Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

1. Tablica określająca nazwę przedsiębiorstwa umieszczona na budynku, w którym wynajmuje lokal użytkowy nie jest reklamą. Taka wywieszka nie jest objęta przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i nie daje organom nadzoru budowlanego podstaw do ingerowania w tego rodzaju wywieszki.

2. Roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę albo zgłoszenia nie mają cechy samowoli budowlanej, i o ile powodują negatywne konsekwencje dla osób trzecich i ich nieruchomości, kwalifikują się jako szkoda w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, do naprawienia której właściwa jest droga przed sądami powszechnymi.

3. Tablica informacyjna o znacznych rozmiarach dorównująca wymiarom dużym panelom reklamowym traci przymiot szyldu i ma w istocie charakter reklamy.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Dariusza M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. z dnia 4 maja 1999 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę.

Decyzją z dnia 4 maja 1999 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 51 ust 1 pkt 1 i ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Dariusza M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru w Z.-G. (...) z dnia 7 kwietnia 1999 r. nakazującej Piotrowi M. demontażu szyldu oznaczenia siedziby firmy o treści "Biuro Wyceny i Obrotu Nieruchomości Property I piętro" o wymiarach 70 x 40 cm umieszczonego nad drzwiami wejściowymi do budynku mieszkalno-użytkowego przy ul. K. 43 w Z.-G. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji opierając się na następujących ustaleniach.

Przedmiotowy szyld o wymiarach 70 x 40 cm, który informował o siedzibie firmy, umieszczony został nad drzwiami wejściowymi do budynku, a następnie usunięty przez właściciela firmy. W aktach sprawy znajduje się pismo inwestora, w którym zawiadamia Urząd Miejski o zdemontowaniu spornego szyldu, który w ocenie organu miał cechy reklamy, zgodnie z nakazem wcześniejszej decyzji jeszcze z dnia 3 grudnia 1998 r. (...). Inwestor pozostawił jednak szyld o czysto informacyjnej treści, a wiec nie posiadający znamion reklamy.

W tej sytuacji decyzja organu I instancji w sprawie usunięcia reklamy, którą już zdemontowano była bezprzedmiotowa. Jakkolwiek rozstrzygnięciem objęta była także inna wywieszka lecz z uwagi na zawartą w niej informację ma ona w istocie charakter szyldu, a więc wywieszki która nie jest objęta przepisami art. 29 ust 2 pkt 2 i art. 30 ust 1 Prawa Budowlanego.

W myśl bowiem art. 12 ustawy o działalności gospodarczej przedsiębiorca ma obowiązek oznaczenia na zewnątrz siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zwięzły. Tym samym organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do ingerencji w tego rodzaju informacje i to niezależnie od ich rozmiarów o ile nie przekraczają one w sposób rażący definicji szyldu w omawianym znaczeniu.

Powyższą decyzję zaskarżył Dariusz M., jeden ze współwłaścicieli budynków. Skarżący podnosi, że wykładnia organu odwoławczego prowadzi do nadużyć i samowoli, bo w istocie zawieszono na elewacji budynku dwie wywieszki i każda z nich odpowiada pojęciu reklamy.

Tymczasem organ I instancji nakazał demontaż tylko jednej i nie wiadomo dlaczego zezwolił na pozostawienie drugiej większej.

Decyzja jest sprzeczna z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o władności lokali jak również kłóci się z art. 199 Kc.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przytoczonej już wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Niewadliwie organ odwoławczy przyjął, że tablica informacyjna określająca nazwę przedsiębiorstwa umieszczona na budynku, w którym wynajmuje lokal użytkowy nie jest reklamą.

Zgodnie też z powołanym przez organ art. 12 z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ na przedsiębiorcy ciąży obowiązek oznaczenia na zewnątrz siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zwięzły. Taka wywieszka nie jest objęta przepisami prawa budowlanego i nie daje organom nadzoru budowlanego podstaw do ingerowania w tego rodzaju wywieszki. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

W uchwale z dnia 15 maja 1984 r., w sprawie III CZP 3/84 Sąd Najwyższy przyjął "Tablica określająca nazwę przedsiębiorstwa, organizacji spółdzielczej lub instytucji, umieszczona na budynku, w którym wynajmują lokal użytkowy nie jest reklamą; za założenie takiej tablicy właściciel /zarządca/ budynku nie może żądać płat przewidzianych w art. 18 prawa lokalowego ani też odszkodowania".

Tablica taka nie wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 1998 r. w sprawie o IV SA 1758/96 wyraźnie wskazał, że roboty budowlane, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę albo zgłoszenia nie mają cechy samowoli budowlanej, i o ile powodują negatywne konsekwencje dla osób trzecich i ich nieruchomości, kwalifikują się jako szkoda w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, do naprawienia której właściwa jest droga przed sądami powszechnymi.

Oczywiście ma rację skarżący, że wymiar wywieszki ma także wpływ na określenie czy ma ona charakter szyldu czy też nie. Zgodzić się należy z poglądem skarżącego, że, tablica informacyjna o znacznych rozmiarach dorównująca wymiarom dużym panelom reklamowym traci przymiot szyldu, o którym mowa w powołanym wyżej orzeczeniu Sądu Najwyższego, i ma w istocie charakter reklamy ale taki przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Tablica, której pozostawienie skarżący kwestionuje nie osiąga takich rozmiarów. Zatem zasadnie organ administracji przyjął, że wywieszka o wymiarach 145 x 40 cm nie przekracza zwyczajowych norm.

Decydujące znaczenie w tej sytuacji ma treść takiej tablicy; ta z kolei stanowi o poprawności rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji.

W tej sytuacji przyjąć należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skutkuje oddaleniem skargi. Ubocznie należy zauważyć, że nie zamyka to stronie skarżącej drogi do zmiany takiego stanu rzeczy w innym trybie - w drodze postępowania przed sądami powszechnymi, o czym również mowa w powołanym wyżej orzeczeniu Sądu Najwyższego.