanowiska strony odnośnie tego, że przedmiotowe rozporządzenia nie powinno znaleźć zastosowana w niniejszej sprawie taki sposób wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jest wadliwy, gdyż nie daje stronie możliwości merytorycznej analizy przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy decyzją, powinny należeć do kategorii powszechnie obowiązujących, a więc stanowionych przez ustawy i akty wydane

w wykonaniu delegacji ustawowej. Analizowana decyzja nie daje jakiejkolwiek wiedzy dla strony na temat brzmienia przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia z dnia

18 listopada 1983 r., jak również obowiązków organu administracji z tego rozporządzenia wynikających.

Tymczasem, w ocenie J. S, organ rozpoznający sprawę dotyczącą stwierdzenia choroby zawodowej powinien zbadać działanie czynników szkodliwych dla zdrowia oraz ich występowanie w środowisku pracy, jak również rodzaj i stopień narażenia oraz jego czas właśnie w oparciu o konkretne przepisy prawa.

W tym miejscu pełnomocnik strony powołał się na orzeczenia sądów tj. wyrok NSA z dnia 22 maja 2002 r. sygn. akt I SA 1144/2001, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2002 r. II UKN 746/2000 (OSNP 2003/21, poz. 521), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98 (Prokuratura i Prawo - dodatek 1999/7-8, poz. 56), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1984 r. II PRN 9/84 (OSNCP 1985/4, poz. 53).

Zdaniem pełnomocnika analiza tych orzeczeń wskazuje na to, że prawidłowe stosowanie przepisów § 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy występowania czynników szkodliwych dla zdrowia oraz ich wpływu na zdrowia pracownika, tym samym z rozporządzenia tego wynika zakres badania sprawy przez organ administracji wydający orzeczenie

w sprawie. Wynik owego badania, mającego na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, celem dokonania odpowiedniego stosowania prawa materialnego, powinien znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Natomiast w niniejszej sprawie organy administracji nie przeprowadziły w sprawie w sposób właściwy postępowania. Uzasadnienie decyzji organu I instancji, pomimo pozornej obszerności, jest bardzo lakoniczne i nie spełnia ono wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Brak w nim szczegółowego opisu miejsca pracy skarżącej, jak również brak wskazania w sposób szczegółowy czynników ryzyka, na których oddziaływanie strona była w czasie zatrudnienia narażona. Uzasadnienie sprowadza się w zasadzie do bardzo ogólnikowych stwierdzeń sprowadzających się do wniosku, że przeprowadzone badania nie spowodowały wykazania u strony choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. Z kolei organ II instancji stwierdza, że zarówno badania przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy , jak

i w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi wykazały, iż nie ma merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i jednoznacznie wskazują na etiologię pozazawodową. Niestety przez cały tok postępowania w sprawie, pomimo kilkukrotnego stawiania tej kwestii w szeregu pismach strony, żaden z organów rozpoznających sprawę, w tym również organ II instancji nawet nie podjął starań o sprecyzowanie na czym owa etiologia pozazawodowa polega. Nie wskazano żadnych innych czynników ryzyka, które mogłyby u skarżącej spowodować bądź przyczynić się do stwierdzenia astmy oskrzelowej (której występowanie u skarżącej jest niewątpliwe).Organy prowadzące postępowanie powinny w sposób szczegółowy przeanalizować stanowisko pracy strony i występujące w nim czynniki ryzyka, które mogłyby spowodować występowanie

u strony astmy oskrzelowej. Zaskarżona decyzja nie daje jakiejkolwiek wiedzy na temat tego, aby takowe ustalenia zostały poczynione. W uzasadnieniu, i to w tej jego części, która stanowi opis przebiegu postępowania w sprawie, wymienia się jedynie przykładowe odczynniki chemiczne, jak również wskazania, w jakim stopniu mogą one powodować występowanie astmy oskrzelowej bądź też, że nie mają na wystąpienie tej choroby żadnego wpływu. Materiał dowodowy sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że u skarżącej występuje astma oskrzelowa, jak również, że w środowisku pracy występowały czynniki ryzyka zapadnięcia na tego rodzaju chorobę zawodową. W analizowanej decyzji organ II instancji, podobnie jak wcześniej organ I instancji nie podjął się zadania obalenia wyżej opisanego domniemania. Nie wskazał jakichkolwiek innych czynników, które mogłyby spowodować występowanie u J. S. choroby w postaci astmy oskrzelowej, a które występowały poza jej miejscem pracy. Nie wykazał również jakiegokolwiek obciążenia genetycznego, które mogłoby spowodować występowanie u strony tego rodzaju schorzenia.

