Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 358/12 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. (sygn. akt II SA/Lu 358/12), oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Burmistrz Miasta B. odmówił przyznania J. S. specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności.

W motywach rozstrzygnięcia organ uznał, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką – H. P. przy czym łączny, miesięczny dochód uzyskiwany przez rodzinę wynosi [...] zł. W związku z powyższym wnioskodawczyni nie spełniała kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( t. j. Dz. U z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zmianami ), wynoszącego kwotę 351 zł, w przeliczeniu na jedną osobę.

Jednocześnie Burmistrz wyjaśnił, że wprawdzie brak spełnienia przesłanki dochodowej, nie wykluczał możliwość przyznania stronie świadczenia specjalnego, jednak mogło to mieć miejsce wyłącznie w szczególnie uzasadnionym przypadku, który - w ustalonym stanie faktycznym – nie zaistniał.

Na skutek wniesionego przez J. S. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., decyzją z dnia [...] marca 2012 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B.

Kolegium podzieliło pogląd, że odwołującą się wraz z matką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu mieszkalnym składającym się z jednego pokoju i kuchni. J. S. otrzymuje przy tym jedynie dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] złotych i świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł/ w stosunku miesięcznym - na dożywianie. Środki te nie pozwalają zaś na zapewnienie utrzymania zarówno osoby jak i mieszkania. Organ Odwoławczy podkreślił, że główne źródło utrzymania rodziny stanowi emerytura H. P. w wysokości [...] zł.

Kolegium zwróciło przy tym uwagę na sprzeczne oświadczenia strony w kwestii prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z matką, które składała w zależności od okoliczności. Ubiegając się o przyznanie wyższego zasiłku stałego, J. S. twierdziła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, natomiast, kiedy występowała o przyznanie zasiłku celowego, przekonywała o prowadzeniu samodzielnego gospodarstwa domowego. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że ustalenia organu I instancji w tej materii były prawidłowe. Zdaniem Kolegium, oceny tej nie zmieniała, podnoszona przez odwołującą się, okoliczność prowizorycznego podziału pokoju, co miało potwierdzać fakt prowadzenia przez matkę i córkę odrębnych gospodarstw domowych.

Kolegium podzieliło też stanowisko, że brak było w tym przypadku przesłanek do udzielenia skarżącej specjalnego zasiłku celowego, gdyż nie występowała tu sytuacja szczególna. Ustalono, że wprawdzie J. S., jak i jej matka były osobami przewlekle chorymi, matka przy tym miała orzeczoną niepełnosprawność w stopniu znacznym, a skarżąca legitymowała się orzeczeniem, z którego wynikały ograniczenia w możliwości podejmowania zatrudnienia, to jednak strona nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby na pogorszenie stanu zdrowia w/w osób, świadczących o kosztownym leczeniu lub rehabilitacji. Strona nie wskazała także problemów, których sama nie byłaby w stanie przezwyciężyć.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że odwołująca się od początku 2011 r. korzysta z pomocy na zakup żywności w kwocie [...] zł. miesięcznie a ponadto w listopadzie 2011 r. udzielono jej wsparcia, w postaci zasiłku w kwocie [...] zł. na zakup opału.

Na wyżej przedstawioną decyzję J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. wadliwe ustalenie, że prowadziła wspólne, wraz z matką, gospodarstwo domowe a także nieprawidłowe ustalenie wysokość uzyskiwanego przez skarżącą dochodu.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

W pierwszej kolejności Sąd Wojewódzki, powołując się na art. 6 pkt. 14 ustawy o pomocy społecznej, definiujący pojęcie rodziny, jako podmiotu, który tworzą osoby spokrewnione, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, wskazywał, że wspólne zamieszkiwanie polega na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić koncentrację w nim aktywności życiowej każdej z osób zamieszkujących. Wspólne gospodarowanie opiera się zaś na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego.

Wspólne zamieszkanie i gospodarowanie – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - zachodziło zatem wówczas, gdy co najmniej dwie osoby razem czymś zarządzają, dysponują i przyczyniają się do funkcjonowania wspólnoty poprzez wykonywanie na jej rzecz jakichkolwiek czynności. Możliwość zarządzania oznacza w istocie uprawnienie do współdecydowania o przeznaczeniu dochodu rodziny, wykonywanie części czynności związanych z codziennymi zajęciami, jak sprzątanie, gotowanie, pranie itp. Wspólne gospodarowanie – jak wywodził Sąd - polegało zatem na wspólnym pokrywaniu kosztów: mieszkania, energii elektrycznej, wody, żywności, środków czystości i innych niezbędnych kosztów utrzymania, a także wspólnym decydowaniu o wydatkach bieżących oraz o zaspokajaniu potrzeb rodziny.

