Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę.

Decyzją z dnia [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję Wójta Gminy z dnia [...], orzekającą o zameldowaniu na pobyt czasowy w okresie od 16 kwietnia 2009r. do 16 kwietnia 2010r. A. N. w budynku mieszkalnym, położonym w B. ul. K. 137. Podstawę materialnoprawną decyzji organu stanowił przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.)

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jednym z głównych zadań wynikających z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zameldowania dokonuje się poprzez złożenie w Urzędzie Gminy prawidłowo wypełnionego i podpisanego druku zgłoszenia pobytu stałego bądź czasowego trwającego ponad 3 miesiące. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, wówczas o zameldowaniu bądź jego odmowie, zgodnie z art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy orzeka organ gminy.

Wojewoda wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy bezspornie świadczy, że A. N. przebywa obecnie w lokalu położonym w B. przy ul. K. 137, co potwierdzili w swoich zeznaniach zarówno A. N., jak i jej mąż L. M. oraz M. M. A. N., która w dniu 16 kwietnia 2009r. złożyła do Urzędu Gminy wypełniony druk zgłoszenia pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące stwierdziła, że jej pobyt w tym lokalu mieszkalnym jest wyłącznie pobytem czasowym związanym z przeprowadzeniem remontu lokalu, zaś jej miejscem pobytu stałego pozostaje lokal położony w B. Fakt przebywania A. N. w lokalu przy ul. K.137 potwierdzili funkcjonariusze Posterunku Policji podczas przeprowadzonej kontroli meldunkowej (notatka z dnia 17 maja 2009r.) oraz pracownicy Urzędu Gminy podczas oględzin spornego lokalu.

Organ odwoławczy podniósł także, że w swoim odwołaniu M. M. stwierdziła, iż z uwagi na konflikty z L. M. i A. N. nigdy nie wyraziła i nie wyrazi zgody na zameldowanie A.N. na pobyt czasowy w spornym lokalu, jednak brak podpisu współwłaściciela na formularzu zgłoszenia pobytu stałego nie stanowi w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa administracyjnego przeszkody dla zameldowania osoby, o ile przebywa ona faktycznie w danym lokalu – wyrok NSA z dnia 23.I.2008r., sygn. II OSK 1917/06.

Ponadto organ podkreślił, że kwestie meldunkowe służą wyłącznie celom ewidencyjnym i mają na celu jedynie potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu – art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie tworzą natomiast, ani nie pozbawiają uprawnień do lokalu, jak również nie stanowią kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Wszelkie tego rodzaju kwestie, mające charakter cywilno-prawny należą do kompetencji sądów powszechnych i tam powinny być rozstrzygane.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła M. M., domagając się jej uchylenia.

Zarzuty skargi sprowadzają się do braku potwierdzenia pobytu A. N. w przedmiotowym mieszkaniu przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na formularzu zgłoszenia pobytu oraz nie wzięciu przez organ pod uwagę braku jej zgody, jako współwłaścicielki na zameldowanie A. N. w tym lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że została ona wydana zgodnie z prawem.

Zagadnienie dotyczące obowiązku meldunkowego regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie z pobytu stałego lub czasowego, wynika z przepisów prawa. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu właściwemu organowi danych wymaganych do zameldowania i wymeldowania. Organ ten podejmuje czynności ewidencyjne na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej własny obowiązek meldunkowy. Osoba obowiązana do zameldowania się na pobyt stały zgłasza dane wymagane do zameldowania organowi gminy (wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta) właściwemu ze względu na nowe miejsce jej pobytu (art. 11 ust. 1 ustawy). Na podstawie zgłoszenia obejmującego wymagane dane organ prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest dokonać zameldowania (art. 47 ust. 1 ustawy), to jest czynności rejestracyjnej rodzącej skutki prawne. Wyjątki od tej zasady, dopuszczające ingerencję organów w formie decyzji, zostały określone w ustawie (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. W świetle tego przepisu wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby (art. 1 ust. 2 ustawy). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem.

W rozpoznawanej sprawie A. N. złożyła w Urzędzie Gminy wypełniony druk "zgłoszenia pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące", w którym fakt pobytu pod wskazanym adresem potwierdzili dwaj współwłaściciele mąż L. M. oraz J. R.-B.. Faktu tego nie potwierdzili pozostali dwaj współwłaściciele budynku mieszkalnego: M. M. i J. M.. Należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że wbrew twierdzeniom skargi, nie należy utożsamiać potwierdzenia pobytu w lokalu, dokonanego przez właściciela lokalu (budynku) z wyrażeniem zgody na zamieszkanie. Potwierdzenie pobytu jest bowiem tylko potwierdzeniem faktu - a nie uprawnienia - i ma charakter dowodowy.

Przepis art. 47 ust. 2 ustawy upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania o zameldowaniu (lub wymeldowaniu) w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu (art. 47 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1) budzą wątpliwości. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Nie można jednak tego przepisu interpretować jako podstawy do odmowy zameldowania z uwagi na brak zgody współwłaścicieli. W obecnym stanie prawnym, jak wspomniano, instytucja zameldowania (wymeldowania) ma wyłącznie charakter ewidencyjny i nie nakłada na organy administracji obowiązku badania uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Z przeprowadzonego przez organ orzekający postępowania dowodowego, w tym zeznań L. M. oraz M. M., wyników kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Posterunku Policji oraz oględzin spornego lokalu przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Gminy wynika, że zgłaszająca pobyt czasowy A. N. zamieszkuje wspólnie z mężem L. M. w B. przy ul. K. 137, gdzie zajmują oni oddzielny lokal składający się z kuchni, pokoju, łazienki i przedpokoju. L. M. jest tam zameldowany na stałe, jest także współwłaścicielem nieruchomości. Odrębne są wejścia do lokali zajmowanych przez J. M. i M. M. (od strony południowej) i L. M. (od strony północnej), co potwierdza protokół z przeprowadzonej wizji z dnia 8 czerwca 2009r.

Podnieść należy, że organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) zgodnie z zasadą prawdy materialnej (art. 7 kpa), uznając, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione (art. 80 kpa).

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zawarty w skardze zarzut zameldowania A. N., mimo braku potwierdzenia pobytu w przedmiotowym lokalu przez wszystkich współwłaścicieli lokalu nie może odnieść zamierzonego skutku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.