Dalej pełnomocnik skarżącej, po przedstawieniu wymogów jakim powinno odpowiadać uzasadnienie decyzji administracyjnej, podsumował, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji z całą pewnością nie odpowiada prawu i to w sposób taki, że zachodzi przypadek rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Nie zawiera przecież wskazania jakichkolwiek dowodów przeprowadzonych w sprawie, gdyż nie można za takowe uznać opisu przebiegu postępowania. Element uzasadnienia decyzji obejmujący analizę materiału dowodowego powinien być odpowiednio redakcyjnie wyodrębniony w uzasadnieniu, tak aby umożliwić jego należytą weryfikację, a tym samym umożliwić weryfikację najistotniejszego dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa elementu decyzji obejmującego ustalenie stanu faktycznego sprawy. W decyzji organ wskazuje wprawdzie na zgłoszenie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej dokonane przez WOMP jednakże bez szczegółowej jego analizy, podobnie jak to ma miejsce w odniesieniu do opinii wydanej przez Instytut im. prof. [...]. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika natomiast

w żadnym razie jaki walor dowodowy mają te dokumenty. Organ administracji nie wyjaśnia czy, a jeżeli tak to dlaczego, przyznał tym dokumentom moc dowodową i to tak daleko idącą. Nie wskazuje również jakie ustalenia faktyczne na podstawie tych dokumentów poczynił. Brak w uzasadnieniu szczegółowych ustaleń co do czynników narażenia zawodowego, co do czasu pozostawania pod wpływem tych czynników, jak również tego czy mogą czy też nie wywoływać astmę oskrzelową. Brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyny występowania u strony astmy oskrzelowej, pomimo tego że

z dokumentacji J. S. wynika w sposób niezbity, że do pracy przyjęta została zdrowa, a nikt dotychczas nie stwierdził u niej innych czynników, które mogłyby spowodować występowanie astmy oskrzelowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera także uzasadnienia prawnego.

Nadto, pełnomocnik strony podał, że organ II instancji (podobnie jak organ

I instancji) nie wskazał, kiedy zostało wszczęte postępowanie w sprawie. Stwierdza wprawdzie, że na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia

18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jednakże nie wskazuje daty złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, jak również całkowicie pomija fakt złożenia przez stronę w dniu [...] r. wniosku o wszczęcie postępowania

w sprawie, podyktowany przede wszystkim właśnie tym, że strona powzięła wówczas wiadomość o tym, że zmieniły się przepisy dotyczące chorób zawodowych i ich stwierdzania.

Organom obu instancji umknęła kwestia tego, że co do decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. została wydana decyzja o stwierdzeniu jej nieważności. Tym samym decyzja ta została przez organ wyższego stopnia zdyskwalifikowana jako posiadająca rażące wady

i wyeliminowana z obrotu prawnego. Wykorzystując zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zakończonego decyzją, co do której stwierdzono jej nieważność, organy obu instancji powinny niewątpliwie z dużo większą ostrożnością podchodzić do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zakończonym wydaniem takiej decyzji.

Dodatkowo pełnomocnik podkreślił, że organ II instancji, podobnie jak poprzednio organ I instancji, nie wyjaśnia dlaczego odmówił wiary dowodom przedstawionym przez stronę. Organy obu instancji nie wyjaśniły dlaczego w opinii sporządzonej przez Instytut im. prof. [...] w [...] zinterpretowano wynik [...] klasa [...] jako stężenie niskie - vide Karta informacyjna leczenia klinicznego z dnia

[...] r. dostarczona w dniu wywiadu epidemiologicznego w dniu [...] r., podczas gdy w badaniu Wojewódzkiego Zakładu Gruźlicy , według normy podanej na wyniku badań, wynik ten powinien być w klasie 2 tj. stężenie średnie. Wynik tego badania został przez stronę przedłożony Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w dniu [...] r., jako załącznik do złożonego wówczas pisma dowodowego. Pominięto również to, że w Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonej

w dniu [...] r. przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną

stwierdza się, że warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie nr [...] z Przychodni Chorób Zawodowych

z Łodzi z dnia [...] r. stwierdza istnienie narażenia zawodowego od [...] r. i opisowo stwierdza następujące choroby: przewlekły suchy nieżyt gardła, przewlekły prosty nieżyt krtani, cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2. Karta narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej potwierdza możliwość powstania choroby zawodowej. Organy obu instancji pominęły niestety kopie kart chorobowych z Przychodni Medycyny Pracy , które zostały załączone do pisma dowodowego z dnia [...] r. złożonego

w Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym . Wreszcie organy obu instancji pominęły to, że w toku badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy po nałożeniu skarżącej plastrów z wybiórczymi substancjami alergizującymi odczyt brzmiał wprawdzie ujemnie na substancje alergizujące, ale był dodatni na plastry, a te z kolei powleczone były klejem lateksowym, a właśnie ów czynnik stanowi jedną z podstaw żądania skarżącej. Pełny wykaz odczynników,

z którymi pracowała skarżąca został dołączony do dochodzenia epidemiologicznego

w dniu [...] r. (w aktach sprawy), a pomimo tego dotychczas nie zweryfikowano tej listy pod kątem stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej.

W ocenie pełnomocnika skarżącej wszystkie te okoliczności potwierdzają, że

w zakresie uzasadnienia faktycznego zaskarżona decyzja zawiera daleko idące uchybienia, podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka merytorycznie.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.134 § 1 i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).

