Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 35/25 w sprawie ze skargi Ł. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zawierciu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 24 lipca 2025 r. (III SAB/Gl 35/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") oddalił skargę Ł. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zawierciu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Orzeczenie to zapadło na kanwie następującego stanu faktycznego.

Wnioskiem z 9 sierpnia 2024 r. skarżący na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p.") wnieśli o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

8. Za ile tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. z 2024 r., poz. 138, dalej: "r.n.o.p.") wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

13. w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

W odpowiedzi Inspektor Sanitarny, w zakresie poszczególnych pytań wskazał, że:

- nr 1, 6, 8, nie dysponuje informacjami o charakterze informacji publicznej dotyczących tych zapytań;

- nr 2 przedstawił obowiązkowy charakter szczepień oraz konieczność prowadzenia rejestru osób, które uchylają się od tego obowiązku. W tym kontekście zarejestrowano 188 takich osób;

- nr 3 wyjaśniono obowiązek szczepienia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, nadzór nad prawidłowością wykonywania szczepień ochronnych oraz fakt, że nie są prowadzone opracowania i statystyki wykonawstwa szczepień z uwzględnieniem narodowości lub grupy etnicznej;

- nr 4 wskazano, że PPIS nie dysponuje informacjami w żądanym zakresie oraz poinformowano, że na podstawie przepisów prawa szczepienia ochronne są poprzedzone kwalifikacyjnym badaniem lekarskim. Kwalifikację do szczepień przeprowadza wyłącznie lekarz opierając się na aktualnych wytycznych, medycznej oraz znajomości szczepień ochronnych, w tym wskazań i przeciwskazań do ich stosowania, a także potencjalnych niepożądanych odczynów poszczepiennych. Poinformowano, że w wyniku takiego badania lekarz potwierdza lub wyklucza możliwość zakwalifikowania pacjenta do szczepień ochronnych, a wynik tego badania zostaje wpisany do medycznej dokumentacji pacjenta;

- nr 5 wyjaśniono kwestię nadzoru epidemiologicznego, obowiązek zgłaszania przez lekarzy niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz prowadzenie rejestru NOP, a także, że w ciągu ostatnich 5 lat nie stwierdzono niedopełnienia przez lekarzy obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczyny poszczepiennego;

- nr 7 wskazano, że PPIS otrzymał w 2021 r. jedno zgłoszenie ciężkiego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciw Covid 19, u osoby dorosłej;

- nr 9 i 12 wyjaśniono, że brak jest dostępnych informacji o charakterze informacji publicznej dotyczących tych zapytań. Zaznaczono również, że informacje publiczne odnoszą się do faktów, a nie do ocen;

- nr 10 wyjaśniono tryb postępowania w przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego u osoby, u której zostało przeprowadzone szczepienie ochronne, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia szczepienia działania niepożądane, wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego;

- nr 13 przedstawiono regulacje ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2024 poz. 924) oraz rozporządzenia wykonawczego. Zaakcentowano wagę wykonywania bieżących szczepień ochronnych oraz jak najszybsze uzupełnienie zaległych szczepień, prawo PPIS i obowiązek wzywania stron do wykonania obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, których wykonanie jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym oraz badania bezpieczeństwa szczepionek. Poinformowano także, że informacje dotyczące właściwości preparatów szczepionkowych oraz przebiegu i zakresu badań kwalifikacyjnych można uzyskać od lekarza przeprowadzającego te badania.

Wskutek uznania za niewystarczającego stanowiska organu, skarżący złożył skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

WSA uzasadniając swoje stanowisko, wobec treści powołanego na wstępie wyroku, przeprowadzając kwerendę m.in. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, stwierdził po pierwsze, że Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś po drugie określił zakres kompetencji inspekcji sanitarnych w kontekście pytań stawianych we wniosku dostępowym.

Zdaniem sądu brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi o bezczynności skoro w miarę posiadanych informacji organ je udostępnił. Natomiast w pozostałym zakresie prawidłowo wskazał, iż nie jest dysponentem żądanej informacji; wskazał do jakich innych źródeł lub organów strona skarżąca może się zwrócić, aby wnioskowane informacje uzyskać.

Informacje publiczne nie obejmują danych związanych z realizacją szczepień ochronnych, które wykraczają poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej. Zakres tego nadzoru określa art. 17 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Takiej informacji nie dotyczą też pytania z zakresu wiedzy medycznej. Nadto wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz w zakresie regulacji prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Również obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ocen konstytucyjności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalności bądź celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej.

Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować.

Z kolei zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Poza tym z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie tylko subiektywny.

Sąd a quo nie dostrzegł, aby w jakikolwiek sposób strona formułując wniosek realizowała szeroko rozumiany interes publiczny, a raczej kierowała się własnym przekonaniem co do potrzeby (celowości) szczepień i tym samym kierowała się co najwyżej prywatnym interesem do pozyskania określonych informacji (wiedzy), stąd nie pozostawał w bezczynności.

Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącemu informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżącego, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołując się na jeden z judykatów NSA stwierdził, że udzielona przez organ odpowiedź na wniosek była niepełna, co traktowane jest na równi z bezczynnością, zaś Sąd meriti związany przepisami prawa, a zwłaszcza art. 134 § 1 p.p.s.a. zobligowany był do zbadania całości sprawy, w tym okoliczności niepodniesionych w skardze. Taka pełna ocena doprowadziłaby sąd do przekonania, że wskutek niepełnego udzielenia odpowiedzi na stawiane pytania organ pozostawał w bezczynności. Ponadto, także w oparciu o orzeczenie NSA stwierdzono, że w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji nie jest wystarczające samo stwierdzenie, ale konieczne jest również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszym przypadku nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Skutkuje to tym, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na jednym zarzucie z obrębu dwóch podstaw kasacyjnych wyrażonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), który koncentruje się na niezastosowaniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1. u.d.i.p., zarzucając w nim, że niezastosowanie tych przepisów skutkowało "uznaniem, że organ udostępnił skarżącemu informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżącego, podczas gdy organ administracji nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania".