W tej sytuacji, Sąd Wojewódzki przyjął, że nie można było uznać skarżącej za osobę samotnie gospodarującą, gdyż zajmowała ona wraz z matką lokal mieszkalny o powierzchni [...] m2, składający się z pokoju, kuchni i łazienki, przy czym obie zamieszkujące korzystały z tego samego wyposażenia mieszkania. Na zasadność powyższego poglądu, zdaniem Sądu, nie wpływała również argumentacja skarżącej, że we wspólnym mieszkaniu matka i córka miały - każda dla siebie - wydzielony odrębny metraż, bowiem w przypadku skarżącej, wynosić miał on [...] m2, a w przypadku matki – [...] m2..

Tak samo należało – w ocenie Sądu – potraktować twierdzenia skarżącej, że matka jej nie korzysta z gazu ani z jej urządzeń, bowiem pozostawało to w sprzeczności z informacjami zawartymi w wywiadzie rodzinnym z dnia [...] stycznia 2012 r.

Sąd zwrócił też uwagę, że skarżąca nie mogła być uznaną za prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe bowiem nie posiadała własnych środków utrzymania. Uzyskiwane przez nią środki pieniężne ([...] zł dodatku mieszkaniowego i [...] zł zasiłku na dożywianie) nie wystarczały na zaspokajanie jej potrzeb.

W rezultacie Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżąca pozostaje na utrzymaniu matki, z którą wspólnie opłaca nie tylko czynsz za mieszkanie, lecz również wspólnie ponosi pozostałe koszty związane z jego użytkowaniem, w tym opłaty za media. Sąd Wojewódzki przyjął również, iż zasadnie doliczono do, uzyskiwanego przez skarżącą i jej matkę, dochodu świadczenie pieniężne na zakup żywności ([...] zł). Świadczenie to bowiem nie mogło być potraktowane jako zasiłek celowy - w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej - a przez to podlegać wyłączeniu przy ustalaniu dochodu strony. Okoliczność ta jednak nie miała znaczenia w sprawie, z uwagi na fakt, że nawet odliczenie tej kwoty od dochodów rodziny J. S., nie powodowałby, że skarżąca spełniałaby kryterium dochodowe.

Za nieprawidłowe Sąd Wojewódzki uznał także stanowisko, iż organy, rozstrzygając w niniejszej sprawie, przyjęły niewłaściwą wysokość kryterium dochodowego, bo nie uwzględniły przepisów uchwały Rady Miasta B. z 2008 r., które podwyższały to kryterium ze 150% do 175%. Uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia 7 lutego 2008 r. w sprawie podwyższenia kryterium uprawniającego do pomocy w formie dożywiania (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 42, poz. 1314) nie dotyczyła bowiem świadczenia, będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Skarżąca domagała się w niej przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności, a nie pomocy w zakresie dożywiania, która - w dacie składania wniosku w dniu [...] grudnia 2011r. - była już jej przyznana.

Sąd Wojewódzki uznał także za zasadne stanowisko organów, iż w analizowanym przypadku brak było podstaw do przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego, gdyż na ten sam cel skarżąca otrzymała już świadczenie, na innej podstawie prawnej, a poza tym, w zaistniałym stanie faktycznym nie można było mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt. 1 lit c). p.p.s.a a w szczególności -

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. -- przez błędne ustalenie stanu faktycznego, w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez przyjęcie, że skarżąca J. S. nie jest osobą samodzielnie gospodarującą, lecz tworzy z matką rodzinę i wspólnie gospodarują, podczas gdy faktycznie prowadzą osobno gospodarstwa domowe (matką zajmuje się opiekun, a skarżąca, z uwagi na stan zdrowia, nie może sprawować opieki, skarżąca ma własne dochody a matka otrzymuje emeryturę), co miało istotny wpływ na ustalenie kryterium dochodowego od którego uzależnione jest przyznanie specjalnego zasiłku celowego,