Skarga okazała się zasadna, choć nie do końca z przyczyn w niej podniesionych.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że w sprawie choroby zawodowej w postaci astmy zawodowej u J. S, byłego pracownika będącej stroną postępowania Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej , zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie Państwowego Inspektora Sanitarnego od prowadzenia sprawy i w konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. numer [...], działając na podstawie art. 24 § 3 i art. 26 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, orzekł o wyłączeniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego od udziału w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej u J. S.

i wyznaczył do załatwienia wskazanej sprawy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego . Z treści uzasadnienia wynika, że wyłączenie dotyczy rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] r.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji swoim zakresem objęły zarówno wniosek strony w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej z dnia [...] r. jak i wniosek z [...] r. uznając tożsamość obu spraw.

Tymczasem w sprawie administracyjnej tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, o ile tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wnioskami złożonymi co prawda przez tą samą osobę (tożsamość podmiotowa), z tym samym stanem faktycznym lecz z odmienną podstawą prawną. W dacie bowiem złożenia wcześniejszego wniosku kwestie związane z orzeczeniem

w sprawie choroby zawodowej regulowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294

z późn. zm.), natomiast w dacie złożenia wniosku z dnia [...] r. powyższe rozporządzenie już nie obowiązywało – rozstrzyganie w przedmiocie chorób zawodowych następowało w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115). Jakkolwiek nowa regulacja prawna jest w pewnym sensie kontynuacją poprzedniej, to jednak przepisy inaczej określają niektóre prawa i obowiązki stron. Jak z powyższego wynika brak jest tożsamości obu spraw administracyjnych wszczętych wnioskami J. S.

Zgodnie z art.19 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Treść powyższego przepisu nawiązuje do zasady praworządności wyrażonej w art. 6 Kpa

i stanowi jej rozwinięcie. Przepis ten wskazuje także na jeden z trzech podstawowych warunków prawidłowości decyzji administracyjnej, należy bowiem pamiętać, że aby decyzja była prawidłowa winna być oparta na przepisach prawa materialnego (przepisach powszechnie obowiązujących), musi być wydana przez właściwy, to znaczy uprawniony do tego organ, we właściwym trybie, uregulowanym w Kpa oraz innych przepisach szczególnych (J. Starościak, Prawne formy..., s. 77).

Właściwość miejscowa jest to zdolność prawna organu administracji publicznej do rozpoznawania i załatwiania spraw danej kategorii na obszarze określonej jednostki podziału terytorialnego kraju. Podstawowymi kryteriami ustalającymi tę właściwość są kryteria leżące u podstaw zasadniczego, pomocniczego lub specjalnego podziału terytorialnego kraju, a więc np. odpowiednio terytorium gminy, powiatu, województwa lub innego obszaru. Od tej zasady istnieją jednak wyjątki. Pierwszy z nich przewiduje art. 26 § 2 Kpa, który upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczania innego podległego sobie organu do załatwienia określonej sprawy w wypadku wyłączenia organu właściwego miejscowo. Jest to tzw. właściwość miejscowa nadzwyczajna (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania..., s. 96). Wyznaczony organ nabywa właściwość orzeczniczą tylko w danej sprawie i po jej załatwieniu właściwość tę traci. Sytuacja taka ma także miejsce w przypadku określonym w art.26 § 3 Kpa ( Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2 ), który zastosowany został przy wyznaczaniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

(w miejsce wyłączonego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

) do załatwienia wniosku J. S. z dnia [...] r.

O ile więc Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest właściwy do załatwienia późniejszego wniosku strony, o tyle do załatwienia wniosku J. S. z [...] r. nadal pozostał właściwy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , choć bez wątpienia istnieją podstawy do jego wyłączenia.

Zgodnie z art.156 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Organ niewłaściwy nie jest prawnie legitymowany do rozstrzygania o prawach

i obowiązkach stron.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie zauważył rażącego naruszenia przepisów o właściwości przy wydawaniu przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji z dnia [...] r. i utrzymał powyższą decyzję w mocy, choć w podstawie prawnej decyzji przywołał nieprawidłowo art.138 § 2 Kpa.

Zgodnie z art.145 § 1 pkt 2 sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kpa lub w innych przepisach. Skoro w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, występowanie przyczyny określonej w art.156 § 1 pkt 1 Kpa, koniecznym stało się stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Sąd nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, jednakże organy rozpatrując ponownie sprawę oprócz zwrócenia uwagi na poruszone powyżej kwestie właściwości, powinny w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek strony z dnia [...]r., a dopiero po ostatecznym jego rozstrzygnięciu wniosek późniejszy, a także dołożyć należytej staranności przy uzasadnianiu wydawanych rozstrzygnięć (art.107 Kpa), w tym także ustosunkować się do składanych przez stronę wniosków.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak

w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także § 14 ust. 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).



Powered by SoftProdukt