Zbliżony zarzut, podniesiony w oparciu o analogiczne uwarunkowania faktyczno-prawne był już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 11 marca 2026 r., III OSK 1973/25; z 14 stycznia 2025 r., III OSK 945/25 czy też wyroku z 13 grudnia 2024 r., III OSK 2115/24, zaś argumentację tą w całości podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę. Dlatego też dalsze wywody będą zbieżne z poglądami zaprezentowanymi we wskazanych orzeczeniach (zob. też wyrok NSA z 20.01.2026 r., III OSK 367/25, wyrok NSA z 20.01.2026 r., III OSK 365/25; wyrok NSA z 22.05.2025 r., III OSK 319/25; wyrok NSA z 13.12.2024 r., III OSK 2180/24; wyrok NSA z 13.12.2024 r., III OSK 2179/24; te i inne orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl.).

Początkowo warto zwrócić uwagę, że w ramach zarzutu ukierunkowanego na naruszenie przepisów prawa materialnego, abstrahując od wątpliwości związanych z trafnością kwalifikacji podniesionych jako naruszone przepisów odnoszących się do prawa materialnego, konstrukcja takiego zarzutu może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni, należy wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Należy przy tym podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 2.12.2025 r., III OSK 2810/24; wyrok NSA z 7.02.2025 r., III OSK 2239/22; zob. także: wyroki NSA z: 24.09.2025 r., I OSK 1861/22; z 29.07.2025 r., III OSK 3229/23; z 18.11.2025 r., III OSK 2709/24; z 15.10.2025 r., III OSK 2876/24).

Rola autora skargi kasacyjnej ograniczyła się natomiast wyłącznie do opisania zarzutu w powiązaniu z poszczególnymi przepisami, jednakże bez wyjaśnienia dlaczego jego zdaniem przepisy te powinny zostać w sprawie zastosowane w połączeniu z przepisami, które wskazał sąd. Zarzut ten mógłby być bowiem skuteczny, gdyby skarżący powołując się na niezastosowanie określonych przepisów, podali przepisy, które w ich przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nich wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Brak takiego wskazania, jak w analizowanym przypadku, determinował z kolei brak możliwości uwzględnienia podniesionego zarzutu.

Zgodnie ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z 22 października 2021 r. (II GSK 879/21) "autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest zatem uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych".

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zatem szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (tak też NSA w wyrokach z: 2.12.2025 r., III OSK 2811/24; 28.10.2025 r., II GSK 1800/23).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisów prawa "poprzez ich niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 3.12.2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14.05.2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28.03.2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2.03.2012 r., I OSK 294/12). Wprawdzie sądownictwo administracyjne dopuszcza jednak możliwość kwestionowania niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z 14.04.2004 r., OSK 121/04; wyrok NSA z 19.12.2005 r., II OSK 299/05; wyrok NSA z 15.03.2011 r., II OSK 323/10).

Analiza uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nie dawała jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia słuszności stanowiska skarżącego o udzieleniu niepełnych odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku dostępowym. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie nawiązuje także do treści art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Sprowadza się ono do twierdzenia, że gdyby sąd sprostał swoim obowiązkom to doszedłby do wniosku, że udzielone przez organ odpowiedzi są niepełne, a organ pozostaje w bezczynności. Na potwierdzenie postawionego zarzutu przytoczono też krótkie tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, z których wynika, że niepoinformowanie pismem wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej lub gdy udziela informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku, jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku, czy też brak zawiadomienia wnioskodawcy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. lub że żądanie nie dotyczy informacji publicznej - w drodze zwykłego pisma, stanowi o bezczynności organu. Jakkolwiek tezy te nie budzą wątpliwości Naczelnego Sąd Administracyjnego to miałyby one częściowo zastosowanie w przedmiotowej sprawie tylko wtedy gdyby autor skargi kasacyjnej przedstawił argumentację, która podważyłaby stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na jego pytania. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania, że odpowiedź udzielona przez organ była niepełna. Nie podjęto jakiejkolwiek polemiki z opisanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem sądu odnoszącym się do poszczególnych pytań i wykazującym, że stanowisko organu w złożonej odpowiedzi na wniosek było wystarczające i pełne.

Skarżący uzasadniając swoje stanowisko w ogóle nie odniósł się do warstwy merytorycznej argumentacji Sądu meriti, w której w sposób konkretny wykazano prawidłowość działania organu w kontekście wszystkich pytań wniosku dostępowego. Jak już zatem wskazano, skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia niepełnych odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niepełnych odpowiedzi na pytanie uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ocenę zasadności stanowiska skarżącego.

Odnośnie naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. należy jedynie wzmiankować, że organ nie dokonywał wszakże przedłużenia terminu na rozpoznanie wniosku skarżącego i udzielił na niego odpowiedzi, a nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wyjaśnienia przyczyny postawienia tego zarzutu, co skutkowało uznaniem go za całkowicie chybionego.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż Inspektor Sanitarny udzielił wyczerpującej odpowiedzi skarżącemu na wniosek dostępowy, zgodnie z przepisami u.d.i.p., tym samym pozbawiając skuteczności zarzut pozostawania w bezczynności.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wywiedziona skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, stąd orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Sąd kasacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ mimo ustanowionego przez Inspektora Sanitarnego profesjonalnego pełnomocnika odpowiedź na skargę kasacyjną złożona została przez podmiot niekwalifikowany, stąd nie mógł mieć zastosowania art. 205 § 2 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.