2) art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - przez błędne ustalenie dochodu skarżącej przez wliczenie do dochodu kwoty [...] zł decyzją wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] września 2011 r., znak [...], na okres od [...] września 2011 r. do [...] grudnia 2011 r., podczas gdy do dochodu nie wlicza się jednorazowego świadczenia pieniężnego,

3) art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w zw. z art. 7, przez ich pominięcie i niezastosowanie, a w związku z tym nienależyte wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano, że wliczanie do dochodu skarżącej kasacyjnie kwoty [...] zł, przyznanej jej decyzją z dnia [...] września 2011 r. tytułem świadczenia na dożywianie, było nieprawidłowe. Wypłata tego zasiłku została bowiem wstrzymana w listopadzie 2011 r. a zatem jej dochód, w miesiącu listopadzie 2011 r., wyniósł [...] zł. Od grudnia 2012 r. otrzymuje zaś także alimenty od matki - w kwocie [...] zł. Dodatkiem mieszkaniowym opłaca więc czynsz za mieszkanie, na który składa się: koszt remontu, zarządu, wywozu nieczystości stałych i połowa innych opłat - zgodnie z umową użyczenia, którą zawarła z matką w dniu [...] marca 2006 r.

Zdaniem skarżącej, posiadanie przez nią dochodu świadczyło zaś o jej zdolności do utrzymywania się, niezależnie od matki. Tak niski dochód powodował równocześnie, że nie spełniała ona kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Okoliczność ta uprawniała ją więc do otrzymania świadczenia na dożywianie.

Zdaniem skarżącej, organy obu instancji, dla ustalenia czy prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe ze swoją matką, oprócz wywiadu środowiskowego, powinny również przeprowadzić postępowanie dowodowe w szerszym zakresie, do czego obligowały je przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a czego jednak nie uczyniły.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie tylko okazały się nieuzasadnione, ale zostały również sformułowane w sposób niewłaściwy.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym pismem procesowym, którego wniesienie, jak i sporządzenie jest ściśle określone przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego też powodu przy sporządzaniu skargi kasacyjnej – z mocy art. 175 § 1 P.p.s.a. - obowiązuje przymus radcowsko-adwokacki. Naczelny Sąd Administracyjny, jak wyżej wskazano - rozstrzyga zaś w granicach zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Przez zarzuty te zaś należy rozumieć konkretne przepisy prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone w postępowaniu przed sądem i instancji. Z tej zatem przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do rozszerzania, określonych w skardze kasacyjnej, zarzutów czy domyślania się, co autor skargi kasacyjnej, chciał wyrazić.

W związku z powyższym podkreślić należy, że zarzuty kasacyjne winny być sformułowane w sposób prawidłowy, to jest odpowiadający wymogom art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. a przede wszystkim wyczerpujący. Tych wymogów nie spełnia zaś skarga, w której w zostały przytoczone jedynie niektóre zarzuty. Taki zaś wniosek wypływa ze sformułowania, iż skarga kasacyjna jest oparta "w szczególności" na przywołanych w niej przepisach.

Ponadto, skarżąca kasacyjnie sformułowała jedynie zarzuty procesowe ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) a zaliczyła doń m. in. art. 8 ust. 4 i art. 14 ustawy o pomocy społecznej, czyli przepisy prawa materialnego.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić też trzeba, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Analizowana sprawa dotyczyła przyznania zasiłku celowego specjalnego, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, przy czym kluczowym zagadnieniem było w tym przypadku ustalenie, czy J. S. przekracza kryterium dochodowe, warunkujące przyznanie zasiłku celowego ( art. 39 ustawy). Gdyby bowiem okazało się, że skarżąca ten warunek spełnia, to byłoby zbędne ocenianie jej sytuacji, jako szczególnie uzasadnionego przypadku. W związku z powyższym istota zagadnienia sprowadzała się do ustalenia, czy J. S. prowadziła samodzielne gospodarstwo domowe, czy też prowadziła je wspólnie z matką H. P.

Zdaniem organów, orzekających w tej sprawie i Sądu Wojewódzkiego, skarżąca pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z matką. Z ustaleniami tymi skarżąca się nie zgadzała i wskazywała, że posiada własny dochód, który stanowi dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł (w grudniu 2011 r.) a ponadto podnosiła, że lokal mieszkalny, który zajmuje wraz z matką został podzielony – pod względem metrażu.

