Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy i Miasta N. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 11 października 2025 r., terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Burmistrz Gminy i Miasta P. dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrz Gminy i Miasta P. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organowi zarzucono naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2/ art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że za pomocą poczty elektronicznej 11 października 2025 r. złożył do Urzędu Miejskiego w P. wniosek dotyczący przesłania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla drogi 160311K. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 27 października 2025 r. Do dnia dzisiejszego informacja publiczna nie została udzielona. Nie ulega wątpliwości, że Burmistrz P. jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych. Zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką jest projekt organizacji ruchu. Wobec powyższego skarga jest w pełni uzasadniona.

W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 11 października 2025 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że nigdy nie wpłynął wniosek skarżącego z dnia 11 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających nie stwierdzono wpływu wskazanego wniosku w systemie kancelaryjnym, w rejestrach korespondencji, w obsługiwanych przez urząd skrzynkach poczty elektronicznej, w kanałach komunikacji elektronicznej urzędu (w tym ePUAP). Tym samym w konsekwencji organ nie posiadał wiedzy o złożeniu wniosku, a tym samym nie mógł podjąć czynności zmierzających do jego rozpoznania. W oparciu o powyższe organ podniósł, iż w sprawie nie występują przesłanki bezczynności. Skarżący, poza samym twierdzeniem zawartym w skardze, nie wykazał skutecznego doręczenia wniosku do organu (np. poprzez urzędowe poświadczenie przedłożenia albo potwierdzenie doręczenia wiadomości e-mail na właściwy adres urzędu). Należy wskazać, iż skoro wniosek nie wpłynął, organ nie mógł pozostawać w bezczynności, a tym samym skarga jest bezzasadna. Organ wskazuje, że w przypadku ponownego skutecznego wniesienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zostanie on rozpoznany zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zarządzeniem z dnia 16 marca 2026 r. wezwano skarżącego o nadesłanie wniosku z dnia 11 października 2025 r. oraz potwierdzenie jego wysłania do organu w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że taki wniosek nigdy nie został złożony.

W piśmie z dnia 22 marca 2026 r. skarżący przedstawił wydruk do plików PDF oryginalnej wiadomości oraz jej źródło opatrzonych podpisem kwalifikowanym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), kontrola o której mowa powyżej obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.

W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ, do którego skarżący skierował wniosek z dnia 11 października 2025 r. tj. Burmistrz Gminy i Miasta N., jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że żądana informacja, jako dotycząca sposobu wykonywania zadań publicznych przez organ, posiada kwalifikowany przymiot na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczy ona wykonywania jego zadań, jako organu zarządzającego ruchem na drogach w rozumieniu art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251).

Jak wynika z odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że nie otrzymał wniosku strony wystosowanego e-mailem z dnia 11 października 2025 r. Zauważenia wymaga, że skarżący przy piśmie procesowym z dnia 22 marca 2026 r. przedłożył wydruk z poczty e-mail oraz z systemu Nobze (który stanowi internetowe narzędzie do zarządzania zadaniami), które wskazują że w dniu 11 października 2025 r. na adres email organu [...]pl został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej (k.47 akt sądowych). W ocenie Sądu skarżący wykazał, że skutecznie złożył wniosek. Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził jedynie, że wniosku nie otrzymał, nie przedstawił jednak żadnej argumentacji ani dowodów, która miałaby to potwierdzić bądź usprawiedliwić.

Podkreślić należy, że skoro skarżący przedstawił niebudzący wątpliwości Sądu wydruk potwierdzający wysłanie do organu na prawidłowy i opublikowany na oficjalnej stronie internetowej organu adres e-mail to samo oświadczenie organu o nieotrzymaniu emaila nie mogło podważyć tej okoliczności. Do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną, a złożenie wniosku dostępowego wywołuje konieczność adekwatnego działania organu, zgodnie z wymogami stawianymi w przepisach u.d.i.p. Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskującego w tej formie o udostępnienie informacji publicznej. A zatem organ zobowiązany jest do obsługi elektronicznej skrzynki pocztowej w sposób sprawny, umożliwiający skuteczny przepływ informacji, w szczególności poprzez bieżącą kontrolę, czy wysyłane do niego wiadomości nie wpadają do "spamu" (por. np. wyrok NSA z 19 maja 2017 r., I OSK 2589/15).

Wobec tego Sąd uznał, że skarżący skutecznie złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną, co skutkowało przeniesieniem ciężaru braku doręczenia takiej korespondencji na organ, któremu ostatecznie organ nie sprostał. Burmistrz nie udzielił skarżącemu informacji w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym dopuścił się bezczynności, która do chwili obecnej nie ustała.

Jak już wskazano, Sąd stwierdził, że organ władzy dopuścił się w tej sprawie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej żądanej wnioskiem. W ocenie Sądu bezczynność w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Mając na uwadze okoliczności rozpatrzenia wniosku oraz fakt, że organ nie miała świadomości, że taki wniosek został złożony nie można zarzucić organowi celowego utrudnienia skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa.

Wobec braku informacji o zakończeniu postępowania w sprawie Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji wyroku). O kosztach orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.