Zwrócić w tym miejscu należy zatem uwagę, że - na gruncie ustawy o pomocy społecznej – pojęcie "rodziny" ma ustawową definicję. W art. 6 pkt 14 cytowanej ustawy, ustawodawca stwierdził, że rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Zgodzić się trzeba zatem z Sądem Wojewódzkim, iż faktyczny związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, oznacza codzienne współdziałanie osób, zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania (zarobkowych). Wspólne zamieszkiwanie jest więc przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega on zaś na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólne gospodarowanie opiera się bowiem na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. I OSK 1536/12).

Wspólnie gospodarować, oznacza zatem wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego. Sąd Najwyższy, w wyroku z dnia 2 lutego 1996 r. (sygn. akt II URN 56/95, OSNP 1996 r., nr 16, poz. 240) stwierdził, że "cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna, ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują". Pojęcie wspólnego gospodarowania nie oznacza zatem wyłącznie, tak jak to starała się wykazać skarżąca, przyczyniania się do funkcjonowania wspólnoty poprzez wykonywanie na jej rzecz jakichkolwiek czynności, współdecydowaniu o przeznaczeniu dochodu rodziny oraz wykonywaniu czynności związanych z codziennymi zajęciami. Istotną cechą wspólnego gospodarowania jest również pozostawanie na utrzymaniu osoby, z którą takie gospodarstwo się tworzy.

Organy administracji, mając na uwadze warunki mieszkaniowe i rodzinne J. S., uznały, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z matką. Ustalenia te, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ocenił, jako mające oparcie w materiale dowodowym sprawy i z tą oceną należy się zgodzić.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd zaznaczył, że skarżąca mieszka z matką w lokalu składającym się z jednego pokoju, kuchni i łazienki. Jest przy tym osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, otrzymującą pewne świadczenia w niewielkiej zaledwie wysokości. Argumentacja ta jest przekonywująca. Nadmienić przy tym wypada, że skarżąca świadczenie alimentacyjne otrzymuje dopiero od 2012 r. a podana przez nią w skardze kasacyjnej wysokość dodatku mieszkaniowego ([...] zł) też odnosi się już do roku 2012 r. Trudno zatem, mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego, nie zgodzić się z poglądem, że w tych warunkach to emerytura uzyskiwana przez matkę skarżącej, jest zasadniczym źródłem dochodu zarówno matki jak i córki. Bez wpływu na powyższe pozostaje przy tym fakt, że J. S. zawarła ze swoją matką umowę użyczenia mieszkania ani okoliczność, że matką ma ustanowionego opiekuna. Dokonane bowiem przez Sąd Wojewódzki ustalenia, że otrzymywana przez H. P. emerytura jest przeznaczana także na potrzeby skarżącej, nie zostały skutecznie podważone. Powyższe czyni zatem niezasadnym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny, zaś jego ocena nie nosiła znamion dowolności. Na gruncie przepisów ustawy o pomocy społecznej wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski, które uzasadniają stwierdzenie o niespełnieniu przez skarżącą ustawowych przesłanek do przyznania prawa do specjalnego zasiłku celowego.

W związku z powyższym, zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 14 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 7 k.p.a. był całkowicie bezzasadny. Skoro bowiem w sprawie stan faktyczny został już wyjaśniony to brak było podstaw by Sąd uchylał zaskarżoną decyzję i polecał by organy prowadziły w tej sprawie w dalszym ciągu postępowanie dowodowe. Jak wyżej wspomniano, ustalone zostało, że skarżąca tworzy wspólnie z matką rodzinę i nie zachodzi w analizowanej sytuacji "szczególnie uzasadniony przypadek".

Na prawidłowość wydanych decyzji a następnie zaskarżonego wyroku, nie miał również wpływu fakt, że została zaliczona do dochodu rodziny skarżącej kwota [...] zł zasiłku, przyznanego na podstawie decyzji z dnia [...] września 2011 r. Nawet bowiem pominięcie sumy przy ustalaniu dochodu skarżącej, nie powodowałoby, że spełniałaby ona kryterium dochodowe, określone w ustawie o pomocy społecznej, na co również zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki. Z tej przyczyn także zarzut dotyczący art. 8 ust. 4 w/w ustawy nie był uzasadniony.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w postępowaniu, uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.